คืนที่ฝนตก

"ถ้าคิดว่าการทำลายชุดของฉันจะทำให้เธอยืนหยัดในวงการนี้ได้ด้วยการเหยียบหัวคนอื่นล่ะก็... บอกไว้ตรงนี้เลยนะวีวี่ ว่าเธอคิดผิดถนัด" รินรดากระแทกเข็มหมุดตัวสุดท้ายลงบนหุ่นโชว์เสื้ออย่างแรงจนปลายนิ้วขึ้นรอยแดง เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างระหงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูสตูดิโออยู่ด้วยท่วงท่าถือดี ใบหน้าสวยเฉี่ยวของซูเปอร์โมเดลเบอร์หนึ่งนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยความไม่พอใจ "ชุดที่ไร้วิญญาณอย่างนั้น ถึงต่อให้วางอยู่บนรันเวย์ปารีส มันก็เป็นได้แค่ผ้าขี้ริ้วราคาแพงอยู่ดี" วีวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึก "รินรดา... เธอเก่งเรื่องการออกแบบ แต่เธอมันโง่เรื่องการอ่านเกม วงการนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่ความประณีต แต่มันตัดสินกันที่ 'ใคร' คือคนที่ถูกเลือกให้ใส่" เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่เหนือหลังคาสตูดิโอ ตามมาด้วยเสียงเม็ดฝนที่ซัดสาดลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะปิดตายพื้นที่แห่งนี้ออกจากโลกภายนอก สัญญาณไฟในสตูดิโอกะพริบถี่ๆ ก่อนที่ความมืดจะเข้าปกคลุมทุกอณู เหลือเพียงแสงสลัวจากสายฟ้าที่แลบผ่านหน้าต่างบานสูง "ไฟดับ..." รินรดาพึมพำ เธอถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "ออกไปซะวีวี่ ประตูทางออกสำรองอยู่ทางซ้าย อย่ามาทำตัวเป็นนางมารร้ายไร้สมองในพื้นที่ทำงานของฉันเลย" "ประตูถูกล็อกด้วยระบบไฟฟ้า" วีวี่ตอบกลับ เสียงของเธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รินรดาจำได้แม่นโชยมาแตะจมูก "และดูเหมือนพายุลูกนี้จะใจดีเหลือเกินที่ขังเราไว้ด้วยกันสองคน" ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโอ มีเพียงเสียงสายฝนที่กระหน่ำไม่ขาดสาย รินรดาตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหาไฟฉายทว่าในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว เธอกลับสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้จนร่างเสียหลักล้มลงไป แต่ก่อนที่แผ่นหลังจะกระแทกพื้น ฝ่ามืออุ่นร้อนของใครบางคนกลับคว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมประจำตัวของวีวี่รุนแรงขึ้นเมื่อรินรดาถูกดึงเข้าไปปะทะกับอกนุ่มนิ่มนั้น ความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นทำให้หัวใจของดีไซเนอร์สาวเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝน "ปล่อยค่ะ" รินรดากระซิบ สั่งอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ถ้าฉันปล่อย... เธอก็เจ็บตัว" วีวี่ไม่ได้ปล่อยตามคำสั่ง แต่กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู "รินรดา เธอรู้อยู่เต็มอกว่าทำไมฉันถึงตามจองล้างจองผลาญเธอ... เธอเห็นฉันเป็นนางมารร้ายที่ไร้เหตุผลมาตลอดใช่ไหม" "สิ่งที่เธอทำกับฉันมันไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น นอกจากความอิจฉา!" "อิจฉาเหรอ?" วีวี่แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีความเปราะบางที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฉันอิจฉาคนที่ไม่มีอะไรเลย แต่กลับสามารถรังสรรค์ชุดที่ทำให้คนอย่างฉันที่ถูกมองว่าเป็นแค่หุ่นเชิด... รู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนจริงๆ ขึ้นมาได้ต่างหาก" รินรดาชะงัก เธอพยายามพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้าในความมืด มือของเธอสัมผัสได้ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่เปียกชื้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหงื่อหรือหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาในช่วงที่ไฟดับ "เธอหมายความว่ายังไง" วีวี่เงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง "คืนนั้นที่คริสเตียนบังคับให้ฉันทำลายงานของเธอ... เขาขู่ว่าจะแฉเรื่องที่ฉันมีลูกลับๆ และทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก ถ้าฉันไม่ทำตาม ฉันกลายเป็นคนชั่วในสายตาเธอ แต่มันคือวิธีเดียวที่ฉันจะปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉันได้" รินรดาเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความสับสนที่ถาโถมเข้ามา เธอมองเห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าที่งดงามของวีวี่ในความมืด แต่วันนี้... ใบหน้านั้นดูโดดเดี่ยวเกินกว่าที่ซูเปอร์โมเดลคนไหนควรจะเป็น "เธอควรจะบอกฉัน... เราอาจจะหาวิธีอื่นได้" "ไม่มีวิธีอื่นหรอกรินรดา" วีวี่ถอนหายใจยาว ก่อนจะผละออกช้าๆ "เพราะตอนนี้คริสเตียนกำลังวางแผนจะยึดแบรนด์ของเธอไปเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ในงานกาล่าอาทิตย์หน้า และเขาก็ไม่ได้แค่ขู่ฉันเล่นๆ..." ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางเสียงพายุ มันไม่ใช่เสียงลมพัด แต่เป็นจังหวะเคาะที่รินรดาจำได้ดีว่ามันคือสัญลักษณ์บางอย่างที่คริสเตียนใช้ ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตั้งตัว ประตูสตูดิโอที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกถีบจนพังครืนเข้ามา แสงไฟฉายสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นของชายหนุ่มที่รินรดาเกลียดชังที่สุด "นึกว่าใคร ที่แท้ก็คู่กัดที่กำลังกอดคอกันสารภาพบาปอยู่ในความมืดนี่เอง" คริสเตียนก้าวเข้ามาพร้อมกับชายชุดดำอีกสามคนในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูคุ้นตา รินรดามองแฟ้มในมือคริสเตียนแล้วใจหายวาบ มันคือเอกสารสิทธิ์ครอบครองลิขสิทธิ์ดีไซน์ชุดที่เธอเพิ่งออกแบบเสร็จเมื่อชั่วโมงที่แล้ว! "วีวี่... เธอเป็นคนเอาแฟ้มนี้ให้มันเหรอ?" รินรดาถามเสียงสั่นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของวีวี่ที่ตอนนี้ดูไร้อารมณ์อย่างน่าประหลาด วีวี่เพียงแค่ก้าวถอยหลังไปหาคริสเตียนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันบอกแล้วไงรินรดา... วงการนี้ไม่มีคำว่าเพื่อน มีแต่คำว่าใครคือผู้ชนะ" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาเมื่อเห็นวีวี่หยิบเอกสารจากมือคริสเตียนขึ้นมาจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปต่อหน้าต่อตาเธอ ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนที่แสนโหดร้ายนี้ไปกับรินรดานะคะ