คำพูดที่ทิ่มแทง

“ถ้าสิ่งที่เธอเรียกมันว่า ‘ความพยายาม’ คือการหยิบเศษซากความผิดพลาดของฉันไปร้อยเรียงใหม่บนรันเวย์ล่ะก็... ฉันว่าเธอควรเลิกเรียนดีไซน์แล้วไปเปิดร้านขายของเก่าจะดีกว่านะคะ รินรดา” เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องแต่งตัววีไอพีดังเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของคนฟัง วีวี่หยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวตวัดมองภาพสะท้อนของหญิงสาวอีกคนที่กำลังกอดชุดเดรสคอลเลกชันล่าสุดไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ภายในอกจะเต้นรัวด้วยความเดือดดาล “คำวิจารณ์ของคนที่เป็นได้แค่ ‘ไม้แขวนเสื้อราคาแพง’ มันไม่ได้ทำให้มูลค่าของผลงานฉันลดลงหรอกค่ะ วีวี่... ต่อให้เธอจะใช้ปากกาที่เธอมีอยู่จิกกัดจนเลือดซิบ แต่มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่า ชุดนี้คือสิ่งที่ทำให้เธอยังมีงานทำอยู่ในซีซั่นนี้” เมญ่าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องหลุดหัวเราะในลำคอ แววตาของบรรณาธิการสาวเป็นประกายด้วยความสะใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าการจับสองคนนี้มาอยู่ในห้องแคบๆ คือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานทุกเมื่อ “แหม... อย่าใจร้อนกันไปเลยค่ะสาวๆ ชุดที่รินออกแบบมันสวยจนคนทั้งวงการอิจฉา แต่ก็นั่นแหละนะ ของสวยงามบางทีก็มักจะถูก ‘คนไม่มีหัวใจ’ มองเป็นแค่ของโหลๆ ราคาถูกอยู่เรื่อย น่าสงสารจังเลยนะคะ” วีวี่หันขวับมาทางเมญ่า แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด “เก็บปากของเธอไว้ใช้ตอนที่เธอมีสิทธิ์มีเสียงในนิตยสารเล่มนี้จริงๆ ดีกว่าค่ะเมญ่า อย่าลืมสิว่าคนออกเงินทุนน่ะคือคริสเตียน ไม่ใช่เพื่อนสนิทที่คอยเป่าหูอย่างเธอ!” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที รินรดาขยับตัวก้าวเข้ามาหาอีกฝ่าย ความสูงของเธอไม่ได้ด้อยกว่านางแบบสาวเลยแม้แต่น้อย “คริสเตียน? อ๋อ... ผู้ชายที่เธอแอบไปฝากเนื้อฝากตัวในฐานะ ‘เด็กในสังกัด’ เพื่อแลกกับตั๋วเดินเปิดรันเวย์น่ะเหรอคะ? น่าสมเพชจังนะคะวีวี่ ฉันนึกว่าเธอจะมีศักดิ์ศรีมากกว่าที่จะยอมขายวิญญาณให้คนที่ขโมยไอเดียคนอื่นไปหน้าตาเฉย” เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นห้อง รินรดาหน้าหันไปตามแรงตบ ความรู้สึกชาแล่นปราดไปทั่วใบหน้า แต่เธอยังคงนิ่งงัน ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นมาจับรอยนิ้วมือที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ วีวี่ตัวสั่นเทา ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธจัด “เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น! เธอมันก็แค่คนนอกที่ไม่รู้อะไรเลย รินรดา! เธอคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อเหรอ? เธอคิดว่าโลกนี้หมุนรอบความสะอาดสะอ้านของเธอหรือไง? วงการนี้มันไม่มีที่ว่างให้คนซื่อสัตย์หรอกนะ มีแต่คนที่อยู่รอดกับคนที่ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ!” รินรดาค่อยๆ หันกลับมามองวีวี่ช้าๆ สายตาของเธอตอนนี้ไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรน้ำแข็ง “ใช่ค่ะ... ฉันอาจจะเป็นขยะในสายตาเธอ แต่จำไว้นะคะวีวี่ ขยะน่ะมันน่ากลัวกว่าที่เธอคิด เพราะเมื่อไหร่ที่มันเริ่มเน่าเสีย กลิ่นของมันจะทำลายทุกอย่างที่อยู่รอบข้าง... รวมถึงความรุ่งโรจน์ของเธอด้วย” เมญ่าปรบมือช้าๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ “สวยงามมากค่ะ เป็นการแสดงที่สมจริงจนฉันเกือบจะเผลอหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายไว้ให้คนทั้งโลกดูแล้ว แต่เสียดายนะคะที่ตอนนี้เรามีเรื่องที่สำคัญกว่ามาต้องคุยกัน” เมญ่าหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแล้ววางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เผยให้เห็นเอกสารสัญญาบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจของวีวี่สะดุดกึก “นี่คือสัญญาฉบับล่าสุดที่คริสเตียนเพิ่งส่งให้รินรดาเมื่อเช้า... เขาเสนอให้รินรดาไปเป็นดีไซเนอร์เงาให้กับแบรนด์ของเขา แลกกับการที่เขาจะทำลายชื่อเสียงของเธอให้ราบคาบภายใน 24 ชั่วโมง ถ้าเธอไม่ยอมรับข้อเสนอ” วีวี่มองดูเอกสารนั้นด้วยแววตาที่ฉายความหวาดหวั่นชั่วขณะ แต่เธอก็รีบกลบมันด้วยการเหยียดยิ้ม “งั้นเธอก็แค่เลือกเอาสิ รินรดา... จะยอมแพ้แล้วรักษาชีวิตเน่าๆ ของเธอไว้ หรือจะสู้ต่อแล้วถูกขยี้ให้จมดิน” รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของวีวี่ เสียงกระซิบของเธอนุ่มนวลทว่าเยือกเย็นราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านผิวหนัง “ถ้าฉันจะต้องถูกขยี้... ฉันจะดึงเธอลงไปก้นเหวด้วยกันนะคะวีวี่ เพราะความลับที่ฉันรู้เกี่ยวกับ ‘คริสเตียน’ มันไม่ได้มีแค่เรื่องชุดที่เขาขโมยมาหรอกค่ะ แต่เป็นเรื่อง ‘อุบัติเหตุ’ ในงานแฟชั่นวีคปีที่แล้ว... เรื่องที่เธอเองก็เป็นพยานเพียงคนเดียว” วีวี่หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอถอยหลังกรูดไปจนชนกับราวแขวนเสื้อผ้า จนชุดเดรสหรูหรานับสิบตัวร่วงกราวลงมาบนพื้น “เธอ... เธอรู้ได้ยังไง...” ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาอำมหิต “ดูเหมือนว่าพวกคุณจะสนทนากันสนุกเกินไปหน่อยนะครับ” คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในมือเขากลับถือสิ่งที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน... อุปกรณ์ดักฟังขนาดเล็กที่เขาส่งยิ้มให้ทั้งสามสาวอย่างผู้กุมชะตา “เสียดายจังนะครับ ที่ความลับของพวกคุณ... ผมดันได้ยินมาหมดตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาแล้ว” ควีนบีทูโกขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแฟชั่นในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกันนะคะ