แยกทางชั่วคราว

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายชุดของฉัน แล้วจะทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นมาได้ล่ะก็... ฉันบอกได้คำเดียวว่าคุณคิดผิดถนัดค่ะ วีวี่" รินรดาวางกรรไกรตัดผ้าลงบนโต๊ะทำงานด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนเสียงกระทบของโลหะดังก้องไปทั่วห้องสตูดิโอที่เต็มไปด้วยเศษผ้าและกลิ่นอายของความพ่ายแพ้ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยเย่อหยิ่งทว่าบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความโกรธเกรี้ยวของซูเปอร์โมเดลตัวแม่ตรงหน้า วีวี่แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเรียวสวยฉาบไว้ด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกระตุกยิ้มเย้ยหยัน "สูงส่งเหรอ? ฉันไม่ได้ต้องการความสูงส่งแบบนั้นหรอกรินรดา ฉันแค่ต้องการให้เธอรู้ว่าที่ที่เธอควรอยู่คือที่ไหน... พื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลนตมไงล่ะ ไม่ใช่บนรันเวย์ที่ฉันยืนอยู่" "งั้นเหรอคะ" รินรดาผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา เธอกวาดสายตามองซากชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ถูกกรีดจนขาดวิ่นฝีมือของใครบางคน—ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คนตรงหน้านี่เอง "ถ้าการที่ฉันพยายามสร้างสรรค์ผลงานด้วยหยาดเหงื่อมันคือการปีนป่ายที่ขวางหูขวางตาคุณนัก ฉันก็จะไม่ทำมันอีกที่นี่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโอทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า เมญ่าที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่ส่งมาให้เพื่อนรักกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเข้าใจอย่างลึกซึ้ง "หมายความว่ายังไง?" วีวี่ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้า "เธอจะถอยเหรอ? เธอจะยอมแพ้ให้กับการใส่ร้ายของคริสเตียนแค่นี้เนี่ยนะ? ไหนล่ะความมุ่งมั่นที่เธอเคยป่าวประกาศไว้?" รินรดาเดินไปหยิบกระเป๋าหนังใบเก่งที่วางอยู่บนเก้าอี้ไม้ เธอไม่ได้หันกลับไปมองวีวี่ แต่หยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเอง—ผู้หญิงที่ดูอ่อนล้าแต่ดวงตายังคงประกายไฟแห่งการท้าทาย "การถอยไม่ใช่การแพ้ค่ะวีวี่ แต่มันคือการตั้งหลักเพื่อรอเวลาที่เหมาะสม" รินรดาหันกลับมาสบตาหญิงสาวผมบลอนด์ตรงหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้แววตาของเธอว่างเปล่าจนวีวี่รู้สึกใจหาย "คุณอาจจะคิดว่าฉันกำลังพ่ายแพ้ แต่เชื่อเถอะว่าตราบใดที่คนอย่างคุณยังเอาแต่ทำลายคนอื่นเพียงเพราะกลัวว่าแสงของตัวเองจะดับลง คุณก็ไม่มีวันเข้าใจความหมายของงานศิลปะที่แท้จริงหรอก" "ปากดี... คิดว่าไปแล้วจะรอดพ้นจากคริสเตียนหรือไง!" วีวี่ตะโกนไล่หลัง เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว รินรดาไม่ตอบ เธอเดินผ่านร่างของวีวี่ไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ราวกับว่าหญิงสาวที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอในแง่ของแรงบันดาลใจ กลายเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ไร้ราคาไปเสียแล้ว เมญ่าเดินตามออกมาด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม ทั้งคู่เดินฝ่าโถงทางเดินอันเงียบเชียบของสตูดิโอไปจนถึงลานจอดรถ "แกจะไปจริงๆ เหรอ ริน?" เมญ่าเอ่ยถามเสียงเบาเมื่อถึงรถคู่ใจ "ฉันไม่มีทางเลือก เมญ่า" รินรดาสตาร์ทรถ มือที่จับพวงมาลัยสั่นเทาเล็กน้อย "คริสเตียนวางหมากไว้หมดแล้ว ถ้าฉันยังดันทุรังอยู่ที่นั่น แบรนด์ของฉันจะถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ฉันต้องไปที่ที่เขาคาดไม่ถึง" "ที่ไหน?" รินรดาหันมามองเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มที่อ่านยาก "บ้านพักที่เชียงราย ที่นั่นมีทุกอย่างที่ฉันเริ่มต้นไว้ก่อนจะเข้าสู่สมรภูมิแฟชั่นนี้... ฉันจะกลับไปทบทวนตัวเอง" รถเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงเงาของรินรดาที่หายลับไปกับแสงไฟยามค่ำคืน วีวี่ยืนกำมือแน่นอยู่หน้าสตูดิโอ หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถนิยามได้ มันไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความอ้างว้างที่จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรง ทว่าในขณะที่วีวี่กำลังจะหันหลังกลับเข้าห้องทำงาน เสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากหมายเลขปริศนาที่เธอคุ้นเคยดี *‘ดีใจด้วยนะวีวี่ที่กำจัดเสี้ยนหนามได้เสียที แต่เธอลืมไปหรือเปล่าว่า... รินรดาน่ะไม่ได้มาคนเดียว วันนี้ตอนทุ่มตรง เธอทิ้ง "หลักฐานชิ้นสำคัญ" ไว้ที่ห้องสตูดิโอของคริสเตียนก่อนจะออกไปนะ’* วีวี่เบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หลักฐานชิ้นสำคัญ? รินรดาน่ะหรือจะยอมทิ้งอะไรไว้ให้คริสเตียนโดยไม่วางแผนอะไรเลย? เธอรีบกดโทรศัพท์หาคนสนิททันที แต่สิ่งที่ได้ยินจากปลายสายกลับไม่ใช่เสียงคนรับสาย หากแต่เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยดี เสียงของคริสเตียนที่ดังขึ้นเบาๆ ในห้องของเขา... และเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน "คุณทำอะไรลงไปรินรดา..." วีวี่พึมพำขณะทรุดตัวลงกับพื้น "ถ้าคนคนนั้นเป็นเธอก็จบกันพอดี" ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 30 กับความขัดแย้งที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะคะ