ผลงานชิ้นโบแดง

“ถ้าคุณจะมาเพื่อบอกให้ฉันยอมแพ้ตั้งแต่วินาทีนี้ ก็กรุณาถอยกลับไปทางเดิมเถอะค่ะ คริสเตียน เพราะกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณ มันทำให้อากาศในห้องเตรียมตัวนี้... เจือจางไปด้วยความโสโครก” รินรดาไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวส่วนตัวของเธอ มือเรียวบางที่สวมถุงมือผ้าไหมจรดเข็มกลัดตัวสุดท้ายลงบนชุดราตรีสีดาร์กช็อกโกแลตอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองผลงานของตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ด้วยความมั่นคงที่ซ่อนความพายุโหมกระหน่ำไว้ภายใน คริสเตียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเหยียดหยามมากกว่าการชื่นชม เขาเดินวนรอบตัวเธอ สายตาสำรวจรอยตะเข็บและโครงสร้างชุดด้วยท่าทีที่ใครเห็นก็รู้ว่ากำลังประเมินเพื่อหาทางทำลาย “ความมั่นใจคือเครื่องประดับชิ้นเดียวที่คุณเหลืออยู่สินะ รินรดา” เขาขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดแผ่นหลังของเธอ “ดูชุดนี้สิ... ตัดเย็บประณีตดี แต่มันขาด ‘จิตวิญญาณ’ ของแฟชั่นชั้นสูงไปอย่างน่าเสียดาย ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่กล้าเอาผลงานที่ดูไร้รสนิยมแบบนี้ขึ้นไปบนรันเวย์รายการประกวดแห่งปีหรอกนะ” รินรดาวางมือจากชุดแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นอาวุธร้ายกาจที่สุดของเธอ “แฟชั่นที่ไม่มีจิตวิญญาณอย่างที่คุณว่า ก็ยังดีกว่าแฟชั่นที่ขโมยมาจากหยาดเหงื่อคนอื่นแล้วเอาไปแปะป้ายแบรนด์ตัวเองแบบที่คุณทำนะคะ” เธอเน้นคำพูดแต่ละคำให้ชัดเจน “คอยดูเถอะค่ะ ว่ารันเวย์คืนนี้... ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายก้มหัว” เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่นและจังหวะก้าวที่มั่นคงทำให้คริสเตียนต้องเบี่ยงตัวหลบ เมญ่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าปกติในมือถือแท็บเล็ตแน่น “ริน รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวไปหน่อยไหมคะ?” เมญ่าปรายตามองคริสเตียนด้วยสายตาเย็นชา “ถ้ายังไม่ถอยออกไปในสามวินาที ฉันคงต้องเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปในฐานะ ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ นะคะ” คริสเตียนยักไหล่เหมือนไม่ยี่หระก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับส่งยิ้มอาบยาพิษทิ้งท้าย “ขอให้สนุกกับ ‘ผลงานชิ้นโบแดง’ ของเธอนะรินรดา อย่าลืมล่ะ... ว่ารอยขาดเพียงนิดเดียวบนผ้า ก็ทำให้นางแบบที่สวยที่สุดกลายเป็นตัวตลกได้” ประตูห้องแต่งตัวปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เมญ่ารีบถลาเข้ามาจับไหล่เพื่อนสาว “ริน... วีวี่เพิ่งถูกส่งตัวไปห้องพยาบาลค่ะ” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก “หมายความว่ายังไง? เธอเป็นอะไร?” “ทางทีมงานบอกว่าอาการแพ้สารเคมีรุนแรง แต่ฉันมั่นใจว่าน้ำหอมหรือเครื่องสำอางที่เธอใช้ในวันนี้ไม่มีตัวไหนที่เธอแพ้เลย” เมญ่ากัดริมฝีปากแน่น “นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ คริสเตียนมันจ้องจะทำลายโชว์ของคุณด้วยการทำให้ ‘นางแบบเบอร์หนึ่ง’ ของคุณเดินไม่ได้” รินรดาลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปเหลือเพียงประกายแห่งความเดือดดาลที่ปะทุอยู่ในนัยน์ตา “จะให้ฉันขึ้นรันเวย์โดยไม่มีวีวี่งั้นเหรอ? ไม่มีทางค่ะ... ชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเธอ เพื่อสัดส่วนและจริตของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น” “แล้วคุณจะทำยังไง? อีกสิบนาทีโชว์จะเริ่มแล้ว!” เมญ่าตะโกนถาม แต่รินรดาไม่ตอบ เธอเดินไปคว้าชุดราตรีตัวนั้นขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปทางห้องพยาบาลทันที บรรยากาศหลังเวทีวุ่นวายดุจสมรภูมิ ไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องสลับไปมาท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังระงม รินรดาก้าวผ่านความมืดมิดของม่านดำเข้ามายังห้องพักพยาบาล วีวี่นั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าสวยเฉี่ยวซีดเผือด ผิวหนังบริเวณคอมีรอยผื่นแดงจางๆ แต่นัยน์ตาคู่สวยนั้นยังคงดุดันไม่เสื่อมคลาย “คุณมาทำไม?” วีวี่เค้นเสียงถาม “มาดูสภาพคนที่แพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเหรอ?” รินรดาไม่พูดอะไร เธอวางชุดลงข้างๆ แล้วหยิบอุปกรณ์แต่งหน้าขึ้นมาแทนที่จะถอยห่าง “วีวี่... เงยหน้าขึ้น” “รินรดา คุณกำลังจะทำอะไร...” “ถ้าเดินไม่ได้ ก็แค่นั่งลงบนเวที ถ้าต้องแพ้เพราะสารพิษ ก็ให้มันจบที่ความสวยงามที่สุด” รินรดาใช้แปรงแตะคอนซีลเลอร์เกลี่ยรอยแดงอย่างเบามือ สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับใบหน้าของวีวี่ ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งความถือตัวทำให้หัวใจของนางแบบสาวเต้นผิดจังหวะ วีวี่มองดูคนตรงหน้าผ่านกระจกเงา ความถือดีที่มีมาตลอดเริ่มสั่นคลอน รินรดาไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังจะพ่ายแพ้ แต่นิ่งสงบราวกับกำลังรอจังหวะที่จะปิดฉากเกมนี้ด้วยวิธีที่ไม่มีใครคาดถึง “คุณเชื่อใจฉันไหม?” รินรดาถามเบาๆ พลางวางแปรงลงและสบตากับวีวี่นิ่ง “ฉันไม่เคยเชื่อใจใคร” วีวี่ตอบ เสียงสั่นเล็กน้อย “โดยเฉพาะกับคนที่ฉันเคยเหยียบย่ำ” “งั้นวันนี้... ลองเริ่มเชื่อใจกันดูสักครั้งไหมคะ?” รินรดากระซิบพลางส่งชุดให้วีวี่ “เพราะหลังจากคืนนี้ไป โลกแฟชั่นจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก” เสียงประกาศชื่อแบรนด์ของรินรดาดังขึ้นจากพิธีกรด้านหน้าเวที เสียงปรบมือที่ดูเหมือนจะเป็นการเยาะเย้ยมากกว่าชื่นชมดังกระหึ่ม รินรดาพยุงร่างของวีวี่ที่สวมชุดราตรีสุดหรูให้ก้าวขึ้นไปบนทางลาดที่มุ่งสู่แสงไฟบนรันเวย์ ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นม่านออกไป วีวี่ก็นิ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ยืนรออยู่ตรงปลายทางเดิน... คนที่เธอคิดว่าไม่ควรปรากฏตัวในงานนี้อย่างเด็ดขาด! รินรดาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นสีหน้าของวีวี่ที่ซีดเผือดกว่าเดิม มือของนางแบบสาวที่เกาะแขนเธออยู่เริ่มเย็นเฉียบและสั่นเทาอย่างรุนแรง “เกิดอะไรขึ้น...” รินรดาหันไปตามสายตาของวีวี่ ก่อนจะพบกับบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังถือเอกสารบางอย่างก้าวเข้ามาขวางทางเดินเอาไว้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกว่าหายนะที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวบนรันเวย์มาด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นจนวางไม่ลงค่ะ!