วีวี่ในมุมที่ไม่มีใครเห็น

"ถ้าจะวาดเส้นเคิร์ฟให้คมกริบขนาดนี้ รินรดา... เธอต้องยอมแลกด้วยอะไรบ้างนะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของสตูดิโอร้างชั้นในสุดของอาคารแฟชั่นไอคอน ในความมืดสลัวที่ถูกคั่นกลางด้วยแสงไฟสปอร์ตไลท์เพียงดวงเดียวที่ยังเปิดทิ้งไว้ วีวี่ในชุดเดรสยาวรัดรูปสีดำสนิทที่ดูราวกับเงาของยามค่ำคืนกำลังยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคู่สวยที่เคยใช้แผ่รังสีอำนาจบนรันเวย์บัดนี้กลับทอดมองไปยังชุดราตรีสีครามที่แขวนอยู่บนหุ่นโชว์เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มือเรียวบางที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตเอื้อมไปแตะเนื้อผ้าไหมซาตินอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงฝีเข็มที่ละเอียดประณีตจนน่ากลัว การเย็บซ่อนตะเข็บที่เนี้ยบกริบจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อบ่งบอกถึงความทุ่มเทที่รินรดาใส่ลงไป วีวี่เม้มปากแน่น ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอกคือสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด—มันคือความ 'อิจฉา' ที่ผสมปนเปไปกับความ 'หลงใหล' ในพรสวรรค์ของคนที่เธอประกาศกร้าวว่าเป็นศัตรู "เธอทำเหมือนกับว่าเสื้อผ้าพวกนี้คือลมหายใจสุดท้ายของเธอเลยนะ รินรดา..." วีวี่ขยับตัวก้าวเดินไปรอบๆ แท่นโชว์ชุด แสงจากโทรศัพท์มือถือที่เธอหยิบขึ้นมาส่องดูรายละเอียดงานปักมุกที่ขอบเอว ทำให้เธอเห็นรอยช้ำจางๆ บนปลายนิ้วของหุ่นจำลองที่รินรดาสร้างขึ้น เป็นรอยที่เกิดจากการกดเข็มซ้ำๆ จนเลือดซิบ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือลายเซ็นแห่งความพยายามที่รินรดามักจะซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งเงียบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก วีวี่ชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนกลับเป็นเรียบเฉยเย็นชาในชั่วพริบตา เธอรีบก้าวถอยห่างจากชุดตัวนั้น หลบเข้าไปในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ที่บังร่างของเธอไว้มิดชิด "ทำไมต้องกลับมาดูงานตัวเองตอนดึกขนาดนี้ด้วยนะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่คุ้นหูดังขึ้น คริสเตียนเดินเข้ามาในสตูดิโอพร้อมกับสูบบุหรี่ไฟฟ้าควันโขมง เขามองไปรอบๆ สตูดิโอที่ว่างเปล่าด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหยุดสายตาที่หุ่นโชว์ตัวนั้น "เธอก็แค่ดีไซเนอร์ตกอับที่พยายามจะกู้ซากความภูมิใจกลับมา ถึงเวลาที่ฉันต้องจัดการให้มันจบสิ้นเสียที" เขายกโทรศัพท์ขึ้นกดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะเดินไปที่ถังขยะมุมห้องแล้วเทของเหลวบางอย่างลงบนพิมพ์เขียวงานออกแบบของรินรดาที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน วีวี่ที่แอบดูอยู่กำหมัดแน่น เล็บของเธอจิกเข้าที่ฝ่ามือจนแทบจะห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ เธออยากจะพุ่งออกไปกระชากคอเสื้อของผู้ชายคนนี้ แต่ความสัมพันธ์เชิงธุรกิจและแผนการที่เธอยังต้องเดินหมากต่อทำให้เธอต้องสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างถึงที่สุด "คริสเตียน... แกมันก็แค่คนกระจอกที่ไม่มีปัญญาทำได้แม้แต่เศษเสี้ยวของรินรดา" วีวี่พึมพำในใจ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายแวววาวด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่โกรธที่รินรดาจะถูกทำลาย แต่โกรธที่ผลงานอันทรงคุณค่านั้นกำลังจะถูกคนไร้รสนิยมอย่างคริสเตียนทำลายลง หลังจากคริสเตียนเดินออกไป วีวี่ก็รีบก้าวออกมาจากเงามืด เธอปรี่เข้าไปที่โต๊ะทำงานด้วยความร้อนรน แต่ทว่า... จังหวะที่เธอจะหยิบพิมพ์เขียวที่เปียกชุ่มไปด้วยสารเคมีนั้นขึ้นมา ประตูสตูดิโอก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยเสียงดัง 'ปัง!' ร่างระหงของรินรดาในชุดทำงานเรียบง่ายเดินเข้ามาพร้อมกับเมญ่า ทั้งคู่ชะงักกึกเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอในความมืด รินรดาหรี่ตาลง มองเห็นเพียงเค้าโครงของซูเปอร์โมเดลสาวที่เพิ่งวางมือลงจากโต๊ะของเธอพอดี "วีวี่? เธอทำอะไรที่นี่!" เสียงของรินรดาเย็นเยียบ บาดลึกยิ่งกว่าใบมีด สายตาของเธอกวาดมองไปที่พิมพ์เขียวที่เปียกชื้น ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากับวีวี่ด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง วีวี่ตัวแข็งทื่อ คำแก้ตัวมากมายที่เตรียมไว้พลันสลายหายไป เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำลายงานของรินรดา แต่ในสายตาของเจ้าของผลงาน สิ่งที่เธอเห็นคือ 'นางมารร้าย' ที่กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่บนความพินาศของคนอื่น รินรดาค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาเธอ มือเรียวกำหมัดแน่นจนสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของวีวี่หยุดหมุน "ฉันไม่เคยโกรธที่เธอเกลียดฉัน... แต่วันนี้ เธอทำลายสิ่งที่ฉันรักที่สุดด้วยมือของเธอเอง... ลาก่อนนะวีวี่" รินรดาหันหลังเดินหนีไปทันทีโดยไม่ฟังคำอธิบาย ในขณะที่วีวี่กำลังจะอ้าปากเถียง ทันใดนั้น ไฟในสตูดิโอทั้งหมดก็ดับลง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วทั้งอาคาร ร่างของชายชุดดำสามคนพุ่งเข้ามาจากช่องระบายอากาศ ปิดตายประตูทุกบานไม่ให้ใครออกไปได้อีกต่อไป! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความเปราะบางของวีวี่ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ!