ความหึงหวงที่ซ่อนไว้

"ถ้าคุณคิดว่ารอยยิ้มจอมปลอมนั่นจะทำให้คอลเลกชันของคุณดูแพงขึ้นมาได้ ฉันว่าคุณกำลังประเมินรสนิยมของคนในงานนี้ต่ำไปนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของคริสเตียนดังขึ้นแทรกระหว่างที่รินรดากำลังถือแก้วแชมเปญอยู่ในงานกาล่าแฟชั่นการกุศล รินรดาเพียงแค่ปรายตามองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับถ้อยคำจิกกัดที่มุ่งหวังจะทำลายความมั่นใจของเธอแม้แต่น้อย "อย่างน้อยรอยยิ้มของฉันก็เป็นของจริง ไม่เหมือนกับ 'ผลงาน' ของคุณที่มักจะดูคุ้นตาเหมือนคอลเลกชันเก่าของดีไซเนอร์ระดับโลกคนอื่นนะคะ คริสเตียน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับชะงัก "ปากดีขึ้นนี่... คงเพราะมีคนคอยหนุนหลังอยู่สินะ?" เขาเหยียดยิ้ม พลางก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด "ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะเนื้อหอมเสียเหลือเกินนะ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่หนุ่มๆ แวดล้อม... สงสัยการเป็นดีไซเนอร์ตกอับจะเปลี่ยนแนวมาเป็นนางนกต่อแทนแล้วหรือไง?" มือหนาของคริสเตียนเอื้อมมาหวังจะแตะต้นแขนของรินรดา ทว่าก่อนที่นิ้วของเขาจะสัมผัสโดนผิวหนัง ร่างสูงระหงในชุดเดรสราตรีสีดำสนิทที่แหวกลึกถึงต้นขาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับฝ่ามือเรียวสวยที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคริสเตียนไว้อย่างแม่นยำ วีวี่ในชุดเดรสของรินรดาที่ออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะยืนตระหง่านอยู่ข้างๆ รินรดา ดวงตาคมดุภายใต้ขนตางอนยาวจ้องมองคริสเตียนราวกับกำลังจะฉีกเนื้ออีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ "ถ้ามือของคุณยังอยากจะมีไว้ทำงานศิลปะโง่ๆ ของคุณต่อไป ก็ถอยออกไปให้ห่างจากรินรดาค่ะ" วีวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่ากดดันจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง คริสเตียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือออก "โอ้... ดูสิ แม่นางมารร้ายปกป้องคนของตัวเองด้วยแฮะ? แต่น่าเสียดายนะคะวีวี่ ที่ช่วงนี้รินรดาเขาดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่คุณที่ให้ความสนใจ... เมื่อกี้ฉันเห็นเขาหัวเราะต่อกระซิกกับดีไซเนอร์หนุ่มดาวรุ่งคนนั้นตั้งนานสองนาน ไม่รู้ว่าคุณจะรู้ตัวหรือยังนะว่าตัวเองเป็นแค่ 'หนึ่งในหลายคน' ของเธอ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นชั่วขณะ รินรดาหันไปมองวีวี่และพบว่าแววตาของซูเปอร์โมเดลสาววูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าขนลุก วีวี่ไม่ได้ถามอะไร แต่แรงบีบที่มือของเธอที่ตอนนี้กลับมาคล้องแขนรินรดานั้นแน่นขึ้นจนรินรดารู้สึกได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ "ไปค่ะ" วีวี่ออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะพาตัวรินรดาออกมาจากวงสนทนาตรงนั้น ท่ามกลางสายตาของเหล่าเซเลบริตี้ที่ต่างพากันซุบซิบ ทั้งคู่เดินไปจนถึงระเบียงชั้นดาดฟ้าที่เงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นมาปะทะผิว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิความหึงหวงที่รินรดาสัมผัสได้จากคนที่ยืนอยู่ข้างๆ "สนุกมากไหมคะ?" วีวี่เปิดประโยคขึ้นหลังจากความเงียบปกคลุมอยู่นาน เธอยืนหันหลังให้รินรดา มือทั้งสองข้างกอดอกแน่น "คุณหมายถึงอะไรคะ วีวี่?" รินรดาถามพลางถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าคำพูดของคริสเตียนเมื่อครู่ได้จุดไฟที่วีวี่พยายามเก็บซ่อนไว้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง วีวี่หันกลับมา แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีคราบของนางมารร้ายผู้มั่นใจ แต่เป็นเพียงหญิงสาวที่กำลังหวาดกลัวต่อบางสิ่งที่เธอพยายามปฏิเสธ "เขาพูดเรื่องดีไซเนอร์คนนั้น... คนที่คุณคุยด้วยที่งานเมื่อกี้ คนที่คุณส่งยิ้มให้จนฉันเกือบจะลืมไปว่าคุณเคยยิ้มแบบนั้นให้แค่ฉันคนเดียว" รินรดานิ่งงัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความเข้าใจผิด แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยความชิงดีชิงเด่น การรักษาระยะห่างกับคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจคือสิ่งที่เธอต้องทำ "นั่นเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนทางธุรกิจนะคะ วีวี่ อย่าเอาคำพูดของคนที่ต้องการปั่นหัวเรามาใส่ใจเลยค่ะ" "ธุรกิจ?" วีวี่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนหลังของดีไซเนอร์สาวชิดกับราวระเบียง เธอใช้แขนทั้งสองข้างกักขังรินรดาไว้ในพื้นที่ส่วนตัว "รินรดา... คุณเป็นของฉัน และฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะต้อง หรือแม้แต่มามองคุณด้วยสายตาแบบนั้น" คำว่า 'ของฉัน' ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหว เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เห็นความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความร้ายกาจ วีวี่ไม่ได้แค่หึงหวง... แต่เธอกำลังโหยหาการยืนยันตัวตนว่าเธอเป็นคนเดียวที่มีความหมายสำหรับรินรดา "ถ้าฉันเป็นของคุณ แล้วคุณจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนเพื่อตอกย้ำความรู้สึกนั้นล่ะคะ?" รินรดาเอ่ยท้าทาย พลางเอื้อมมือไปไล้กรอบหน้าของวีวี่อย่างแผ่วเบา วีวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันที่พวงแก้ม "เอาเป็นว่า... ฉันจะทำให้คุณลืมผู้ชายคนไหนก็ตามที่เคยเข้ามาในชีวิตคุณไปจนหมดสิ้นเลยค่ะ" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ รินรดาสะดุ้งและรีบผละตัวออกจากวีวี่ด้วยความตกใจ "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะความหวานนะคะ แต่ดูเหมือนว่าคุณสองคนจะมีปัญหาใหญ่กว่าเรื่องความหึงหวงรออยู่" เมญ่าก้าวออกมาจากเงามืดของเสาไฟ ใบหน้าของเธอซีดเผือดและในมือถือแท็บเล็ตที่ฉายภาพข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของนิตยสารแฟชั่นชื่อดังที่รินรดาคุ้นเคยดี รินรดาชำเลืองมองหน้าจอแล้วตัวแข็งทื่อ ภาพที่ปรากฏไม่ใช่เพียงแค่ข่าวซุบซิบ แต่เป็นหลักฐานการโอนเงินและเอกสารสิทธิ์ในการออกแบบที่เธอถูกใส่ร้ายว่าขโมยมาเมื่อปีก่อน ซึ่งถูกปล่อยออกมาโดยคนที่ควรจะตายไปแล้ว! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในค่ำคืนนี้กับควีนบีทูโกนะคะ