ศัตรูหัวใจ

"ถ้าคุณคิดจะเอาชนะด้วยการสวมเดรสจากคอลเลกชันลดราคาปีที่แล้วมาประชันกับฉันในงานกาล่าคืนนี้ ฉันแนะนำว่าเอาเวลาไปจองคิวทำศัลยกรรมใหม่จะคุ้มค่ากว่านะคะ" เสียงหวานทว่าเฉือดเฉือนของวีวี่ดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องลองชุดวีไอพีของโรงแรมหรู เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตามองรินรดาด้วยความสมเพชปนสมน้ำหน้า มือเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตบรรจงกรีดกรายลงบนผ้าไหมซาตินเนื้อดีของชุดเดรสที่รินรดาเพิ่งจะตัดเย็บเสร็จหมาดๆ รินรดาไม่ได้โต้ตอบทันที เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว มือของเธอที่ถือเข็มหมุดอยู่นั้นมั่นคงดั่งหินผา เธอค่อยๆ ปักเข็มหมุดตัวสุดท้ายลงบนชายกระโปรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาซูเปอร์โมเดลสาวด้วยแววตาที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน "รสนิยมของคนเรามันวัดกันที่ความมั่นใจค่ะวีวี่ ไม่ใช่ราคาป้ายที่ติดอยู่หลังชุด... แล้วก็อีกอย่างนะคะ ถ้าคุณมั่นใจในตัวนางแบบของคุณมากขนาดนั้น ก็ไม่เห็นต้องมาเสียเวลาเสียมารยาทที่ห้องส่วนตัวของฉันเลยนี่คะ" เมญ่าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เธอส่งสายตาให้รินรดาว่า 'เอาเลย จัดไป' ก่อนจะก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างสองสาว "วีวี่คะ งานกาล่าคืนนี้มันไม่ใช่รันเวย์ส่วนตัวของคุณนะคะ จะมาทำตัวเป็นนางมารร้ายคอยแว้งกัดใครเขาทุกที่แบบนี้ ระวังจะโดนรัศมีคนอื่นกลบจนหมดความโดดเด่นเอาได้นะ" วีวี่แค่นหัวเราะในลำคอ เธอเดินเฉียดรินรดาไปจนไหล่แทบกระแทก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศดูเหมือนจะเริ่มคลี่คลายลงเมื่อวีวี่กำลังจะก้าวออกไป แต่แล้วเธอก็ชะงักฝีเท้า "ฉันก็แค่อยากเตือนด้วยความหวังดี เพราะคืนนี้จะมีแขกพิเศษมาร่วมงานด้วย" วีวี่หันกลับมา แววตาของเธอวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "แขกที่ทำให้ชีวิตพังๆ ของคุณพังยิ่งกว่าเดิมได้ในพริบตา" ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมเสียงกระแทกอย่างแรง รินรดาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ มือที่เคยนิ่งเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่ เมญ่ารีบเดินเข้ามาวางมือบนไหล่ของเพื่อนสนิท "อย่าไปฟังยัยนั่นมากเลยริน แกมีฝีมือมากกว่าใครในงานนี้" "ฉันไม่ได้กลัวที่วีวี่พูดหรอกเมญ่า แต่ฉันสังหรณ์ใจ... แขกพิเศษที่ว่านั่น อาจจะเป็นคนของคริสเตียน" รินรดาพูดเสียงแผ่ว สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นแสงไฟในเมืองหลวงสว่างไสว เธอกำลังกังวลเรื่องคอลเลกชันที่เพิ่งเปิดตัว ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่เธอหวังจะใช้กู้คืนเกียรติยศที่ถูกคริสเตียนช่วงชิงไป ทว่าความเงียบสงบไม่ได้อยู่กับเธอนานนัก เสียงเคาะประตูจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาหม่นก้าวเข้ามา บุรุษแปลกหน้าที่มีใบหน้าคมคายดุจรูปสลัก ดวงตาของเขาดูฉลาดเฉลียวและแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่รินรดาไม่คุ้นเคย เขาไม่ใช่คริสเตียน "ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูสุภาพอย่างประหลาด "ผมชื่อ 'ธันวา' เป็นตัวแทนจากบริษัทลงทุนข้ามชาติ ผมได้ยินมาว่าคุณรินรดากำลังประสบปัญหาเรื่องเงินทุนสำหรับงานโชว์คืนนี้ใช่ไหมครับ?" รินรดาลุกขึ้นยืนทันที คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความระแวง "คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง และใครเป็นคนบอกคุณ?" ธันวายิ้มบางๆ เขาหยิบนามบัตรสีดำสนิทออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ "ไม่ต้องสนใจหรอกครับว่าผมทราบมาจากไหน สนใจแค่ว่า... ผมมีข้อเสนอที่คุ้มค่ากว่าคริสเตียน และมั่นใจว่าคุณรินรดาจะปฏิเสธผมไม่ลง" เมญ่าขยับเข้ามาใกล้รินรดา กระซิบเสียงเบา "อย่าเชื่อเขาง่ายๆ นะริน คนพวกนี้มักมาพร้อมกับหลุมพราง" รินรดาจ้องมองดวงตาของธันวา พยายามค้นหาความจริงใจที่อาจจะซ่อนอยู่ภายใต้ความลึกลับนั้น แต่เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้มาเพื่อเป็นพันธมิตร เขามาเพื่อ 'ทดสอบ' อะไรบางอย่าง "ถ้าข้อเสนอของคุณคือการขายวิญญาณให้ปีศาจ ฉันคงต้องขอตัวนะคะ" รินรดาเอ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ใกล้กับหูของเธอ ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "วิญญาณน่ะผมไม่สนหรอกครับ ผมสนแค่ 'แฟลชไดร์ฟ' ที่คุณแอบเก็บไว้ในซับในชุดเดรสตัวนี้ต่างหากล่ะ... เพราะถ้าคริสเตียนรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ คืนนี้งานกาล่าจะไม่ใช่แค่ที่จัดโชว์ แต่มันจะเป็นสุสานสำหรับความฝันของคุณเลยเชียวล่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง มือที่คว้าชายชุดเดรสสั่นระริก เธอไม่เคยบอกใครเรื่องแฟลชไดร์ฟนั่น แม้แต่เมญ่าก็ไม่รู้! ธันวาผละออกไปอย่างรวดเร็ว เขายิ้มกว้างทิ้งท้ายก่อนจะเดินหันหลังกลับไปที่ประตู "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับคุณรินรดา เพราะคนที่จะมาทำลายคุณในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า ไม่ใช่แค่คริสเตียน... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดในชีวิต" เสียงปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ รินรดารีบพลิกชายชุดขึ้นมาอย่างลนลาน เธอกรีดเปิดรอยตะเข็บที่เย็บไว้อย่างประณีต และสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนฝ่ามือไม่ใช่แค่แฟลชไดร์ฟ แต่มันเป็นแหวนเพชรวงหนึ่งที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของ 'แม่' ที่หายไปนานนับสิบปี! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในค่ำคืนนี้กับควีนบีทูโกนะคะ