ปาร์ตี้ธีมหน้ากาก

"ถ้าคุณคิดว่ารอยยิ้มปลอมๆ นั่นจะทำให้ฉันยอมถอยละก็... คุณประเมินค่าความโกรธของฉันต่ำไปค่ะ คริสเตียน" รินรดากระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางระรื่น มือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำกำแน่นจนขึ้นข้อ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความเดือดดาลที่พุ่งพล่านราวกับลาวาใต้ผืนพิภพ คริสเตียนก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ กดทับความรู้สึกของรินรดาให้จมดิ่งลงไปอีก เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่หยิบซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีทองออกมาวางบนโต๊ะ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกับตราสัญลักษณ์รูปหน้ากากเวนิสที่ดูน่าสะอิดสะเอียน "ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรองเรื่องงานหรอกนะครับริน" คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัย "ผมมาเพื่อเชิญคุณไปงาน... 'Masquerade of the Fallen' คืนนี้ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของผม อยากรู้ไหมว่าถ้าคุณถอดหน้ากากออก... คนทั้งวงการจะยังกล้าเรียกคุณว่า 'ดีไซเนอร์ตกอับ' หรือจะก้มหัวกราบกรานคุณเหมือนเดิม" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา "งานหน้ากากเหรอคะ? ดูเหมือนคุณจะชอบเล่นบทพระเจ้าในงานปาร์ตี้จอมปลอมเสียจริงนะ... แต่น่าเสียดาย ที่ฉันไม่เคยชอบเกมซ่อนแอบกับพวกงูพิษ" "แต่นั่นคือที่เดียวที่คุณจะได้เห็น 'ความจริง' ที่เมญ่าพยายามปกปิดคุณไว้นะครับ" คริสเตียนทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด สามชั่วโมงต่อมา... เสียงดนตรีคลาสสิกที่ถูกดัดแปลงให้มีความเป็นอิเล็กทรอนิกส์ดังกึกก้องไปทั่วโถงจัดงาน 'Masquerade of the Fallen' รินรดาก้าวเท้าเข้าสู่บรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับ ทุกคนในงานต่างสวมหน้ากากแฟนซีที่ปิดบังใบหน้าไว้อย่างมิดชิด ทว่าสำหรับคนในวงการแฟชั่น สายตาและการเคลื่อนไหวของร่างกายคือสิ่งที่ปิดบังกันไม่ได้ "มั่นใจนะคะว่าคืนนี้เราจะไม่ถูกใครเอาตัวไปทิ้งในแม่น้ำเจ้าพระยา?" เมญ่าที่สวมหน้ากากขนนกสีเงินกระซิบข้างหูรินรดา เธอจับแขนเพื่อนสาวแน่น รินรดาไม่ได้ตอบ เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง หน้ากากคริสตัลของเธอสะท้อนแสงไฟระยิบระยับล้อไปกับความเคลื่อนไหว สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบงานจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องโถง—นางแบบสาววีวี่ วีวี่ในชุดเดรสยาวรัดรูปสีแดงเพลิงที่ดูเหมือนเลือดสดๆ กำลังยืนถือแก้วแชมเปญอยู่คนเดียว หน้ากากลายลูกไม้สีดำปิดบังใบหน้าครึ่งบนของเธอไว้ แต่นัยน์ตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความเกลียดชัง บัดนี้กลับดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ รินรดาตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหา ท่ามกลางสายตาของบรรดาเหล่าดีไซเนอร์และสื่อมวลชนที่ต่างจับจ้องการปะทะกันของ 'อดีตเพื่อนรัก' ที่กลายเป็นศัตรูหัวใจ "ดื่มเยอะไปไหมคะ วีวี่? เดี๋ยวรันเวย์คืนนี้พังไม่เป็นท่าเอาหรอกนะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีรอยยิ้มมุมปากที่ดูเย้ยหยัน วีวี่ชะงัก เธอหันมามองรินรดา สายตาคู่นั้นวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "อย่าสำคัญตัวผิดไปรินรดา ต่อให้ฉันเมามายแค่ไหน ฉันก็ยังดูดีกว่าคนที่ต้องอาศัยชื่อเสียงเก่าๆ มาเดินในงานที่เขาไม่ได้เชิญแบบนี้" "เชิญสิคะ... แถมเชิญถึงห้องทำงานเลยด้วย" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัววีวี่ "คริสเตียนบอกว่าคืนนี้มีความลับจะเปิดเผย... คุณพอจะรู้ไหมคะว่ามันคืออะไร? หรือว่าคุณเองก็เป็นแค่หมากอีกตัวที่เขากำลังจะเขี่ยทิ้ง?" วีวี่หัวเราะร่า รอยยิ้มนั้นสั่นเครือ "ความลับงั้นเหรอ? หึ... ฉันรู้อะไรมากกว่าที่คุณคิดเยอะ รินรดา! คุณมันโง่ที่คิดว่าเราอยู่ฝ่ายตรงข้ามกัน... ทั้งที่เราต่างก็เป็นเหยื่อของคนคนเดียวกันนั่นแหละ!" คำพูดของวีวี่ทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ไฟในงานจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงดนตรีที่หยุดกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดงาน มีเพียงสปอตไลท์สีขาวนวลเพียงดวงเดียวที่ส่องตรงไปยังเวทีกลางงาน ร่างสูงโปร่งของคริสเตียนเดินขึ้นไปบนเวที เขาไม่ได้สวมหน้ากากอีกต่อไป ใบหน้าของเขาดูสมบูรณ์แบบแต่แฝงด้วยความอำมหิต "สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทุกท่าน... คืนนี้ ผมมีของขวัญพิเศษจะมอบให้แด่ดีไซเนอร์ที่เก่งที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยรู้จัก... รินรดา" รินรดารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอพยายามจะถอยหลังแต่กลับมีมือปริศนามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าหันไปดู... ริน" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากคนข้างกายทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ วีวี่นั่นเอง เธอกำลังกุมมือรินรดาไว้แน่น หน้ากากลูกไม้ของเธอหลุดออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาและรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งรินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "คริสเตียนไม่ได้เชิญคุณมาให้เห็นความลับของเขา" วีวี่กระซิบเสียงสั่น เผยความจริงที่น่าตกใจที่สุดในชีวิต "เขาเชิญคุณมา... เพื่อให้คุณเป็นแพะรับบาปในฐานะ 'ผู้สังหาร' คนที่เขากำลังจะฆ่าบนเวทีนั้นไงคะ!" ทันใดนั้น แสงสปอตไลท์ก็จับไปที่ร่างที่ถูกมัดไว้บนเก้าอี้กลางเวทีภายใต้ผ้าคลุมสีดำ ร่างนั้นเริ่มดิ้นรนและส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมา ผ้าคลุมถูกกระชากออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง... ชายที่เป็น 'กุญแจสำคัญ' ในคดีใส่ร้ายรินรดาเมื่อปีก่อน! คริสเตียนหยิบมีดสั้นออกมาจากเสื้อสูท แล้วหันมาสบตารินรดาผ่านแสงไฟ "คุณพร้อมจะเลือกหรือยังครับรินรดา... ระหว่างเดินออกจากงานนี้ไปพร้อมกับความบริสุทธิ์ที่คุณโหยหา... หรือจะยอมเปื้อนเลือดเพื่อพิสูจน์ว่าคุณ 'ร้าย' กว่าผม?" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในค่ำคืนนี้กับควีนบีทูโกนะคะ