คำสารภาพที่ครึ่งๆ กลางๆ

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบจะทำให้เรื่องเมื่อคืนกลายเป็นอากาศธาตุ คุณคิดผิดถนัดค่ะ รินรดา" เสียงของวีวี่ดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาสูงและกลิ่นอายของผ้าไหมราคาแพง ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของรินรดา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องไปยังดีไซเนอร์สาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดระเบียบแพทเทิร์นเสื้อผ้าบนโต๊ะอย่างคนไร้สมาธิ รินรดาหยุดมือที่กำลังขยับไม้บรรทัดเหล็ก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตานางแบบสาวด้วยแววตาที่พยายามจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้น "ฉันแค่กำลังโฟกัสกับงานที่ค้างอยู่ค่ะ คุณวีวี่ การที่เราเผลอทำอะไรที่... ไม่เป็นมืออาชีพไปในงานเลี้ยงเมื่อคืน ไม่ได้หมายความว่าเราต้องมานั่งถอดรหัสความรู้สึกกันในตอนนี้หรอกนะคะ" วีวี่เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ วีวี่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของนางแบบสาวลอยมาปะทะจมูกรินรดา มันไม่ใช่กลิ่นที่เย้ายวน แต่มันคือกลิ่นของความอันตรายที่รินรดาเคยพ่ายแพ้ให้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "ไม่เป็นมืออาชีพเหรอคะ?" วีวี่แค่นหัวเราะพลางใช้นิ้วเรียวยาวเชิดคางของรินรดาขึ้นมา "จูบที่ร้อนแรงขนาดนั้น คุณจะเรียกว่าเป็นแค่ 'ความผิดพลาด' งั้นเหรอคะ รินรดา... บอกฉันมาสิว่าจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนฉันได้ยินตอนที่เรากอดกันเมื่อคืน มันคือความผิดพลาดด้วยหรือเปล่า" รินรดาเบือนหน้าหนี มือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายซ้ำ รสสัมผัสที่คาดไม่ถึง ความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อย และความจริงที่ว่าเธอ—ผู้ซึ่งเกลียดชังวีวี่เข้ากระดูกดำ—กลับเป็นคนที่ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างโหยหา "มันคือผลกระทบของแอลกอฮอล์ค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ แม้ในใจจะสั่นไหว "เราทั้งคู่เหนื่อย เราเครียดกับโปรเจกต์ใหม่ และเราก็แค่หาทางระบาย... ไม่มีอะไรมากกว่านั้นค่ะ" "โกหก" วีวี่กระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย "ถ้ามันเป็นแค่การระบาย ทำไมคุณถึงไม่ผลักฉันออกตั้งแต่วินาทีแรก? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันสัมผัสคุณ ลึกซึ้งกว่าที่ใครเคยทำได้?" รินรดาผลักวีวี่ออกเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟของเมืองกรุงที่สะท้อนกับกระจก เธอเห็นเงาของตัวเองที่ดูอ่อนแอและเปราะบางไม่ต่างจากแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย "เพราะฉันเกลียดคุณค่ะ วีวี่" รินรดาหันกลับมา ตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้มั่นคงที่สุด "ฉันเกลียดที่คุณเข้ามาพังทลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา ฉันเกลียดที่ต้องยืนอยู่จุดเดียวกับคุณ และที่สำคัญที่สุด... ฉันเกลียดที่ตัวเองกลับรู้สึกดีกับสัมผัสของคุณ ทั้งที่รู้ว่าคนอย่างคุณไม่มีวันจริงใจกับใคร!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในเวลานี้ วีวี่ที่เมื่อครู่ยังดูรุกราน กลับชะงักไปแวบหนึ่ง แววตาของนางแบบสาววูบไหวราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงกลางใจ "คุณมองฉันแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ..." วีวี่พูดเสียงแผ่ว ต่างจากมาดนางมารร้ายคนเดิมที่ทุกคนรู้จัก "งั้นถ้าฉันบอกว่า ที่ฉันทำลงไปทั้งหมด ที่ฉันต้องร้าย ที่ฉันต้องกีดกันคุณ เพราะฉันกลัว... คุณจะเชื่อไหมคะ?" รินรดาขมวดคิ้ว "กลัว? คนอย่างคุณเนี่ยนะรู้จักคำว่ากลัว?" "ฉันกลัวว่าถ้าคุณเก่งกว่านี้ ถ้าคุณไปได้ไกลกว่านี้ คุณก็จะทิ้งฉันไป เหมือนกับคนอื่นๆ ที่เข้ามาในชีวิตฉันไงคะ!" วีวี่ตะโกนกลับด้วยความอัดอั้น ก่อนจะหันหลังกลับทำท่าจะเดินออกไป แต่แล้วเธอก็หยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู "ถ้าอยากจะคิดว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็เชิญตามสบายเลยค่ะรินรดา เพราะในเมื่อคุณต้องการให้มันเป็นแค่เรื่องของแอลกอฮอล์ ฉันก็จะทำแบบที่คุณต้องการ... เราจะได้มาดูกันว่า ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายทนไม่ได้ก่อน" วีวี่เปิดประตูออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ร่างกายของเธออ่อนแรงลงราวกับสูญเสียกระดูกสันหลัง เธอหยิบแฟ้มงานขึ้นมาหวังจะอ่านต่อ แต่ทว่า... พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาวที่วางอยู่ใต้กองเอกสารของเธอ มันเป็นซองจดหมายที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือดนกที่คุ้นตาเป็นอย่างดี ตราสัญลักษณ์เดียวกับที่คริสเตียนใช้ในเอกสารลับของแบรนด์คู่แข่ง รินรดามือสั่นขณะเปิดมันออก ภายในมีรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก—รูปถ่ายของเธอและวีวี่ในมุมอับสายตาจากงานเลี้ยงเมื่อคืน... ภาพที่ทั้งคู่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่า 'ศัตรู' และที่มุมภาพมีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *"ความลับนี้มีราคาที่ต้องจ่าย รินรดา เตรียมตัวสูญเสียทุกอย่างที่เหลืออยู่ได้เลย"* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่หน้าห้องทำงานของเธอ ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของคริสเตียนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งคู่นะคะ!