คืนวันในชนบท

"อย่าแตะต้องตัวฉัน!" เสียงวีวี่แผดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นดินปืนที่อบอวลปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอทำให้รินรดารู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน รินรดาไม่สนความมืด เธอคว้าข้อมือที่สั่นเทาของวีวี่ไว้มั่น แล้วกระชากร่างที่กำลังเสียหลักเข้าหาตัว ก่อนจะอาศัยแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ที่เริ่มสั่นไหวในมือเมญ่า พาคนทั้งคู่ฝ่าความโกลาหลออกจากงานกาล่าที่กลายเป็นสนามรบไปในพริบตา ไม่มีใครพูดอะไรตลอดการเดินทางที่ไร้จุดหมาย รินรดาขับรถสปอร์ตคันหรูออกนอกตัวเมืองมุ่งหน้าสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยทางโค้งและหุบเขา ทิ้งความวุ่นวาย ความแค้น และชื่อเสียงที่ถูกเหยียบย่ำไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของวีวี่ที่นั่งกอดอกอยู่ข้างคนขับ "นี่เราจะไปตายที่ไหนกันคะ รินรดา" วีวี่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอยังคงติดความเย่อหยิ่งแม้ในยามที่ดวงตาคู่สวยจะบวมแดงจากการกลั้นน้ำตา "ที่ที่ไม่มีคริสเตียน ที่ที่ไม่มีใครรู้จักนางมารร้ายอย่างเธอ" รินรดาตอบโดยไม่หันไปมอง สายตายังคงจับจ้องที่ถนนเส้นแคบๆ ที่ทอดยาวเข้าสู่เขตชนบทอันห่างไกล เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังเก่าท่ามกลางสวนดอกไม้ที่โรยราในแถบหุบเขาเหนือสุดของประเทศ ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมจนน่าใจหาย ที่นี่คือบ้านพักตากอากาศที่รินรดาไม่เคยคิดจะกลับมาเหยียบอีกนับตั้งแต่ครอบครัวล้มละลาย วีวี่ก้าวลงจากรถ มองสำรวจบ้านไม้เก่าผุพังด้วยสายตาที่ดูแคลน แต่เมื่อเธอหันไปเห็นรินรดากำลังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้าน แผ่นหลังที่เคยแข็งแกร่งกลับดูบอบบางลงอย่างน่าใจหาย วีวี่ก็ชะงักไป ความโกรธแค้นที่มีต่อกันดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงม่านหมอกที่จางลงเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ความเป็นความตายร่วมกัน "เธอจะซ่อนฉันไว้ที่นี่เหรอ" วีวี่ถามพลางขยับเข้าไปใกล้ รินรดาหันมามอง สบตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของอีกฝ่าย "ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีนักข่าว และไม่มีใครตามหาเราเจอ อย่างน้อยก็สักพัก... จนกว่าฉันจะหาทางเอาคืนคริสเตียนได้" "ทำไมต้องเป็นฉัน" วีวี่ถามเสียงเบาหวิว "เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ รินรดา? เธออยากเห็นฉันดับวูบไปจากรันเวย์ไม่ใช่หรือไง" รินรดาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขมขื่น เธอเดินเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของซูเปอร์โมเดลสาว "เกลียดสิคะ เกลียดมากด้วย แต่ถ้าจะให้เธอพังเพราะน้ำมือคนอื่น... ฉันว่ามันน่าเสียดายเกินไปหน่อย เพราะคนที่ต้องทำให้เธอพังคือน่ะ... คือฉันคนเดียวเท่านั้น" บรรยากาศในบ้านพักชนบทที่ดูเหมือนจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว คืนนั้น รินรดานั่งอยู่หน้าเตาผิงที่ไม่มีไฟลุกโชน มีเพียงแสงจากเทียนไขไม่กี่เล่มที่ส่องกระทบใบหน้าของเธอให้ดูซับซ้อนขึ้น เธอหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพเก่าๆ ขึ้นมา ก่อนจะพบว่าวีวี่ที่หายเข้าไปในห้องนอนเมื่อครู่เดินกลับออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ดูผิดที่ผิดทางบนตัวเธอ "ที่นี่หนาวชะมัด" วีวี่บ่นพลางขดตัวลงข้างๆ รินรดาบนโซฟาเก่า "ฉันไม่เคยต้องมาอยู่อะไรแบบนี้เลย รู้ไว้ด้วย" "งั้นก็นอนหลับให้สนิทเถอะค่ะ พรุ่งนี้ชีวิตที่เธอเคยรู้จักอาจจะไม่มีอยู่จริงแล้วก็ได้" รินรดาตอบเรียบๆ "ริน..." วีวี่เรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะทิ้งศีรษะลงบนไหล่ของดีไซเนอร์สาวอย่างถือวิสาสะ "ถ้าคืนนั้นคนที่กดไกปืนคือคริสเตียนจริงๆ เขาจะฆ่าเราทั้งคู่ไหม" รินรดาหยุดชะงัก มือที่ถือปากกาจิกเข้ากับกระดาษจนขาด เธอไม่ตอบ แต่เงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้ที่เก่าคร่ำคร่า ความเงียบทำหน้าที่ของมันได้ดีจนกระทั่งได้ยินเสียงล้อรถยนต์บดกับก้อนกรวดดังแว่วมาจากหน้าบ้าน รินรดาเด้งตัวขึ้นทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบเอื้อมมือไปดับเทียนไขจนห้องทั้งห้องมืดสนิท เธอคว้ามือวีวี่ไว้แน่นแล้วดึงให้หลบหลังโซฟา หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกเมื่อเห็นแสงไฟฉายจากบุคคลภายนอกสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง "รินรดา... นั่นใคร" วีวี่กระซิบ เสียงสั่นด้วยความกลัว "เงียบ!" รินรดากดเสียงต่ำ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวขึ้นบันไดบ้านไม้ดังตึงตัง พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่ดังขึ้นตามมา ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้นผ่านความมืด "ผมรู้ว่าพวกคุณอยู่ในนี้... แล้วหวังว่าคงไม่ได้คิดจะหนีไปไหนไกลหรอกนะ เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าใบนั้น... มันถึงเวลาต้องเปิดเผยแล้ว" ร่างในเงามืดก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างกระทบเข้ากับใบหน้าของผู้มาเยือน ที่ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคริสเตียน... ที่เดินถือซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เหยียดหยามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต ควีนบีทูโกขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของสองนางร้ายในค่ำคืนที่แสนอันตรายนี้นะคะ