ค้นหาหลักฐาน

“หลักฐานน่ะเหรอคะ... ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้น พวกเราคงไม่ต้องมานั่งจมกองแฟ้มพวกนี้จนตาแฉะหรอกค่ะริน” เมญ่าโยนปากกาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่น พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ สายตาคมกริบของบรรณาธิการสาวจ้องเขม็งไปที่รินรดาที่กำลังง่วนอยู่กับการรื้อค้นเอกสารเก่าเก็บในห้องเก็บของใต้ดินของสตูดิโอเก่าที่เป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมด รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแต่ขยับแว่นสายตาแล้วใช้ถุงมือผ้าหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่ถูกปลวกกินไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา กลิ่นอับชื้นและฝุ่นที่คลุ้งกระจายทำให้เธอต้องเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะหนักๆ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เป็นเพราะความเคียดแค้นที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ถ้าคริสเตียนคิดว่าเขาสามารถลบประวัติการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีเมื่อห้าปีก่อนได้หมดล่ะก็... เขาคิดผิดค่ะ” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวด้วยความมุ่งมั่น “ไม่มีใครในวงการนี้ที่ฉลาดจนไร้ร่องรอยหรอกค่ะเมญ่า โดยเฉพาะคนที่หยิ่งผยองจนไม่คิดว่า ‘คนตัวเล็กๆ’ อย่างฉันจะกลับมาทวงคืน” “แต่เรามีเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อนที่งานกาล่าจะเริ่มนะริน ถ้าคืนนั้นเราไม่มีหลักฐานเด็ดไปฟาดหน้าเขาต่อหน้าสื่อ วีวี่ก็จะกลายเป็นแค่หุ่นเชิดของคริสเตียนไปตลอดกาล” เมญ่าเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทันใดนั้น เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังสะท้อนเข้ามาในความเงียบ รินรดากับเมญ่าหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ประตูห้องเก็บของเปิดผางออกพร้อมกับร่างระหงของ ‘วีวี่’ ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอกลับฉายแวววูบไหวอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “ฉันหาเจอแล้ว” วีวี่เอ่ยสั้นๆ มือเรียวบางสั่นเทานิดๆ ขณะที่เธอยื่นแฟลชไดรฟ์สีเงินวาวให้กับรินรดา “คุณไปเอามาจากไหน?” รินรดาถามด้วยความตกใจ ขณะที่มือรับวัตถุนั้นมา วีวี่ไม่ได้ตอบในทันที เธอเดินไปพิงขอบชั้นวางของเก่าๆ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าสวยคมที่ดูเหนื่อยล้า “ฉันไปที่ห้องทำงานของเขามา... ตอนที่เขากำลังคุยเรื่องคอลเลกชันใหม่กับพวกบอร์ดบริหาร ฉันรู้รหัสผ่านตู้เซฟ เพราะเขาเคยโง่เขลาพอที่จะใช้ ‘วันเกิดของฉัน’ เป็นรหัส” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เมญ่าเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง ส่วนรินรดาจ้องมองวีวี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อน—ความเกลียดชังที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความเวทนาที่สอดแทรกด้วยความเข้าใจ “คุณเสี่ยงเกินไปนะคะวีวี่” รินรดากล่าวเสียงแผ่ว “ถ้าเขาจับได้ ชีวิตการเป็นซูเปอร์โมเดลของคุณจะจบลงทันที” “ชีวิตที่ต้องเป็นหุ่นเชิดให้คนอย่างคริสเตียน... มันก็ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็นหรอกค่ะรินรดา” วีวี่แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง “ฉันยอมทิ้งทุกอย่าง เพื่อให้เห็นเขาตกลงมาจากบัลลังก์นั่น... คนที่ขโมยผลงานคุณไป และคนที่ทำลายทุกอย่างที่เป็นฉัน” รินรดาไม่รอช้า เธอเปิดโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนกองลังกระดาษทันที นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ข้อมูลนับร้อยไฟล์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทั้งบันทึกการโอนเงิน สัญญาจ้างปลอม และภาพถ่ายลับที่เผยให้เห็นเบื้องหลังการโกงลิขสิทธิ์ดีไซน์เนอร์รุ่นใหม่ ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ชัดเจน ทว่า... ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังจดจ่อกับหลักฐานบนหน้าจอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังมาจากด้านนอกห้องเก็บของ ตามด้วยเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบและคุ้นหูที่สุด “แหม... ช่างเป็นฉากรวมตัวที่น่าประทับใจจริงๆ นะครับ” ร่างสูงของคริสเตียนปรากฏตัวที่หน้าประตู เขาสวมสูทสั่งตัดราคาแพงลิ่ว แววตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองพวกเธอเหมือนกำลังมองหนูที่ติดอยู่ในกับดัก ในมือของเขามีแก้วไวน์ที่หมุนวนไปมาอย่างใจเย็น “ไม่คิดเลยนะว่าคนอย่างวีวี่... จะหักหลังคนที่ปั้นตัวเองมาได้หน้าตาเฉยแบบนี้” คริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของเขาจนเกิดเงามืดที่ดูน่าสะพรึงกลัว “เธอรู้ใช่ไหมว่าแฟลชไดรฟ์นั่นน่ะ... เป็นแค่สำเนาที่ฉัน ‘จงใจ’ วางไว้ให้เธอหยิบไป?” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรีบกดดูไฟล์ในเครื่อง แต่จู่ๆ หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีข้อความบรรทัดเดียวปรากฏขึ้นมา: *‘GAME OVER’* คริสเตียนหัวเราะร่วน ก่อนจะคว้าข้อมือของวีวี่ไว้แน่นจนร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “รินรดา เธอคิดว่าตัวเองฉลาดพอจะชนะฉันได้จริงๆ เหรอ? คืนนี้บนรันเวย์... เธอจะไม่ได้เป็นแม้แต่คนเดินแบบ แต่จะเป็น ‘นางร้าย’ ที่ถูกขับไล่ออกจากวงการอย่างถาวร” เขากระซิบข้างหูวีวี่เสียงเย็น “ส่วนเธอ... เตรียมตัวกลับไปชดใช้กรรมในที่ที่ฉันเตรียมไว้ให้ได้เลย” รินรดากำหมัดแน่น เลือดในกายเดือดพล่าน เธอจะไม่ยอมให้เรื่องจบแบบนี้แน่ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พุ่งเข้าไปคว้าตัววีวี่กลับมา ไฟทั้งห้องก็ดับมืดลงสนิท พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นหนึ่งนัดจากมุมมืดของห้อง... ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 40 กับควีนบีทูโกนะคะ!