คำสารภาพของศัตรู

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงในห้องทำงานกระจกใสชั้นสี่ิบห้าของแบรนด์ *Christian Haute* ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้น่าหายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังบอกฉันว่า ตัวเลือกผ้าซิลค์ทัฟฟิต้าล็อตล่าสุดจากมิลาน... ถูกสับเปลี่ยนโดยคำสั่งของคริสเตียนอย่างนั้นเหรอคะ, พิมพ์?" รินรดากวาดสายตาคมกริบมองหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะทำงานชั่วคราวของเธอ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำเคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับ 'พิมพ์' ผู้ช่วยส่วนตัวมือหนึ่งของคริสเตียนที่แอบนัดพบเธอในยามวิกาลเช่นนี้ พิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจยามอยู่ต่อหน้าสื่อมวลชน บัดนี้กลับแดงก่ำและไหวระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด ก่อนจะตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดลงตรงนั้นแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าบนพรมราคาแพง "ดิฉันขอโทษค่ะ... คุณรินรดา" เสียงของพิมพ์สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หยดน้ำตาใสไหลอาบแก้มที่แต่งแต้มมาอย่างประณีต "ดิฉันไม่มีทางเลือก แม่ของดิฉันป่วยหนัก ค่ารักษาที่โรงพยาบาลเอกชนเกินกว่าที่เงินเดือนผู้ช่วยดีไซเนอร์จะจ่ายไหว... คริสเตียนยื่นมือเข้ามาช่วยในวันที่ดิฉันจนตรอก แต่แลกกับการที่ดิฉันต้องเป็นหูเป็นตา และคอยทำลายผลงานทุกชิ้นของคุณ..." รินรดานิ่งเงียบ เธอมองหญิงสาวเบื้องล่างด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความเย็นชาที่เคลือบไว้ด้วยความร้าวราลลึกๆ ในฐานะคนที่เคยถูกหักหลังและเหยียบย่ำจนจมดิน เธอย่อมเข้าใจดีว่า 'ความจนตรอก' มันบีบคั้นให้มนุษย์ทำเรื่องที่น่ารังเกียจได้มากแค่ไหน "ลุกขึ้นเถอะค่ะ พิมพ์" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กังวานและทรงอำนาจ "ฉันไม่ใช่แม่พระที่จะให้อภัยใครก็ได้ง่ายๆ โดยเฉพาะคนที่เกือบจะทำลายความฝันหยดสุดท้ายของฉัน แต่ฉันก็ไม่ใช่คนใจจืดใจดำพอที่จะเหยียบย้ำคนที่ล้มอยู่แล้วเหมือนกัน" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตระหนก "คุณ... คุณไม่โกรธดิฉันเหรอคะ?" "โกรธสคะ ทำไมจะไม่โกรธ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้าไปใกล้ผู้ช่วยสาว ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน "ทุกรอยตะเข็บที่พังเสียหาย ทุกคราบน้ำตาของฉันในห้องตัดเย็บ มันมีหยาดเหงื่อและความเจ็บปวดซ่อนอยู่... แต่คนที่ฉันควรเอาบัญชีหนี้ไปคิดทบต้นทบดอกด้วยจริงๆ ไม่ใช่คุณค่ะ พิมพ์" ประโยคนั้นทำให้พิมพ์สะอื้นฮียยิ่งขึ้น เธอยกมือขึ้นปาดน้ำลสกอย่างลวกๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทขนาดเล็กออกมาวาง1บนโต๊ะทำงาน "นี่คือหลักฐานทั้งหมดค่ะ" พิมพ์พูดด้วยเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "บัญชีลับที่คริสเตียนใช้ติดสินบนคณะกรรมการตัดสินเวทีประกวด ร่างแบบสเกตช์ชุดคอลเลกชันหน้าของคุณที่เขาขโมยไปเก็บไว้ รวมถึง... คลิปเสียงการประชุมลับระหว่างเขากับนักลงทุนที่จะสั่งปลดคุณออกจากโปรเจกต์นี้ถาวรในสัปดาห์หน้า" รินรดากวาดสายตามองแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นตัว เกมนี้ไม่ใช่แค่การแข่งขันบนรันเวย์ธรรมดาอีกต่อไป แต่มมันคือสงครามธุรกิจที่เดิมพันด้วยลมหายใจและเกียรติยศของดีไซเนอร์ ในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปหยิบแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณประตูทางเข้าห้องทำงานที่ควรจะล็อกสนิท *แปะ... แปะ... แปะ...* ทั้งรินรดาและพิมพ์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจกลัว เงาร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทตัดเยIบเนี้ยบก้าวพ้นจากเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาดุจดั่งปีศาจร้ายปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของชายผู้กุมอำนาจสูงสุด "ช่างเป็นภาพประทับใจเสียจริงครับ... เหมือนฉากดราม่าในละครหลังข่าวไม่มีผิด" คริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นส่งเสียงดังน่ากลัวในความเงียบ "ไม่นึกเลยนะพิมพ์ ว่าคนโปรดที่ฉันอุ้มชู จะกลายมาเป็นสุนัขลอบกัดที่เอาความลับบริษัทมาขายให้ศัตรูตัวฉกาจแบบนี้" พิมพ์หน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทานิ้วมือจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอถอยหลังก้นไปชนขอบโต๊ะจนแทบจะล้มลง "คุณ... คุณคริสเตียน... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?" "ถ้าฉันไม่มา ฉันคงไม่ได้ยินความจริงที่น่าสนุกขนาดนี้หรอกจริงไหม?" คริสเตียนปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "เธอคิดจริงๆ เหรอรินรดา ว่าเด็กฝึกหัดที่ยอมขายแม้กระทั่งเจ้านายคนแรก จะมีความภักดีปลอมๆ ให้กับผู้หญิงตกอับอย่างเธอไปตลอดรอดฝั่ง?" รินรดากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่คริสเตียนคาดหวัง ตรงกันข้าม เธอกลับค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เชิดคอขึ้นอย่างถือดี และส่งยิ้มมุมปากกลับไปให้อย่างไม่เกรงกลัว "ความภักดีอาจจะไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ง่ายๆ ด้วยเงินหรอกนะคะ, คริสเตียน" รินรดาก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าพิมพ์ไว้ราวกับจะปกป้อง "แต่ความโลภและความสกปรกในตัวคุณต่างหาก... ที่ทำให้ใครต่อใครพร้อมใจกันถีบหัวส่งคุณในสักวัน" คริสเตียนหุบยิ้มทันที แววตาคมกราบก้านวาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้ว "ปากดีนักนะ! คิดว่ามีหลักฐานแค่นี้แล้วจะพลิกเกมได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เขายกมือขึ้นทำท่าจะตบแป้นสัญญาณเรียก รปภ. ด้านนอก แต่ทว่า... ก่อนที่นิ้วของเขาจะทันได้กดลงไป ประตูห้องทำงานอีกบานที่เชื่อมต่อกับลิฟต์ส่วนตัวก็เปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบสถานที่แห่งนี้ในยามวิกาล แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องกระทบกับร่างระหงในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงของซูเปอร์โมเดลตัวแม่แห่งวงการแฟชั่น—**วีวี่** ดวงตาคู่สวยกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ายวนใจ แต่เต็มไปด้วยความอันตราย ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสนุกๆ หรือเปล่าคะ พอดีลิฟต์มันพาฉันขึ้นมาผิดชั้น... แต่บังเอิญได้ยินเรื่องสนุกเกี่ยวกับ 'บัญชีลับ' พอดีเลยล่ะค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้าและส่งแรงใจให้พวกเธอกันมาจนถึงตรงนี้นะคะ