หลักฐานชิ้นสำคัญ

เสียงก๊อกแป้นพิมพ์ดีดรัวกระหน่ำท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู กลิ่นอายของกาแฟเย็นชืดผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศราวกับหมอกพิษ รินรดากำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องเก่าที่ได้รับมาจากแหล่งข่าวลับ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสายตาฉายแววเด็ดเดี่ยวระคนหวาดระแวง ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเงินเกลี้ยงเกลาชื้นไปด้วยเหงื่อบางๆ "แกแน่ใจนะว่าไฟล์นี้จะเปิดออก ไม่ใช่กับดักระเบิดเวลาที่คริสเตียนมันวางไว้ต้อนพวกเราเข้ามุม?" เสียงกระซิบของเมญ่าดังขึ้นจากโซฟาตัวยาว หญิงสาวในชุดสูทสีมัสตาร์ดกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย ส้นสูงปักหมุดกระทบกับพื้นไม้ปาร์เกต์เกิดเสียงดังน่ารำคาญ แต่นาทีนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องมารยาททางสังคมอีกแล้ว เมื่อเดิมพันครั้งนี้คือเกียรติยศ ลมหายใจ และชีวิตทั้งชีวิตในวงการแฟชั่นของรินรดา "ถ้ามันเป็นกับดัก ฉันก็ยินดีจะเหยียบมันให้แหลกคากลีบเท้าค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ แต่กรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนฟ้องชัดถึงความโกรธแค้นที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ใบหน้านิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน วีวี่ ซูเปอร์โมเดลสาวผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าเอาแต่ใจและเหยียบหัวคนอื่นเพื่อความอยู่รอด ได้ทิ้งเบาะแสสำคัญชิ้นนี้ไว้ก่อนจะก้าวออกจากห้องแต่งตัวหลังเวทีแฟชั่นโชว์ด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้ lớp เมคอัพหนาเตอะคู่นั้นทิ้งคำพูดที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดาไม่หาย *'อยากโค่นคริสเตียนเหรอคะริน... ไปหาดูซะสิว่าผู้ชายแสนดีคนนั้น แอบเหยียบหัวใครไว้บ้างบนรันเวย์เลือดนั่น'* "ใส่รหัสผ่านสิริน รออะไรอยู่ล่ะ" เมญ่าเร่งเร้า พลางชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายนิ้วสัมผัสแป้นพิมพ์อย่างระมัดระวัง เธอป้อนชุดตัวเลขและอักษรย่อที่ได้มาจากเบาะแสของวีวี่—วัน เดือน ปี และรหัสลับของคอลเลกชันที่ถูกสั่งแบนอย่างไร้สาเหตุเมื่อสามปีก่อน คอลเลกชันที่ทำลายชื่อเสียงของเธอจนย่อยยับในชั่วข้ามคืน *คลิก* หน้าจอสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นโฟลเดอร์สีฟ้าใส ไฟล์เอกสารนับร้อยเรียงรายอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับชื่อโฟลเดอร์ที่ทำให้หัวใจของรินรด้าร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม *‘Project_Destroy_Rinda_Final_Version.iso’* "พระเจ้าช่วย..." เมญ่าอุทานออกมาเบาๆ ยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นรายชื่อไฟล์ย่อยที่ปรากฏขึ้นมาเป็นพรืด ไม่ว่าจะเป็นเอกสารบัญชีลับ สัญญาว่าจ้างแฮกเกอร์เพื่อขโมยแพทเทิร์น หรือแม้กระทั่งคลิปเสียงการสนทนาระหว่างคริสเตียนกับกรรมการตัดสินรางวัลระดับโลกในการบล็อกผลงานของเธอ รินรดาคลิกเปิดไฟล์วิดีโอไฟล์แรกที่ถูกบันทึกไว้เมื่อสี่ปีที่แล้ว ภาพบนหน้าจอปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของแบรนด์ดังระดับไฮ The Crown กำลังยืนยันแผนการสกปรกกับชายแปลกหน้าในมุมมืดของภัตตาคารหรู น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมสะท้อนก้องออกมาจากลำโพงแล็ปท็อป *"ทำให้มั่นใจว่าชุดของนังเด็กนั่นจะพังคอรันเวย์... ฉันต้องการให้มันหมดอนาคต ไม่เหลือแม้แต่เศษดินให้ซุกหัวนอน"* เสียงหัวเราะเยาะหยันของคริสเตียนในวิดีโอนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของรินรดา ราวกับมีใครเอามีดกรีดลงบนแผลเป็นที่เพิ่งจะตกสะเก็ด ความชาหนบลามเลียจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงหัวไหล่ ร่างกายของเธอนิ่งค้าง ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง "ไอ้สารเลว..." เมญ่าคำรามออกมาด้วยความโกรธจัด ดวงตาแดงก่ำ "มันทำกับแกขนาดนี้เลยเหรอวะริน อีตานั่นมันไม่ใช่คน มันคือปีศาจชัดๆ!" รินรดายังคงนิ่งเงียบ เธอยังไม่หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ความเจ็บปวดมันล้นปรี่จนเกินกว่าที่หยาดน้ำตาจะเยียวยาได้ ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปที่หน้าจอไม่กระพริบ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มของความบ้าคลั่งที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพ "ยังไม่หมดค่ะเมญ่า..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคงอย่างน่าประหลาด เธอกวาดสายตาไปเห็นโฟลเดอร์ซ่อนอีกอันหนึ่งที่อยู่ลึกที่สุด *‘Vivi_Contract_Trap.pdf’* คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ทำไมชื่อของวีวี่ถึงไปผูกติดอยู่กับแผนการสกปรกของคริสเตียนได้ ทั้งคู่ไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจที่เกลียดชังกันหรอกหรือ? ทำไมซูเปอร์โมเดลสาวผู้ทรงอิทธิพลถึงมีชื่ออยู่ในโฟลเดอร์ทำลายล้างนี้ด้วย รินรดาตัดสินใจคลิกเปิดไฟล์เอกสารฉบับนั้นขึ้นมาอย่างไม่ลังเล หน้าจอแสดงสัญญาผูกขาดที่ถูกเซ็นชื่อด้วยลายมือหวัดๆ ของวีวี่ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหายใจติดขัด ไม่ใช่เงื่อนไขการทำงานสุดโหดหิน หรือตัวเลขค่าจ้างมหาศาล แต่มันคือบันทึกข้อตกลงลับที่แนบท้ายสัญญาต่างหาก—บันทึกที่ระบุว่า วีวี่ จำใจต้องยอมเป็นเครื่องมือให้คริสเตียนกลั่นแกล้งดีไซเนอร์คนอื่นๆ เพื่อแลกกับการปกปิด "ความลับบางอย่าง" ในอดีตที่อาจทำให้ชีวิตบนรันเวย์ของเธอพังทลายลงในพริบตา "นี่มันหมายความว่ายังไง..." เมญ่าพึมพำด้วยความงุนงง "วีวี่ไม่ได้ร่วมมือกับมันด้วยความสมัครใจเหรอ? ยัยนั่น... ถูกคริสเตียนขู่กรรโชกงั้นเหรอ?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดจากทางเดินด้านนอกดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงส้นสูงที่คุ้นเคย—เสียงฝีเท้าของคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้ *แอ๊ด...* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างเพิ่งระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิท เส้นผมยาวสลวยลู่ลมและเปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝนด้านนอก ดวงตาคู่คมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับฉายแววหวาดหวั่นและอ่อนล้าอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน วีวี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจหอบถี่ สายตาดุดันกวาดมองหน้าจอแล็ปท็อปที่ยังคงสว่างวาบด้วยเอกสารลับสุดยอด ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาคู่สวยของรินรดาที่กำลังมองเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธแค้น สงสัย และคาดคั้น "เธอ... เข้ามาได้ยังไง?" เมญ่าผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ พร้อมจะพุ่งเข้าไปปกป้องเพื่อนรักทันที แต่วีวี่กลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำราวกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาหมาดๆริมฝีปากสั่นระริกก่อนจะเปล่งเสียงแหบแห้งออกมา "ฉันรู้ว่าพวกเธอกำลังดูอะไรอยู่..." วีวี่ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว สายตาไม่ละไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่วินาทีเดียว "และฉันก็รู้ด้วยว่า... ถ้าไฟล์นั้นหลุดออกไปถึงมือตำรวจหรือสื่อมวลชน ชีวิตของฉันก็จะจบสิ้นลงพร้อมกับมันเหมือนกัน" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผชิญหน้ากับซูเปอร์โมเดลสาวคนดังอย่างไม่เกรงกลัว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างเพรียวบางจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "งั้นเธอก็ควรจะอธิบายให้ฉันฟังตอนนี้เลยค่ะ วีวี่..." รินรดากล่าวเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณ "ว่าทำไมผู้หญิงที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นมาตลอดอย่างเธอ ถึงเอาหลักฐานชิ้นนี้มาโยนใส่ตักฉัน... เธอต้องการอะไรกันแน่?" วีวี่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำเข้าหากันจนสั่นเทา เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาตรงๆ และเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาต้องสะดุดกึก "ฉันไม่ได้เอามาให้เธอเพื่อแลกกับการไว้ชีวิตฉันหรอกนะริน..." วีวี่แค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป "แต่ฉันเอามาให้... เพราะฉันต้องการให้เธอกระชากหน้ากากไอ้สารเลวนั้น แล้วฆ่ามันให้ตายทั้งเป็น... เหมือนที่มันเคยทำกับเราสองคน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้พวกเธอกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ --- *(โปรดติดตามตอนต่อไปใน "Runway Rebellion: ปฏิวัติหัวใจยัยนางมารร้าย" ตอนที่ 49)*