ปาร์ตี้รูมคลับลับ

"ถ้าคุณเดินเซเพราะส้นสูงหักในงานนี้ แทนที่จะหาทางซ่อมรองเท้า ฉันแนะนำให้คุณถอดมันทิ้งแล้วเดินเท้าเปล่าด้วยความมั่นใจเสียดีกว่า เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้คนทั้งห้องจดจำคุณได้ ไม่ใช่แค่พนักงานเสิร์ฟที่คอยก้มหน้าก้มตา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น มือเรียวบางตวัดเข็มกลัดสีเงินล็อกชายผ้าซาตินให้เข้าที่บนหุ่นลองชุดท่ามกลางความเงียบงันในห้องแต่งตัวส่วนตัวของคลับ 'The Velvet Vault' เธอไม่ได้เงยหน้ามองลูกค้าสาวไฮโซที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้ากระจก แต่สายตาของเธอจดจ้องอยู่เพียงจุดบกพร่องเล็กๆ ที่ชายกระโปรง "รินรดา! นี่มันเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่จากปารีสนะ! ถ้าเธอทำพัง ฉันจะให้คริสเตียนฟ้องเธอให้หมดตัวจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะโผล่หัวมาในวงการแฟชั่นอีก!" ลูกค้าสาวตวาดเสียงแหลมพลางสะบัดหน้าหนี รินรดาหยุดมือชั่วขณะ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอแค่นยิ้มที่มุมปากโดยที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น "คุณกังวลเรื่องการฟ้องร้อง แต่กลับไม่กังวลเรื่องรอยยับที่หน้าท้องซึ่งทำให้คุณดูเหมือนกินมื้อดึกมากเกินไป ถ้าอยากให้คริสเตียนชมว่าคุณคือดาวเด่นของงานคืนนี้ ก็ช่วยอยู่นิ่งๆ ค่ะ" บรรยากาศในคลับลับแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้ากับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ และเสียงดนตรีแจ๊สที่เร่งเร้าจังหวะให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ รินรดากระชับกระเป๋าอุปกรณ์สไตลิสต์ในมือแน่น นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะอยู่ เธอเคยยืนอยู่บนรันเวย์ในฐานะดีไซเนอร์ดาวรุ่ง แต่วันนี้เธอกลับต้องมารับจ้างแก้ผ้าและคอยปรนนิบัติความต้องการของพวกเศรษฐีหัวสูงในสถานที่ที่กฎหมายแทบเอื้อมไม่ถึง "ริน... เธอไหวไหม?" เสียงกระซิบจากเมญ่าดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอที่รู้ว่ารินรดากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด "ยังไหวค่ะเมญ่า" รินรดาตอบกลับขณะปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม "แค่รู้สึกว่าอากาศที่นี่มันน่าขยะแขยงกว่าที่คิด" "อดทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวงานนี้ก็จะจบลง แล้วค่าจ้างที่ได้มาจะช่วยให้เธอผ่านสัปดาห์นี้ไปได้ คริสเตียนมันคอยจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว อย่าให้มันมีช่องโหว่มาเล่นงานเราได้อีก" รินรดาปิดซิปชุดสุดท้ายด้วยความเชี่ยวชาญก่อนจะโบกมือไล่ลูกค้าสาวให้ออกไปจากห้อง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสด พิงหลังกับผนังเย็นเฉียบ ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นใต้น้ำ การถูกหักหลังจากคนที่เคยเรียกได้ว่าครอบครัวในวงการแฟชั่นนั้นมันเจ็บปวดมากกว่าการถูกรถชนเสียอีก เธอต้องกลับมา... ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นด้วยวิธีสกปรก แต่เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าความสามารถของเธอนั้นไม่มีใครสามารถทำลายได้ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องส่วนตัวที่ล็อกอยู่กลับเปิดออกช้าๆ รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองไปที่ประตูด้วยความระแวดระวัง ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามา แสงสลัวในห้องทำให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตาอย่างชัดเจน วีวี่... นางแบบสาวผู้เป็นดั่งเทพธิดาบนรันเวย์และศัตรูหมายเลขหนึ่งของรินรดาเธอยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามทว่าลึกๆ กลับซ่อนความสับสนเอาไว้ "ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นดีไซเนอร์อัจฉริยะอย่างเธอ มาเป็นแค่ 'ช่างเย็บผ้า' ให้กับพวกขยะสังคมแบบนี้" วีวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบเดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าที่คุ้นเคย รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายสูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อยแต่พลังกดดันนั้นมหาศาล "แล้วนางแบบระดับโลกที่จ้างเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเดินให้ใคร ลักลอบเข้ามาในคลับส่วนตัวแบบนี้ เพื่อมาหาเศษหาเลยกับฉันหรือคะ?" วีวี่หัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือเรียวยาวของนางแบบสาวเชยคางรินรดาขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น "คริสเตียนเพิ่งตกลงเซ็นสัญญาเป็นสปอนเซอร์หลักให้ฉัน... และเขากำลังต้องการ 'คน' ที่เกลียดเขาเข้าไส้มาทำงานรับใช้ข้างกาย" วีวี่กระซิบชิดใบหู "ถ้าเธออยากจะทำลายเขาจากข้างในจริงๆ ก็เลิกทำตัวเป็นดีไซเนอร์ตกอับ แล้วมาเป็นสไตลิสต์ส่วนตัวให้ฉันสิ รินรดา" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินข้อเสนอที่ไม่คาดคิด ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทะกับความเป็นจริงที่โหดร้าย เธอควรจะผลักร่างนี้ออกไป แต่ในวินาทีที่วีวี่ขยับห่างออกไป สายตาของนางแบบสาวกลับเหลือบมองไปยังเงาใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งรินรดารู้ดีว่านั่นคือ 'คริสเตียน' ที่กำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ควีนบีทูโกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับก้าวเดินที่เสี่ยงอันตรายของรินรดาในตอนนี้ด้วยนะคะ"