ตกสวรรค์ในชุดโอต์กูตูร์

“เชิญเก็บของของเธอออกไปให้พ้นจากชั้นนี้ภายในสิบห้านาทีค่ะ รินรดา” เสียงเย็นเยียบของคริสเตียนดังขึ้นเหนือเสียงหวีดหวิวของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกสำนักงานใหญ่แฟชั่นเฮาส์ระดับโลก รินรดาหยุดมือที่กำลังร่างแบบบนกระดาษสเกตช์สีขาวสะอาดตา ปลายดินสอหักลงคามือจนเกิดเสียงดัง ‘เป๊าะ’ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันราวกับอากาศในห้องกำลังสูบหายไปจนหมด รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตากับชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบที่ยืนกอดอกอยู่ตรงประตู ดวงตาของเธอราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิท แม้ข้างในจะเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ คริสเตียน? คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงจะเปิดตัวในอีกสามวัน เรามีงานต้องสะสางอีกมาก” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น คริสเตียนเดินเข้ามาใกล้ วางแฟ้มเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวสวย แรงกระแทกนั้นทำให้แก้วกาแฟที่วางอยู่สั่นไหวเล็กน้อย “นี่คือหลักฐานการยักยอกงบประมาณจัดซื้อผ้าไหมเกรดพรีเมียมจากอิตาลี แล้วเอาไปเปลี่ยนเป็นผ้าเกรดต่ำจากแหล่งอื่น เพื่อส่วนต่างราคานับสิบล้าน... เธอคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะปิดบังเรื่องนี้ได้ตลอดไปงั้นหรือ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช “ผ้าไหมเกรดต่ำ? ฉันเป็นคนเลือกเนื้อผ้าด้วยตัวเองทุกตารางนิ้วตั้งแต่วันที่เข้ามารับตำแหน่งที่นี่ คุณก็รู้ดีว่าคุณภาพคือตัวตนของฉัน” “นั่นคือสิ่งที่เธอพร่ำบอกทุกคน แต่หลักฐานมันฟ้องค่ะริน” เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอเย็นจากตัวเขา “จดหมายลาออกฉบับนี้ถูกเซ็นชื่อเธอเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่อยากให้เรื่องฉาวโฉ่ถึงมือตำรวจและทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมาจนป่นปี้ ก็แค่เก็บของแล้วออกไปเงียบๆ อย่าให้ฉันต้องให้รปภ.มาลากตัวเธอออกไปเหมือนขยะ” รินรดามองดูเอกสารเหล่านั้น มันเป็นเอกสารปลอมที่สร้างขึ้นมาอย่างแนบเนียน ทั้งลายเซ็นที่เลียนแบบมาได้เหมือนจนแทบแยกไม่ออก เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่ความเย็นชาในแววตาของเธอเริ่มลุกโชนด้วยแรงอาฆาต เธอไม่ใช่คนที่จะยอมสยบให้กับการใส่ร้ายป้ายสีแบบเด็กๆ เช่นนี้ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเบลเซอร์สีครีมตัวเก่งให้เข้าที่ หยิบลิปสติกแท่งโปรดขึ้นมาทาทับริมฝีปากที่ซีดเผือดให้กลับมาแดงสดอีกครั้ง ท่าทางสง่างามของเธอนั้นไม่มีความรู้สึกพ่ายแพ้แม้แต่น้อย “ถ้าฉันออกไปตอนนี้ นั่นหมายความว่าฉันยอมรับผิด” รินรดากล่าว พลางเก็บกระเป๋าคู่ใจอย่างเชื่องช้า “แต่คุณจำไว้นะคะคริสเตียน สิ่งที่สร้างมาด้วยการโกหก วันหนึ่งมันก็จะพังทลายลงด้วยความจริง... และวันที่คุณร้องขอชีวิต วันนั้นฉันอาจจะไม่ใช่คนเดิมที่คุณเคยรู้จักอีกต่อไป” “คำขู่ของคนตกอับน่ะเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี” คริสเตียนหันหลังกลับเดินนำออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรอยร้าวในใจของหญิงสาว รินรดาเดินออกมาจากตึกสูงตระหง่าน ลมหนาวปะทะเข้ากับผิวหน้าจนเธอต้องกระชับเสื้อโค้ทแน่นขึ้น ทุกสายตาของพนักงานที่เคยยกมือไหว้เธอต่างจับจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัยและซุบซิบ ทว่าเธอกลับเดินเชิดหน้าผ่านประตูหมุนออกไปสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืน ทันใดนั้น แสงไฟจากรถสปอร์ตสีดำคันหรูที่จอดอยู่ด้านหน้าก็สาดส่องเข้ามา ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงของซูเปอร์โมเดลตัวแม่ชื่อดังอย่าง ‘วีวี่’ ก้าวออกมาจากรถ เธอจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตานั้นมีความเย้ยหยันปนเปอยู่กับความสมเพชอย่างปิดไม่มิด “ดูสิคะว่าใครตกสวรรค์ในชุดโอต์กูตูร์ตัวเก่ง” วีวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เสียดแทงถึงกระดูก “สภาพดูไม่ได้เลยนะรินรดา รสชาติของการเป็นหมาหัวเน่ามันเป็นยังไงบ้างล่ะ?” รินรดาหยุดฝีเท้า สบตากับวีวี่อย่างไม่เกรงกลัว “คุณอาจจะชอบรสมันก็ได้นะวีวี่ เพราะดูเหมือนว่าคุณกับคริสเตียนจะปรุงรสมันมาเพื่อฉันโดยเฉพาะ... ใช่ไหมคะ?” วีวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนรอยยิ้มของนางร้ายในละครหลังข่าว เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... คริสเตียนไม่ได้ทำคนเดียวหรอกค่ะ” รินรดาขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ “ฉันแค่เสนอหน้าไปบอกเขานิดหน่อย ว่าชุดที่คุณออกแบบน่ะ... มันไม่เหมาะกับคนอย่างฉันเลยสักนิด” วีวี่กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนน่าขนลุก “อ้อ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะจัดงานแถลงข่าวเรื่องการเลิกจ้างคุณให้โลกรู้เอง ไม่ต้องขอบคุณนะ เพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นครั้งนี้ของควีนบีทูโกนะคะ