ชุดเดรสสีเลือดหมู

“วางปืนลงเถอะค่ะคริสเตียน ถ้าคุณอยากเห็นชุดเดรสสีเลือดหมูตัวนั้นบนรันเวย์ มากกว่าเห็นเลือดจริง ๆ เลอะเทอะพรมราคาแพงในห้องแต่งตัวแห่งนี้” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งของชายตรงหน้า มือที่ถือแฟลชไดรฟ์ของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้ความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนจะจ่ออยู่ห่างจากขมับของวีวี่เพียงไม่กี่เซนติเมตร วีวี่ที่ถูกคริสเตียนล็อกตัวไว้จากด้านหลังยังคงเชิดหน้าขึ้น แม้ลิปสติกสีแดงสดจะเลอะมุมปากเล็กน้อยจากการขัดขืน เธอแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยาม “โชว์สุดท้ายเหรอคะ? พูดเหมือนตัวเองมีปัญญาทำโชว์ให้คนปรบมือให้ได้ก็นะ... ไอ้ของก๊อปปี้เกรดต่ำนั่นน่ะ” “หุบปาก!” คริสเตียนตวาดลั่น กระชากเส้นผมของซูเปอร์โมเดลสาวจนเธอหน้าหงาย “ถ้าคุณทำร้ายเธอ... รันเวย์คืนนี้ก็ไร้ความหมาย” รินรดาขยับตัวเข้าหาอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ขู่ แต่เธอกำลังยื่นข้อเสนอที่คริสเตียนไม่อาจปฏิเสธได้ “คนในงานนั้นมาเพื่อดู ‘วีวี่’ เดินในชุดของ ‘รินรดา’ ถ้านางแบบเบอร์หนึ่งของประเทศกลายเป็นศพ หรือมีรอยถลอกแม้แต่นิดเดียว แบรนด์ของคุณที่กำลังง่อนแง่นจะล้มละลายภายในข้ามคืน เพราะข่าวฉาวเรื่องฆาตกรรมกลางงานแฟชั่นโชว์... คุณรับผิดชอบไหวเหรอคะ?” บรรยากาศในห้องแต่งตัวที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอความเครียดดูจะหยุดชะงักลงชั่วขณะ คริสเตียนกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าสิ่งที่รินรดาพูดคือความจริงที่เจ็บปวด วงการนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่ใครฆ่าใคร แต่ตัดสินกันที่ ‘ชื่อเสียง’ ที่ใครจะครองไว้ได้นานกว่า “แฟลชไดรฟ์... ส่งมา” เขาคำราม รินรดายื่นมือออกไปราวกับจะส่งให้ แต่จังหวะที่คริสเตียนเผลอผ่อนแรงล็อก วีวี่ก็อาศัยจังหวะนรกถีบเท้าลงบนหลังเท้าของเขาเต็มแรง พร้อมกับศอกกลับเข้าที่ท้องของคริสเตียนจนเขาตัวงอ “เมญ่า! จัดการ!” วีวี่ตะโกนก้อง ประตูปิดตายถูกเปิดออกพร้อมกับเมญ่าที่ยืนถือสเปรย์พริกไทยในมือ บรรณาธิการสาวไม่ได้ลังเล เธอฉีดพ่นมันเข้าที่ใบหน้าของคริสเตียนเต็มแรงจนชายหนุ่มร้องลั่นด้วยความแสบสัน ปืนร่วงหล่นลงบนพรมขณะที่เขาฟุบลงกับพื้นอย่างหมดรูป “รีบไป! ริน ไปที่รันเวย์ เดี๋ยวนี้!” เมญ่าสั่งพลางคว้าแขนรินรดา รินรดาวิ่งฝ่าความมืดของหลังเวที ออกไปสู่แสงไฟจ้าที่ส่องสว่างดุจอาทิตย์เที่ยงวัน เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงกระแทกเข้าสู่โสตประสาท วีวี่ซึ่งรีบจัดแจงชุดเดรสสีเลือดหมูที่รินรดาออกแบบอย่างเร่งรีบ สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวขาเรียวยาวออกไปบนรันเวย์ ทันทีที่ชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีเลือดหมูสยายออกตามจังหวะก้าวเดิน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วฮอลล์ใหญ่ ราวกับลมหายใจของผู้ชมถูกหยุดไว้ในวินาทีนั้น ชุดที่ถูกออกแบบให้แหวกลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียด และเล่นระดับความพริ้วไหวที่ดูเหมือนเลือดกำลังรินไหลไปกับตัวผ้า สร้างภาพจำที่สะกดทุกคนให้ลืมหายใจ “นั่นมัน... ผลงานของรินรดาจริง ๆ เหรอ?” เสียงกระซิบดังขึ้นจากแถวหน้า “สวยจนน่าขนลุก...” รินรดายืนมองจากข้างเวที เห็นเมญ่ายกยิ้มกว้างที่มุมปาก วีวี่เดินกลับมาที่หน้าเวทีด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอโปรยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ก่อนจะหยุดโพสต์ท่าปิดท้ายในแสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียว เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นเหมือนพายุซัดสาด แต่แล้ว... ความตื่นเต้นที่ควรจะสมบูรณ์แบบก็ต้องสะดุดลง เมื่อไฟในฮอลล์ทั้งหมดดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วรันเวย์ เสียงหน้าจอขนาดยักษ์หลังเวทีเริ่มทำงาน แทนที่จะเป็นรูปถ่ายของคอลเลกชันใหม่ แต่มันกลับฉายภาพหลักฐานบางอย่างที่รินรดาคิดว่าเธอทำลายไปแล้ว... มันคือภาพเหตุการณ์ลับในห้องทำงานของเธอกับชายปริศนาเมื่อหลายปีก่อน ภาพที่ทำให้เธอถูกใส่ร้ายว่าขโมยผลงาน วีวี่ยืนนิ่งอยู่กลางเวที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพบนจอ รินรดารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เพราะคนที่ก้าวออกมาจากหลังม่านในตอนนี้ ไม่ใช่คริสเตียนที่บาดเจ็บ แต่เป็นบุคคลที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ “คุณพ่อ...” รินรดาพึมพำด้วยความตื่นตะลึง ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการแฟชั่นก้าวขึ้นมาบนรันเวย์ท่ามกลางเสียงฮือฮา เขาไม่ได้มองลูกสาว แต่เขามองไปที่ชุดเดรสสีเลือดหมูนั้นด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะประกาศเสียงกร้าวผ่านไมค์ที่ดูเหมือนจะถูกเตรียมไว้แล้ว “ผลงานชิ้นนี้... คือของโจร และผู้ที่สวมใส่มัน ก็ไม่ต่างอะไรกับอาชญากรที่ขโมยอนาคตของคนอื่นมาสวมใส่” รินรดาเห็นวีวี่ค่อย ๆ หันมามองเธอ สายตาคู่นั้นที่เคยดุดันและแข็งกร้าว บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยคำถาม... คำถามที่รินรดาไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นตอบอย่างไร ในวินาทีที่โลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าเธออีกครั้ง ความสำเร็จที่เพิ่งคว้ามาได้เพียงชั่วครู่ กำลังจะกลายเป็นกับดักมรณะที่ไม่มีทางหลบเลี่ยงได้เลยนะคะ --- ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะคะ