เกมการเมืองในวงการ

"ถ้าคิดจะเอาเศษผ้าที่เย็บด้วยความแค้นมาวางบนรันเวย์ของฉันล่ะก็... เก็บกลับบ้านไปเถอะค่ะรินรดา อย่าให้กลิ่นความพ่ายแพ้ของเธอมาทำลายบรรยากาศหรูหราในห้องลองชุดนี้เลย" น้ำเสียงของวีวี่กรีดกรายราวกับเสียงระฆังที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เธอหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ ชุดราตรีผ้าไหมสีเลือดนกที่รินรดาเพิ่งออกแบบเสร็จหมาดๆ ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ฝ่ามือเรียวสวยของนางแบบสาวลูบไล้ไปตามเรือนร่างของตัวเองอย่างมั่นใจ โดยไม่เหลือบแลเจ้าของผลงานแม้แต่นิดเดียว รินรดายืนนิ่งในความมืดสลัวของมุมห้อง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังเศษผ้าที่วีวี่เพิ่งดูถูก เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากกลับดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก "เศษผ้าที่เธอว่า... คือสิ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นกว่าใครบนปกนิตยสารฉบับเดือนหน้าไงคะวีวี่" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ แววตาของเธอแข็งกร้าวแต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบ "ถ้าเธอยังแยกไม่ออกระหว่าง 'ราคาผ้า' กับ 'คุณค่าของงานศิลปะ' บางทีฉันอาจต้องพิจารณาใหม่ ว่าใครกันแน่ที่สมควรจะอยู่ในชุดนี้" วีวี่หยุดหมุนตัว ท่าทีที่เคยหยิ่งผยองเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่กดดัน เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดา ระยะห่างของทั้งสองเพียงคืบจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ต่างฝ่ายต่างสะกดกลั้นเอาไว้ เมญ่าที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอเป็นคนจุดไฟให้ทั้งคู่มาตลอด และในนาทีนี้ ความร้าวฉานที่กำลังก่อตัวคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้ชื่อของรินรดากลับมาติดลมบนอีกครั้ง "แหม... ดูเหมือนจะมีงานศิลปะที่ 'แพง' เกินกว่าที่ฉันจะเข้าใจจริงๆ ด้วยนะ" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากประตูด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของคริสเตียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม เขาสวมสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มที่ดูไร้ที่ติ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ชุดบนโซฟา ก่อนจะหยุดลงที่รินรดาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเอ็นดู แต่แฝงไปด้วยคมมีดที่ซ่อนอยู่ "คุณคริสเตียน..." เมญ่าทักทายเสียงใส แม้ในใจจะรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเจ้าพ่อวงการแฟชั่นคนนี้ไม่เคยเป็นเรื่องบังเอิญ คริสเตียนเดินตรงมาหารินรดา เขาไม่ได้สนใจวีวี่เลยแม้แต่น้อย เขาหยุดอยู่ตรงหน้าดีไซเนอร์สาว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอเย็นจากตัวเขาทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายเท่า "ผมจับตามองการกลับมาของคุณมาตลอดนะรินรดา" คริสเตียนเอ่ยเบาๆ นิ้วมือยาวของเขาแตะไปที่ผ้าไหมสีเลือดนกชุดนั้นช้าๆ "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ความสามารถล้นเหลือของคุณ มักจะถูกวางไว้ผิดที่ผิดทางเสมอ คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างวีวี่จะรักษา 'งานศิลปะ' ของคุณไว้ได้นาน?" วีวี่แค่นหัวเราะในลำคอ "คุณคริสเตียนคะ อย่ามาดูถูกฉันหน่อยเลย งานของคุณที่เพิ่งผ่านไปน่ะเหรอที่เรียกว่าแฟชั่น... ฉันว่ามันเหมือนงานวัดที่จัดขึ้นมาเพื่อฆ่าเวลาเสียมากกว่า" "คำพูดของคุณยังเผ็ดร้อนเหมือนเดิมนะวีวี่" คริสเตียนหันไปมองนางแบบสาวด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "แต่น่าเสียดาย ที่ความสวยของคุณไม่ได้ช่วยให้ความล้มเหลวในการเดินแบบคราวก่อนดูดีขึ้นมาได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง รินรดารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากวีวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ คริสเตียนไม่ได้มาที่นี่เพื่อชื่นชมงานของเธอ แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งใหม่ เขาต้องการจะดึงเธอออกไปจากวีวี่ เพื่อทำลายทั้งคู่ในคราวเดียว "คุณต้องการอะไรกันแน่คะคริสเตียน?" รินรดาถามออกไปตรงๆ พยายามรักษาระดับเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ คริสเตียนขยับเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างจากข้างหูของเธอเพียงนิดเดียว "ผมแค่ต้องการเห็น... ว่าคนที่กำลังตกเหวอย่างคุณ จะปีนกลับขึ้นมาด้วยวิธีไหน" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้น้ำตาของรินรดาเกือบจะร่วงหล่นด้วยความแค้น "และผมก็อยากจะเห็นด้วย ว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก... คุณจะทิ้ง 'เพื่อนร่วมทาง' ของคุณ เพื่อความสำเร็จของตัวเองได้เร็วแค่ไหน" เขาถอยห่างออกไปแล้วส่งยิ้มให้ทั้งคู่ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาก็หยุดลงเล็กน้อยแล้วหันกลับมา "อ้อ... รินรดา คืนนี้ที่โรงแรมแกรนด์ไนล์ จะมีงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของผม" คริสเตียนเว้นจังหวะ สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่รินรดาด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "หวังว่าคุณจะไปร่วมงานนะ เพราะสิ่งที่ผมจะประกาศในคืนนั้น... มันอาจจะทำให้คุณไม่ต้องเหนื่อยสู้ในวงการนี้อีกต่อไปตลอดกาล" ประตูห้องปิดลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและอารมณ์ที่คุกรุ่น เมญ่ามองรินรดาอย่างกังวล ส่วนวีวี่กลับมีสีหน้าซีดเผือดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดาหยิบชุดสีเลือดนกขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่รู้เลยว่าภายใต้ความมั่นใจที่คริสเตียนแสดงออกนั้น เขาซ่อนอะไรเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา... ในขณะที่เธอเผลอเหลือบไปเห็นกระดาษซองสีขาวร่วงหล่นลงมาจากแจ็กเก็ตของคริสเตียนตอนที่เขาเดินจากไป มันคือรูปถ่าย... รูปถ่ายของรินรดาในวันคืนที่เธอถูกใส่ร้าย พร้อมกับลายเซ็นของบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน! ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะคะ