ความลับในปาร์ตี้

“ถอยไป! ถ้าไม่อยากให้กระเป๋าใบนี้ฟาดหน้าพวกแกจนเสียโฉม!” เสียงกรีดร้องทรงพลังของวีวี่ดังลั่นท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำที่บุกเข้ามาในสตูดิโอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ที่พวกมันนำติดตัวมา รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะตัดเย็บ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่รู้ว่าทำไมวีวี่ถึงได้มั่นใจนักที่จะเผชิญหน้ากับคนพวกนี้ ทั้งที่สถานการณ์มันเกินกว่าคำว่า ‘ปาร์ตี้แฟชั่น’ ไปไกลโขแล้ว “คุณวีวี่ครับ... นายผมแค่ต้องการ ‘ของบางอย่าง’ ที่อยู่ในมือคุณ ไม่ได้อยากให้เลือดสาดบนพรมราคาแพงนี่หรอกนะ” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต วีวี่เหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “นายของแกน่ะ... ฝากมาบอกด้วยนะว่าถ้าอยากได้ ‘ความลับ’ นี้คืน ก็ไปหาเอาในนรก!” วินาทีนั้น วีวี่ไม่ได้รอให้มันตอบโต้ เธอคว้าขวดแชมเปญบนโต๊ะใกล้ๆ ฟาดลงบนพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นราวกับสัญญาณเตือนภัย ก่อนที่เธอจะฉุดข้อมือรินรดาแล้วพุ่งตัวออกไปทางประตูหนีไฟที่อยู่ด้านหลังสุดของห้องโถง รินรดาจำไม่ได้ว่าพวกเธอวิ่งมาไกลแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่ที่ห้องวีไอพีสุดหรูของคลับลับใจกลางเมือง บรรยากาศด้านนอกยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงบีทหนักๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านผนังเก็บเสียง แต่ภายในห้องนี้กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของกันและกัน วีวี่ทรุดตัวลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด มือที่เคยเรียวสวยและมั่นคงสั่นเทาอย่างรุนแรง เธอไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่รินรดาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ กลับเห็นสิ่งที่นางมารร้ายไม่เคยแสดงให้ใครเห็น หยดน้ำตาใสๆ ร่วงเผาะลงบนกระเป๋าใบหรูที่เธอกอดไว้แน่น... วีวี่กำลังร้องไห้ “ทำไม...” รินรดาเอ่ยออกมาแผ่วเบา ความแค้นเคืองที่เคยมีต่อวีวี่ในใจสั่นคลอน “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ถ้าเรื่องมันจะอันตรายขนาดนั้น ทำไมไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นเอาไป?” วีวี่สะดุ้งสุดตัว เธอรีบปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แล้วตวัดสายตาที่ยังคงแดงก่ำมามองรินรดา “อย่ามาทำเป็นเห็นใจฉัน! เพราะถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันก็คงไม่ต้องมารับรู้เรื่องบ้าๆ นี่เหมือนกัน!” “เดี๋ยวนะคะ... วีวี่! ฉันไม่ได้ต้องการจะมาติดอยู่ในวงจรชีวิตแย่ๆ ของเธอ แต่คนพวกนั้นมันบุกเข้ามาที่สตูดิโอฉัน!” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ “มีอะไรอยู่ในกระเป๋านั่นกันแน่? ความลับที่ทำให้เธอต้องแลกด้วยชีวิต... มันคือผลงานคอลเลกชันใหม่ของฉันที่ถูกขโมยไป หรือว่าเป็นอย่างอื่นที่เน่าเฟะยิ่งกว่านั้น?” วีวี่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความจองหองอย่างที่เคยเป็น “คอลเลกชันของเธอเหรอ? รินรดา... เธอช่างไร้เดียงสาเสียจริง เธอคิดว่าคริสเตียนใช้แค่ฝีมือในการสร้างอาณาจักรของเขาอย่างนั้นหรือ?” วีวี่หยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับออกมาจากซอกกระเป๋าช้าๆ “นี่ไม่ใช่แค่ดีไซน์ แต่มันคือรายชื่อบัญชีโอนเงินเข้าออกของพวกมาเฟียที่มีคริสเตียนเป็นตัวกลางฟอกเงินให้กับวงการแฟชั่น... และถ้าสิ่งนี้หลุดไปถึงมือพวกมัน เราสองคนก็ไม่ต่างอะไรกับศพที่ถูกฝังไว้ใต้รันเวย์” รินรดาชะงักงัน เธอพอจะรู้ว่าคริสเตียนเป็นคนอย่างไร แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวพันกับเรื่องสกปรกระดับนี้ ความรู้สึกของเธอกับวีวี่เริ่มเปลี่ยนไปในฉับพลัน ความเกลียดชังถูกแทนที่ด้วยความกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก “ทำไมเธอต้องช่วยฉัน?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง วีวี่มองสบตาเธอ สายตาของนางมารร้ายในเวลานี้กลับดูอ้างว้างและเหนื่อยล้า “เพราะฉันไม่อยากเป็นคนเดียวที่ถูกขังอยู่ในกรงทองห่วยๆ นี่ตลอดไป... ฉันอยากเห็นมันพังพินาศ ต่อให้ต้องแลกด้วยชื่อเสียงที่ฉันสร้างมาทั้งชีวิตก็ตาม” วีวี่ลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยอะไรต่อ ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น คนตรงหน้าไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำเมื่อครู่ แต่เป็นชายร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริบ กลิ่นน้ำหอมโคโลญจน์ราคาแพงที่คุ้นเคยโชยมาก่อนตัว เขาคริสเตียน—ชายที่รินรดาชิงชังที่สุด “วีวี่... เล่นสนุกพอหรือยัง?” คริสเตียนแสยะยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดที่รินรดา “และดูเหมือนว่าเธอจะพา ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ มาด้วยนะ” รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องหายไปจนหมดสิ้น เมื่อคริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่น่าสะพรึงกลัว ในขณะที่วีวี่กลับก้าวถอยหลังไปชิดกำแพง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “เอาแฟลชไดรฟ์มาให้ฉัน แล้วฉันจะปล่อยรินรดาไป...” คริสเตียนเอ่ยช้าๆ พลางหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากช่องเก็บของในแจ็กเก็ต “ไม่อย่างนั้น... งานแฟชั่นโชว์ค่ำคืนนี้ จะเป็นโชว์สุดท้ายของพวกเธอทั้งคู่” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ควีนบีทูโกเสมอมานะคะ!