สไตลิสต์จำเป็น

"นี่คุณรินรดา! อย่าบอกนะว่าอัมพาตไปแล้ว เพราะแค่เห็นชุดก๊อปปี้เกรดเอบนร่างเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดนั่นน่ะ?" น้ำเสียงแหลมสูงทรงอำนาจของวีวี่ดึงรินรดากลับมาจากภวังค์แห่งความแค้น มือเรียวบางที่สั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะทำงานค่อยๆ กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับซูเปอร์โมเดลสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานของเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม แสงไฟนีออนในสตูดิโอที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของวีวี่ที่ดูเหมือนจะสะใจกับสถานการณ์ตรงหน้าเสียเต็มประดา "ถ้าคุณวีวี่มาเพื่อตอกย้ำเรื่องนั้น ดิฉันแนะนำให้ไปหาที่ระบายอารมณ์อื่นค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และดิฉันก็ไม่มีเวลามาเล่นละครตบตาใคร" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมจังหวะลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ในหัวจะยังคงภาพรอยยิ้มเยาะเย้ยของมินตราติดตาไม่หาย วีวี่ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง รองเท้าส้นสูงเข็มคมกริบกระทบพื้นดัง *กึก...กึก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ เธอสะบัดแผ่นกระดาษในมือลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยเศษผ้าและแบบสเกตช์ "มินตรามันขโมยงานคุณไป แต่ตัวมันไม่มี 'วิญญาณ' ในการพรีเซนต์ชุดหรอกค่ะ" วีวี่โน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยเฉี่ยวคมคายห่างจากหน้าของรินรดาเพียงไม่กี่คืบ "งานกาล่าการกุศลคืนพรุ่งนี้... ฉันต้องการชุดใหม่ ชุดที่จะทำให้ไอ้ชุดก๊อปปี้ราคาถูกนั่นดูเป็นแค่เศษผ้าขี้ริ้วในสายตาคนทั้งวงการ" รินรดาขมวดคิ้ว "พรุ่งนี้? คุณวีวี่ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร นี่มันเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ!" "ใช่ค่ะ... ยี่สิบชั่วโมง" วีวี่ลากเสียงยาวพร้อมเลิกคิ้วท้าทาย "ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็นอนยอมรับความพ่ายแพ้ไปซะ แต่ถ้าทำได้... ฉันจะทำให้คริสเตียนรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบัลลังก์แฟชั่นตัวจริง เลือกเอาค่ะ จะเป็นนางเอกผู้ถูกกระทำที่จมกองน้ำตา หรือจะเป็นนางมารร้ายที่จะกลับมาตบหน้าคนทรยศด้วยผลงานระดับมาสเตอร์พีซ" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวีวี่ เธอเห็นบางอย่าง... ความโหยหา ความเจ็บปวด และความทะเยอทะยานที่พุ่งพล่านพอๆ กับเธอ วีวี่ไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอ แต่เธอมาเพื่อหาอาวุธ และรินรดาก็คือช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในเวลานี้ "ดีไซน์ต้องไม่ซ้ำเดิม ความมั่นใจต้องสูงทะลุเพดาน" รินรดาพึมพำกับตัวเอง มือเริ่มคว้าดินสอไม้ขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "ถ้าคุณต้องการจะเหยียบมินตราให้จมดิน คุณต้องใส่ชุดที่ทำจาก 'ความกล้า' ไม่ใช่แค่ผ้าไหมราคาแพง" "ฉันชอบคำพูดคุณนะ" วีวี่เหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูถูกเหมือนครั้งแรก แต่เต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำเอาใจของรินรดากระตุกวูบ ตลอดทั้งคืน สตูดิโอเล็กๆ เต็มไปด้วยความตึงเครียด กลิ่นกาแฟเข้มข้นคละคลุ้งไปกับกลิ่นผ้าและละอองฝุ่น รินรดาทำงานราวกับคนบ้า เธอตัด เย็บ ปรับแก้ และทิ้งงานชิ้นแล้วชิ้นเล่า วีวี่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม คอยประชดประชัน คอยคอมเมนต์งานด้วยความปากจัด แต่ในจังหวะที่รินรดาเผลอหลับไปบนโต๊ะด้วยความอ่อนล้า วีวี่กลับเป็นคนหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้พร้อมกับสายตาที่มองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเช้ามืด เสียงเครื่องจักรเย็บผ้าที่เธอตั้งเวลาไว้ทำงานต่อจนเสร็จสมบูรณ์ ชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูเหมือนจะลุกเป็นไฟภายใต้แสงไฟสลัวแขวนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง มันงดงาม หรูหรา แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกรุนแรงจนน่าขนลุก "เสร็จแล้วใช่ไหม?" เสียงของวีวี่ดังขึ้นจากมุมห้องที่มืดมิด เธอไม่ได้หลับ แต่กลับนั่งจ้องดูรินรดาทำงานมาตลอดคืน "ลองใส่ดูค่ะ... ถ้าคุณกล้าพอที่จะใส่มันไปประจันหน้ากับมินตรา" รินรดายื่นชุดให้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า วีวี่รับชุดไปมองดูด้วยแววตาที่พราวระยับ เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ชุดสีแดงเพลิงขับเน้นรูปร่างเพรียวบางให้ดูทรงพลังราวกับราชินีที่กำลังจะออกไปรบ รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความงามของวีวี่ในชุดที่เธอสร้างสรรค์มันเหนือคำบรรยาย แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เป็นข้อความจากเมญ่าที่ส่งลิงก์ข่าวฉบับเร่งด่วนมาให้ *‘ริน! ดูนี่! คริสเตียนเพิ่งประกาศแถลงข่าวเมื่อกี้ว่ามินตรากำลังจะเปิดตัวแบรนด์ใหม่ในคืนนี้โดยมีชุดที่ ‘รินรดา’ เป็นคนออกแบบ... พวกมันกำลังจะโยนความผิดทั้งหมดให้เธอ!’* รินรดาหน้าซีดเผือด เลือดในกายแทบหยุดไหลเมื่อเห็นภาพข่าว มินตรากำลังยืนถือแบบสเกตช์ลายเซ็นปลอมของเธอท่ามกลางกองทัพนักข่าว และชุดที่คริสเตียนสวมในภาพนั้น... คือชุดต้นแบบที่เธอเคยซ่อนไว้ในเซฟห้องทำงาน "พวกมันไม่ได้แค่จะฆ่าอาชีพฉัน..." รินรดากัดฟันแน่น "พวกมันจะทำให้ฉันเข้าคุกในข้อหาขโมยงานตัวเอง!" วีวี่ที่ยืนส่องกระจกอยู่หันกลับมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่คาดเดาไม่ได้ เธอเดินตรงเข้ามาหารินรดา ช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก "ในเมื่อมันอยากให้คุณเป็นโจร... งั้นคืนนี้ เราก็ต้องแสดงเป็นโจรที่ขโมยซีนพวกมันให้ย่อยยับที่สุด... จริงไหมคะ รินรดา?" วีวี่คว้ากระเป๋าใบหรูแล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้รินรดายืนอึ้งอยู่ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัว ก่อนที่ประตูสตูดิโอจะถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายชุดดำที่ดูไม่ใช่พนักงานส่งเอกสารธรรมดา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของยัยนางมารร้ายกับสไตลิสต์จำเป็นในตอนนี้นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!