เงาในเงามืด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศหลังจากเสียงปืนสงบลง เศษคริสตัลจากแจกันที่แตกละเอียดเกลื่อนพื้นราวกับเพชรที่ไร้ค่า รินรดายังคงหมอบอยู่ใต้โต๊ะทำงานไม้โอ๊ค หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในขณะที่คริสเตียนซึ่งเมื่อครู่ยังคลุ้มคลั่ง บัดนี้กลับนอนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปยังรอยกระสุนที่เจาะทะลุหน้าต่างกระจกนิรภัยจนเป็นรูโหว่ "อย่าขยับ... ริน" เสียงกระซิบของวีวี่ดังขึ้นจากมุมห้องข้างตู้โชว์จัดแสดงชุด เธอกำลังกอดเข่าตัวเองแน่น ใบหน้าที่มักจะเชิดหยิ่งด้วยเมคอัพจัดจ้านบัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาของซูเปอร์โมเดลสาวคู่นั้นสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นสนิมเหล็ก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสำรวจสถานการณ์ คริสเตียนไม่ได้ถูกยิง... แต่กระสุนนัดนั้นพลาดเป้าหมายของเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว ราวกับต้องการ 'เตือน' มากกว่า 'สังหาร' "ใคร..." รินรดาเค้นเสียงถาม เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ วีวี่ไม่ตอบ เธอเพียงแต่กวาดสายตาไปรอบห้องที่ตกอยู่ในความมืดสลัว ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดาคว้าแขนของวีวี่ไว้แน่น พลางส่งสายตาเป็นเชิงห้าม แต่ดูเหมือนนางมารร้ายที่เคยเอาแต่ใจจะสติหลุดไปแล้ว "ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ เราตายทั้งคู่แน่ริน" วีวี่กระซิบกลับ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี "คริสเตียนไม่ใช่คนเดียวที่อยากจะฆ่าเธอ และไอ้คนที่ยิงนัดเมื่อกี้... มันคือคนที่กำลังเล่นเกมกับเราทุกคน" ทั้งสองเร่งฝีเท้าออกจากห้องทำงานของคริสเตียนโดยไม่หันกลับไปมอง รินรดาพยายามตั้งสติ ความคิดของเธอหมุนวนอยู่ในหัว ใครกันที่มีอิทธิพลพอจะลงมือในตึกของเจ้าพ่อแฟชั่นผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าได้? และทำไมต้องเป็นเธอ? เมื่อออกมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวหนัง รินรดารู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาจากเงามืดหลังเสาคอนกรีต เธอเร่งฝีเท้าไปที่รถมินิคูเปอร์ของตน แต่แล้วเธอก็หยุดชะงัก รอยขีดข่วนรูปกากบาทสีแดงสดบนกระจกหน้ารถ... มันสดใหม่และเปียกชื้นราวกับเพิ่งถูกกรีดด้วยของมีคม "วีวี่... ดูนี่" รินรดาเรียกเพื่อนร่วมชะตากรรมที่เดินตามมาข้างหลัง วีวี่ขมวดคิ้วแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะหยิบเอาสิ่งที่ติดอยู่ใต้ที่ปัดน้ำฝนออกมา มันคือภาพถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่ง ในภาพนั้นคือรินรดาที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารในร้านกาแฟเมื่อช่วงบ่ายวันนี้... มุมกล้องที่ถ่ายบ่งบอกชัดเจนว่า คนถ่ายอยู่ใกล้ตัวเธอมากเพียงใด "มันตามเธออยู่จริงๆ ด้วย" วีวี่เอ่ยขึ้น ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด "ริน นี่ไม่ใช่เรื่องของวงการแฟชั่นธรรมดาแล้วนะ นี่มันเรื่องของใครบางคนที่จ้องจะเด็ดหัวเธอให้พ้นทาง" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเหนื่อยล้าจากงานดีไซน์ที่โหมทำมาตลอดสัปดาห์ปะทะกับความกลัวจนเธอเกือบจะยืนไม่อยู่ เธอต้องการเมญ่า... เธอต้องการใครสักคนที่ไว้ใจได้ในโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากใบนี้ "ฉันไม่กลับไปบ้านพัก" รินรดาตัดสินใจในวินาทีนั้น "ถ้าพวกมันตามอยู่ การกลับไปก็เท่ากับเอาตัวไปให้เชือดถึงที่" "งั้นไปที่คอนโดฉัน" วีวี่เสนอ แม้จะดูฝืนใจแต่แววตาของเธอกลับมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แต่มันไม่ใช่เพราะฉันชอบเธอนะริน ฉันแค่อยากรู้ว่าใครกันแน่ที่กล้าเล่นสกปรกในอาณาเขตที่ฉันมีส่วนได้ส่วนเสียด้วย" รินรดาก้าวขึ้นรถไปกับวีวี่ ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อม รถเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถด้วยความเร็วสูง รินรดามองผ่านกระจกหลัง เธอเห็นรถยนต์สีดำสนิทที่จอดดับไฟอยู่ในมุมมืดค่อยๆ เคลื่อนตัวตามออกมาในระยะที่ทิ้งห่างอย่างมีชั้นเชิง เงามืดนั้น... มันไม่ได้ขู่ แต่มันกำลัง 'ล่า' ตลอดทาง ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร ความเงียบภายในรถช่างบีบคั้น รินรดาเหลือบมองวีวี่ที่พยายามขับรถด้วยสมาธิขั้นสูงสุด เส้นเลือดที่ขมับของวีวี่เต้นตุบๆ บ่งบอกถึงความเครียดสะสมที่เธอกำลังแบกรับไว้ "เธอคิดว่าคริสเตียนเกี่ยวข้องไหม?" รินรดาถามขึ้นทำลายความเงียบ "คริสเตียนเป็นพวกก้าวร้าว แต่มันไม่เคยใช้วิธีลอบกัดแบบนี้" วีวี่ตอบพลางหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าเส้นทางลัด "มันเป็นพวกชอบทำลายต่อหน้าคนอื่นเพื่อให้เราอับอายขายหน้า แต่คนที่ยิงนัดนั้น... มันต้องการความเงียบและความตาย" ทันใดนั้น เสียงยางล้อบดถนนดังสนั่น รถสีดำคันนั้นเร่งเครื่องพุ่งเข้ามาประกบข้างอย่างแรงจนรถของวีวี่ส่ายไปมา! "กรี๊ด!" วีวี่สบถออกมาด้วยความตกใจก่อนจะพยายามประคองรถให้มั่นคง "ไอ้สารเลวนั่น! มันกะจะฆ่าเราจริงๆ!" รินรดาคว้าที่จับประตูแน่น ใจเธอดิ่งลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อรถสีดำคันนั้นเปิดกระจกลง เผยให้เห็นบุคคลที่สวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิท มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากหน้าต่างพร้อมกับวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟถนน ไม่ใช่ปืน... แต่เป็นอุปกรณ์บางอย่างที่เธอคุ้นตาจากการทำงานในสตูดิโอ รถของวีวี่ถูกเบียดจนไปชนกับขอบทางเท้าจนล้อหน้าแตกและไถลไปกับพื้นถนนอย่างรุนแรง เสียงเหล็กครูดกับถนนดังระงมก่อนที่รถจะหยุดนิ่ง รินรดารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ศีรษะ เธอหันไปมองวีวี่ที่สลบไสลไปแล้ว ท่ามกลางความพร่ามัวของสายตา เธอมองเห็นเงาดำร่างหนึ่งก้าวลงมาจากรถคันนั้น บุคคลปริศนาก้าวเข้ามาหาช้าๆ ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูรถฝั่งที่รินรดานั่งอยู่ มือปริศนาเอื้อมมาเคาะกระจกเบาๆ สองครั้ง เป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด รินรดาพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวขึ้น แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลปริศนาค่อยๆ ถอดหน้ากากอนามัยออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รินรดาถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ศัตรูที่เธอรู้จัก... แต่เป็นคนคนเดียวกับที่เธอเพิ่งคุยด้วยก่อนจะก้าวเข้าห้องทำงานของคริสเตียนเมื่อตอนบ่ายวันนี้! "ไง... ดีไซเนอร์สาวผู้มีความทะเยอทะยาน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ "ยินดีต้อนรับสู่โลกของจริงที่ไม่มีใครเคยสอนเธอมาก่อน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของรินรดาในบทนี้ด้วยกันนะคะ