คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"ชุดนี้... วีวี่ออกแบบเองกับมือ คุณรินรดาคงจำได้ดีใช่ไหมคะ ว่าทำไมแพทเทิร์นนี้ถึงไปปรากฏอยู่ในโฟลเดอร์งานลับของคุณได้?" คริสเตียนเหยียดริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่รินรดาด้วยสายตาที่เหมือนคมมีด บรรยากาศในห้องตัดเย็บวีไอพีของสตูดิโออึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมญ่าที่ยืนอยู่ข้างรินรดาขยับตัวเล็กน้อย พยายามส่งสายตาเป็นเชิงเตือน แต่รินรดากลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เธอกระชับเสื้อเบลเซอร์สีขาวตัวเก่งจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด "คำถามของคริสเตียนน่ะ... ฉันก็อยากได้ยินคำตอบจากปากคุณเหมือนกันนะคะ รินรดา" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันดังมาจากมุมมืดของห้อง วีวี่ก้าวออกมาจากเงามืด ชุดเดรสสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวจัดของเธอให้ดูราวกับรูปปั้นที่หลุดออกมาจากนิตยสารโว้ก ทว่าแววตาของซูเปอร์โมเดลสาวในยามนี้กลับไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งแบบที่เคยเป็น มันมีเพียงความร้าวรานที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ชั้นของเมคอัพราคาแพง รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับวีวี่ด้วยแววตาที่เย็นเยียบ "ถ้าคุณเชื่อในสิ่งที่คนอย่างคริสเตียนพ่นออกมาเพียงเพราะหลักฐานที่ถูกจัดฉาก... นั่นก็แปลว่าตลอดเวลาที่เราทำงานด้วยกันมา คุณไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของฉันเลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ" "อย่ามาเล่นลิ้น!" คริสเตียนกระแทกมือลงบนโต๊ะวางผ้า "หลักฐานมันชัดเจน รินรดา! สเก็ตช์ชุดนี้มันอยู่ในคลาวด์ส่วนตัวของเธอ และเธอก็เป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บงานชิ้นนี้ วีวี่... อย่าไปฟังคำแก้ตัวของยัยนักออกแบบตกอับนี่เลย" วีวี่ไม่สนใจคริสเตียน เธอเดินตรงเข้าไปหารินรดา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย วีวี่ยกมือขึ้นเชยคางรินรดาให้สบตาบังคับให้มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ "รินรดา... บอกฉันมาคำเดียว ถ้าสิ่งที่ฉันให้คุณไป ทั้งความไว้ใจ ทั้งพื้นที่ส่วนตัวที่ฉันเปิดให้... มันคือสิ่งที่ฉันมองผิดไปตั้งแต่ต้น งั้นที่ผ่านมา... คุณเคยมีความรู้สึกจริงใจให้ฉันบ้างไหมคะ? หรือทั้งหมดมันก็แค่เกมที่คุณต้องการใช้ฉันเป็นบันไดไต่กลับไปสู่จุดสูงสุด?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุคที่จู่โจมเข้ากลางใจรินรดา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เมญ่าเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าคำถามนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือเรื่องของ 'หัวใจ' ที่ถูกวางเดิมพันไว้ในวงการแฟชั่นที่เน่าเฟะนี้ รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยจนน่าใจหาย เธอปัดมือนางแบบสาวออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดหน้าสุดท้ายให้ดู "ความจริงใจเหรอคะ?" รินรดาถามเสียงเย็น "คุณถามถึงความจริงใจกับคนที่ถูกใส่ร้ายจนไม่มีที่ยืนในสังคมเนี่ยนะ วีวี่... ถ้าฉันจะใช้คุณเป็นบันได ฉันคงไม่เลือกวิธีการที่โง่เขลาแบบการขโมยงานตัวเองหรอกค่ะ" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" คริสเตียนแทรกขึ้นพร้อมก้าวเข้ามาหมายจะกระชากแฟ้มออกจากมือรินรดา แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ เธอคือบรรณาธิการบริหารจากนิตยสารคู่แข่งที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลในมือด้วยท่าทางมั่นใจ "ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ แต่ดูเหมือนว่า 'ความจริง' ที่คริสเตียนพยายามปกปิดไว้... มันกำลังจะรั่วไหลออกมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" หญิงสาวผู้มาใหม่ยิ้มเหี้ยมก่อนจะวางเอกสารชุดนั้นลงบนโต๊ะกลาง "พอดีฉันได้หลักฐานชิ้นใหม่มาน่ะค่ะ เป็นวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในคืนวันที่งานหายไป... น่าสนใจทีเดียวนะคะว่าใครกันแน่ที่ใช้คีย์การ์ดของ 'คุณ' แอบเข้าไปในห้องทำงาน" ใบหน้าของคริสเตียนถอดสีลงในทันที ดวงตาของวีวี่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาทำเพียงแค่กอดอก มองดูความพินาศของคนที่เคยคิดจะเหยียบย่ำเธอด้วยความรู้สึกสมเพช ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรสสีดำกำลังจะถูกกระชากออกมา และคำถามที่วีวี่ต้องการคำตอบ... กำลังจะได้รับคำตอบในรูปแบบที่เธออาจไม่พร้อมที่จะยอมรับมัน คริสเตียนหันหลังเตรียมจะพุ่งหนีออกจากห้อง แต่ประตูถูกปิดล็อกแน่นหนาจากภายนอกโดยการ์ดชุดดำที่ใครบางคนส่งมา... รินรดาหันไปมองวีวี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คุณอยากรู้ใช่ไหมคะว่าฉันจริงใจไหม?" รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูวีวี่ เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่เย็นยะเยือก "งั้นรอดูตอนจบของโชว์นี้ให้ดี... เพราะเมื่อความจริงเปิดเผย คนที่จะต้องเลือกคือคุณ ไม่ใช่ฉัน" คริสเตียนคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของรินรดาด้วยความบ้าคลั่ง แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว เสียงปืนหนึ่งนัดดังสนั่นจากนอกหน้าต่างกระจก ทำให้ทุกคนในห้องทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับ "ควีนบีทูโก" ในตอนนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ!