คำสัญญา

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* ก้องกังวานไปทั่วห้องแต่งตัวแคบๆ ในหลังเวทีแฟชั่นวีค ราวกับเสียงตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง รินรดายืนนิ่ง ขาเรียวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปแทบจะตรึงติดกับพื้น เธอไม่ขยับหนี และไม่แม้แต่จะถอยหลังหลบรัศมีสายตาที่กำลังพุ่งตรงมาราวกับคมมีดจากร่างระหงของซูเปอร์โมเดลเบอร์หนึ่ง วีวี่หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวลอยแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่หนาแน่นจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ เมญ่าที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังอ้าปากค้าง สมุดแพลนเนอร์ในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *ตุบ* บรรณาธิการสาวกะพริบตาปริบๆ มองสลับระหว่างแผ่นหลังของเพื่อนรักกับใบหน้าเชิดรั้นของนางแบบสาวตัวแม่ ก่อนจะตัดสินใจควAกระเป๋าถือแล้วค่อยๆ ถอยกรูดไปเปิดประตูออกไปเงียบๆ อย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับดึงประตูปิดสนิทลงใหม่อีกครั้งเพื่อปล่อยให้พื้นที่ตรงนี้เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ "เธอคิดจะทำบ้าอะไรของเธออีก วีวี่" รินรดาเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน น้ำเสียงของดีไซเนอร์สาวราบเรียบ เย็นชา แต่สั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยคอย่างปิดไม่มิด "การเดินหนีออกมาจากฟร้อนท์โรว์แล้วพังแผนของคริสเตียนกลางรันเวย์... รู้ตัวไหมว่าเธอกำลังเอาอนาคตทั้งชีวิตของตัวเองไปทิ้งน้ำ" วีวี่ไม่ตอบทันที ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะใช้มองผู้คนด้วยความเหยียดหยามเวลานี้กลับไหววูบ ประกายความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความมั่นใจถูกเปิดเปลือยต่อหน้าคนที่เธอเกลียดแสนเกลียดและรักจนหมดใจในเวลาเดียวกัน นางแบบสาวยื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนิ้วเรียวสวยที่เพิ่งถูกทำเล็บมาอย่างประณีตแตะลงบนปกเสื้อเบลเซอร์สีดำสนิทของรินรดาอย่างแผ่วเบา เธอกดน้ำหนักลงเล็กน้อย บังคับให้รินรดาต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว จนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับบานประตูห้องแต่งตัว "แล้วเธอล่ะริน... คิดจะเอาอนาคตของแบรนด์นี้ไปฝากไว้กับความตายหรือไง" วีวี่กระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นแหบต่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานาน "เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าตาแก่คริสเตียนมันเสนออะไรให้เธอบ้างหลังไมค์ มันบอกว่าจะซื้อหุ้นทั้งหมดของเธอ คืนศักดิ์ศรีที่หายไปให้... แต่แลกกับการที่เธอต้องก้มหัวให้มัน และ... ห้ามเข้าใกล้ฉันอีก" รินรดาชะงัก เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อซ่อนความจริงที่ถูกแทงใจดำ แววตาของเธอวับวามด้วยความโกรธที่ปะปนกับความร้าวราน "แล้วมันเรื่องอะไรของเธอเล่า! ชีวิตฉัน ฉันจะเลือกทางไหนมันก็เรื่องของฉัน ทำไมเธอต้องเอาอนาคตของตัวเองมาเสี่ยงพังโชว์ระดับประเทศเพื่อคนอย่างฉันด้วย!" "เพราะฉันเกลียดมัน!" วีวี่ตะคอกกลับเสียงดังขึ้น ดวงตาสวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมา "ฉันเกลียดรอยยิ้มจอมปลอมของมัน เกลียดสายตาที่มันมองเธอราวกับเธอเป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่ง... และที่สำคัญที่สุด..." นางแบบสาวเว้นจังหวะ ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนอกเสื้อของรินรดากำชายเสื้อของอีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ยี่ "...ฉันทนเห็นเธอเดินไปตายโดยไม่มีฉันอยู่ข้างๆ ไม่ได้ ริน" คำพูดนั้นทำเอารินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอแทบไม่ทัน หัวใจที่เคยถูกแช่แข็งด้วยความผิดหวังจากมรสุมชีวิตในวงการแฟชั่น พลันกระชากวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนปวดหนึบ เธอจ้องมองใบหน้าอันงดงามที่เปื้อนคราบเครื่องสำอางจางๆ จากเหงื่อและความเหนื่อยล้าของผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่คนทั้งวงการตราหน้าว่าเป็น "นางมารร้าย" แต่กลับยอมสละบัลลังก์ซูเปอร์โมเดลเพื่อปกป้องเธอจากหุบเหวแห่งความพ่ายแพ้ "เธอมันบ้า... วีวี่ เธอรั้นเกินไปแล้วนะ" รินรดาพึมพำ เสียงของเธออ่อนยวบลงอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า "ใช่ ฉันมันบ้า" วีวี่หัวเราะในลำคออย่างขมขื่น ก่อนจะขยับตัวเข้าไปประชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของรินรดา "แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะทำแบบเดิมอีกร้อยครั้งพันครั้ง... ฉันยอมแลกทุกอย่างบนรันเวย์นั้น เพื่อให้พวกมันรู้ว่า... ไม่มีใครหน้าไหนทำลายรินรดาได้ทั้งนั้น... ยกเว้นตัวเธอเอง" รินรดานิ่งงัง หยาดน้ำตาที่กลั้นมานานเอ่อคลอเบ้าตาสวย เธอเอื้อมมือสั่นเทาขึ้นโอบรอบเอวบางของวีวี่ไว้โดยสัญชาตญาณ ดึงรั้งร่างระหงเข้ามาแนบชิดติดอกจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของกันและกัน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องแต่งตัวอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นสะท้อนความรู้สึกลึกซึ้งที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด "ถ้าเราก้าวเดินออกไปจากประตูบานนี้... เราจะไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้วนะวีวี่" รินรดากระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงสั่นเทาแต่หนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คริสเตียนและพวกมันทั้งหมดจะไม่ปล่อยเราไว้แน่ พวกมันจะเหยียบเราให้จมดิน" วีวี่ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่บางของรินรดา สูดกลิ่นกายหอมละมุนที่เธอโหยหามาตลอดช่วงเวลาที่ต้องห่างกัน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะคลายออกเผยรอยยิ้มเยหยันที่มุมปากอย่างท้าทาย "ปล่อยให้มันเหยียบสิ... ถ้าเราเดินไปพร้อมกัน" วีวี่ผงศีรษะขึ้นสบตาคู่สวยตรงๆ แววตาเด็ดเดี่ยวและมั่นคงฉายชัดเจนอย่างไร้ความหวาดกลัว "สัญญาบ่รึเปล่าริน... ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ไม่ว่าสื่อจะโถมกระหน่ำหรือพวกมันจะเล่นสกปรกแค่ไหน เธอก จะไม่มีวันปล่อยมือจากฉันเด็ดขาด" รินรดาสบตากับคนตรงหน้า แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมาเปล่งประกายความมุ่งมั่นและแข็งแกร่งอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นประคองแก้มนุ่มของซูเปอร์โมเดลสาวด้วยความทะนุถนอมอย่างที่แทบไม่เคยแสดงออกมาก่อน นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนใต้ตาของอีกฝ่ายอย่างเบามือ "ฉันสัญญา..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กังวานชัด และจริงจังที่สุดในชีวิต "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ฉันจะไม่ทิ้งเธอเด็ดขาด วีวี่ เราจะพังพวกมันไปด้วยกัน" รอยยิ้มที่งดงามที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของวีวี่ เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความเสแสร้งและคราบหน้ากากนางมารร้ายใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความจริงใจและความโล่งอกที่ฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหาเพื่อปิดผนึกคำสัญญาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้จัดการส่วนตัวของวีวี่ที่ดังทะลุเข้ามา "วีวี่! อยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้! บอสคริสเตียนกำลังอาละวาดใหญ่แล้ว สื่อทุกสำนักแห่กันมาที่หลังเวทีเพราะข่าวฉาวเรื่องที่เธอประกาศลาออกกลางรันเวย์เมื่อกี้กระพือไปทั่วโลกโซเชียลแล้วนะ!" รินรดาและวีวี่สะดุ้งสุดตัว ผละออกจากกันช้าๆ แววตาตื่นตะลึงฉายขึ้นในเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่รินรดาจะได้หมุนตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงล็อกกลอนประตูกลับดังขึ้นอีกครั้งจากภายนอก... *คลิก!* บานประตูห้องแต่งตัวที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านในจากฝีมือของวีวี่เมื่อครู่ กลับถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรงด้วยคีย์การ์ดสำรอง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของคริสเตียนที่ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนชิดกันด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "เก่งมากนี่แม่นางมารร้าย... คิดเหรอว่าเล่นเกมนี้แล้วจะรอดเงื้อมมือฉันไปได้?" คริสเตียนแค่นหัวเราะเสียงต่ำก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว "ในเมื่อพวกเธออยากตายนัก ฉันก็จะจัดให้สมใจ... เอาตัวพวกมันออกไป!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส3ครามแฟชั่นเดือดๆ ไปด้วยกันนะคะ!