วีวี่ออกโรง

"คำถามเดิมๆ ที่น่าเบื่อเหลือเกินนะคะคุณนักข่าว... ถ้าจะถามว่าฉันรู้สึกยังไงที่แบรนด์ของ 'ยัยนางมารร้าย' นี่ต้องพังพินาศเพราะข่าวฉาวแบบนี้ ฉันบอกตรงนี้เลยค่ะว่า... พวกคุณกำลังเสียเวลาเปล่า" แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดกระทบใบหน้าของวีวี่จนขาวโพลน แต่ซูเปอร์โมเดลสาวไม่มีอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นลิปสติกสีแดงก่ำราวกับเลือดนกที่ดูดุดันและทรงพลัง ร่างโปร่งระหงในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางงานแถลงข่าวที่คริสเตียนเป็นคนจัดขึ้น เพื่อตอกฝาโลงชีวิตดีไซเนอร์ของรินรดาให้จมดิน รินรดายืนอยู่ด้านหลังเวที มือที่สั่นเทาของเธอซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อที่ยาวเกินตัว เธอเพิ่งผ่านคืนที่เลวร้ายที่สุดมาได้ไม่กี่ชั่วโมง หลักฐานเท็จที่คริสเตียนยัดเยียดให้ดูสมจริงจนแม้แต่เธอยังเกือบเชื่อ... แต่แล้ววีวี่ก็โผล่มา "วีวี่! คุณหมายความว่ายังไงที่ว่าเสียเวลา? หลักฐานมัดตัวรินรดาขนาดนั้น หรือคุณจะบอกว่าคุณรู้เห็นเป็นใจกับการก๊อปปี้งานในครั้งนี้ด้วย!" นักข่าวคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระหายข่าว วีวี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนคนในห้องโถงต้องเงียบกริบ เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ไมโครโฟน สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปที่คริสเตียนซึ่งยืนหน้าซีดอยู่ข้างเวที ก่อนจะหันกลับมาจ้องกล้องด้วยแววตาที่ไม่มีใครอ่านออก "ก๊อปปี้เหรอคะ? น่าขันสิ้นดี..." วีวี่เว้นจังหวะ เธอขยับคอเสื้อเล็กน้อยก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วชูขึ้นสูง "นี่คือภาพสเก็ตช์ต้นฉบับที่รินรดาให้ฉันดูตั้งแต่สามเดือนก่อน ตอนที่เราสองคน... อยู่ด้วยกัน" คำว่า 'อยู่ด้วยกัน' ทำให้คนทั้งงานฮือฮาขึ้นมาทันที เมญ่าที่ยืนแอบดูอยู่มุมมืดถึงกับตาโต มือที่ถือโทรศัพท์แทบจะร่วงหล่น รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอไม่เคยตกลงกับวีวี่ว่าจะทำแบบนี้ ทำไมยัยตัวร้ายนั่นถึงต้องเอาชื่อเสียงตัวเองมาเสี่ยงเพื่อคนอย่างเธอ "ถ้าใครคิดว่าดีไซเนอร์ที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลอย่างเธอต้องมาขโมยไอเดียจากเศษซากความคิดของคนอื่น ก็เชิญดูนี่ค่ะ" วีวี่กวาดสายตาคมดุไปรอบห้อง "คริสเตียน... คุณกล้าพอที่จะเปิดไฟล์ต้นฉบับในคอมพิวเตอร์ของคุณให้ทุกคนดูเดี๋ยวนี้เลยไหมคะ? หรือว่า... มันมีอะไรบางอย่างที่แก้ไขข้อมูลในวันที่รินรดาไม่อยู่บริษัทพอดี?" บรรยากาศในงานเปลี่ยนจากความสะใจกลายเป็นความตึงเครียดในทันที คริสเตียนหน้าเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวคล้ำ เขาพยายามจะเดินเข้ามาขัดขวาง แต่วีวี่กลับไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสอ้าปาก "รินรดา!" วีวี่เรียกชื่อนั้นเสียงดังฟังชัด เธอหันไปมองหลังเวที "ออกมาสิคะ... อย่าปล่อยให้หมาเห่าใบตองแห้งพ่นพิษใส่คุณฝ่ายเดียว" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรวบรวมสติทั้งหมดที่มีก่อนจะก้าวออกมาภายใต้แสงไฟที่แผดเผา ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ทั้งความสงสัย ความสมเพช และความคาดหวัง รินรดาก้าวเดินไปหยุดข้างกายวีวี่ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของซูเปอร์โมเดลสาวตีเข้าจมูกของเธอ มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในสถานการณ์ที่เหมือนจะตายทั้งเป็นเช่นนี้ "รินรดา..." คริสเตียนกัดฟันกรอด พยายามส่งสายตาข่มขู่ "เธอรู้ใช่ไหมว่าการใส่ร้ายฉันในงานแถลงข่าวของฉันเอง จะทำให้เธอไม่เหลือที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป" "แล้วที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้... คุณคิดว่าฉันยังมีที่ยืนเหลืออยู่บ้างไหมล่ะคะ?" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยพลังที่ดุดันจนคริสเตียนต้องชะงัก "ฉันมีหลักฐานที่เด็ดกว่านั้น" วีวี่กระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน รอยยิ้มของเธอเปลี่ยนไป เป็นรอยยิ้มที่ดูซับซ้อนและเปี่ยมไปด้วยนัยยะสำคัญบางอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "แต่ก่อนจะงัดมันออกมา... ช่วยบอกฉันทีได้ไหม ว่าทำไมคุณถึงยอมก้มหัวให้คนอย่างเขามานานขนาดนี้?" "ฉันแค่..." "ไม่ต้องตอบตอนนี้ค่ะ" วีวี่ขัดขึ้น เธอฉวยโอกาสนั้นคว้ามือของรินรดาขึ้นมากุมไว้แน่นต่อหน้าสื่อมวลชนนับร้อย ความร้อนจากฝ่ามือของวีวี่ส่งผ่านเข้ามาจนรินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน "พวกคุณทุกคนฟังนะ" วีวี่ประกาศก้อง "ถ้าใครจะทำลายอาชีพของรินรดา ก็เท่ากับกำลังประกาศสงครามกับฉัน วีวี่... และในวงการแฟชั่นนี้ มีใครบ้างที่กล้าจะเป็นศัตรูกับฉันจริงๆ?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งงาน แสงแฟลชรัวระเบิดขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่การถ่ายภาพเพื่อซ้ำเติมรินรดาอีกต่อไป มันคือการบันทึกภาพหน้าประวัติศาสตร์ของการ 'เลือกข้าง' ครั้งใหญ่ที่สุดในวงการแฟชั่น ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่ดี จู่ๆ ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่ทุกคนในวงการต่างเกรงขาม เขาก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมจนน่าขนลุก ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาเสียยิ่งกว่าอะไร คริสเตียนเผยรอยยิ้มเหยียดหยามออกมาในทันทีที่เห็นแขกผู้มาเยือนคนนั้น ในขณะที่วีวี่ถึงกับชะงัก มือที่กุมมือรินรดาอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือด รินรดาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ไหลออกมาจากตัวของวีวี่... ความสั่นเทาที่ไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตที่วีวี่พยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต "วีวี่... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะบอกให้เธอหยุดหรอกนะ" ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "แต่ฉันมาเพื่อเตือน... ว่าถ้าเธอจะปกป้องคนคนนี้ สิ่งที่เธอต้องแลก... คือความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ในฐานะนางมารร้ายตัวจริงมาตลอดสิบปี" ควีนบีทูโกหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงและอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวกันนะคะ!