เสียงปรบมือที่ดังที่สุด

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเศษผ้าไร้ราคามาแปะรวมกันแล้วเรียกว่า 'งานศิลป์' ได้... งั้นถังขยะหลังตึกคงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ล้ำค่าที่สุดในโลกแล้วล่ะค่ะ รินรดา" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของคริสเตียนดังขึ้นกลางห้องตัดเย็บที่กำลังวุ่นวาย เขาโยนร่างชุดกระโปรงผ้าไหมแก้วสีดำลงบนพื้น ราวกับมันเป็นขยะเปียกชิ้นหนึ่งที่น่ารังเกียจ รินรดานิ่งเงียบ ใบหน้าของเธอเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็งในฤดูหนาว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองผลงานที่ถูกย่ำยีด้วยสายตาที่ไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวด แต่มีความนิ่งสงบที่น่ากลัวซ่อนอยู่ "คุณคริสเตียนคะ" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "งานชิ้นนี้คือสิ่งที่ฉันใช้เวลาสามคืนที่ไม่ได้นอนเพื่อทำมันขึ้นมา ไม่ใช่เพราะมันมีราคาเท่าไหร่ แต่มันคือโครงสร้างที่ฉันตั้งใจสื่อถึงความเปราะบางของคนถูกทรยศ... ถ้าคุณมองไม่เห็นความสวยงามในนั้น ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะสายตาที่มองเห็นแต่ 'มูลค่า' มักจะบอดสนิทต่อ 'คุณค่า' เสมอ" วีวี่ที่ยืนพิงผนังห้องอยู่ สวมชุดคลุมผ้าไหมสีเพลิง เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวประบ่า เธอหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ มือเรียวสวยเลิกบุหรี่ในมือขึ้นสูบช้าๆ ก่อนจะพ่นควันสีจางออกมาบังใบหน้าคมคายของเธอเอาไว้ "พูดได้ดีนี่คะรินรดา" วีวี่เอ่ยแทรกขึ้น ทำลายความเงียบที่กดทับห้องนี้ไว้ "แต่ในเวทีรันเวย์... คำพูดสวยหรูไม่มีวันทำให้ผ้าผืนนั้นขยับได้ด้วยตัวเองหรอกนะ" รินรดาหันไปมองวีวี่ แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะนิ่งสนิท "ฉันรู้ค่ะวีวี่... แต่นั่นเป็นหน้าที่ของนางแบบไม่ใช่หรือคะ? ถ้าคนใส่ไม่เข้าใจจิตวิญญาณของชุด ต่อให้เป็นผ้าที่ทอด้วยทองคำ ก็เป็นได้แค่เสื้อผ้าที่ตายแล้วบนตัวคน" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ แต่สำหรับวีวี่... คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านหัวใจ เธอไม่เคยถูกใครกล้าท้าทายด้วยสายตาที่มั่นคงขนาดนี้มาก่อน ยิ่งมองลึกลงไปในนัยน์ตาของรินรดา วีวี่กลับไม่เห็นความกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความทระนงที่หาตัวจับยาก รินรดาไม่รอคำตอบ เธอเดินเข้าไปหยิบชุดที่ถูกโยนทิ้งขึ้นมาอย่างทะนุถนอม มือของเธอขยับเข็มและด้ายอย่างชำนาญ การเย็บซ่อมรอยขาดที่คริสเตียนจงใจทำขึ้นด้วยความประณีต วินาทีนั้น... แสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะทำงานส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของรินรดา เส้นผมที่ปรกลงมาเล็กน้อย สมาธิที่จดจ่อจนลืมโลกภายนอก ทุกการเคลื่อนไหวของนิ้วมือดูพริ้วไหวราวกับเธอกำลังร่ายรำไปพร้อมกับเข็มเล่มเล็ก วีวี่ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของรินรดาที่ผสมกับกลิ่นผ้าฝ้ายสดใหม่มันหอมละมุนจนน่าประหลาดใจ วีวี่เริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดที่รินรดาซ่อนไว้ใต้รอยตะเข็บ มันไม่ใช่แค่การเย็บผ้า แต่มันคือการแก้โจทย์ที่ซับซ้อนด้วยศิลปะ "คุณทำยังไงคะ?" วีวี่ถาม เสียงของเธอนุ่มลงจนคริสเตียนหันมามองอย่างประหลาดใจ "โครงสร้างตรงไหล่นั่น... คุณทำให้มันตั้งตระหง่านโดยไม่มีโครงเหล็กได้ยังไง?" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับวีวี่ ดวงตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความภาคภูมิใจ "ฟิสิกส์กับจินตนาการค่ะวีวี่ ถ้าคุณเข้าใจจุดศูนย์ถ่วงของผ้า คุณก็ไม่จำเป็นต้องฝืนธรรมชาติของมัน... เหมือนกับที่คุณที่อยู่บนรันเวย์ คุณไม่ต้องพยายามให้ชุดเด่น แต่ชุดจะเด่นเมื่อมันยอมสยบให้กับท่วงท่าของคุณ" วีวี่ชะงัก เธอหลงใหล... ไม่ใช่แค่ในตัวชุด แต่หลงใหลใน 'สมอง' ที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มจางๆ นั่น ผู้หญิงคนนี้คืออัจฉริยะที่แอบซ่อนคมดาบไว้ในปลอกผ้าไหมอย่างแนบเนียน ความริษยาที่เคยมีต่อรินรดาในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก มันคือความกระหายอยากที่จะเห็นรินรดาผงาดขึ้นมาในโลกที่โหดร้ายนี้ เพื่อที่เธอจะได้เป็นนางแบบคนเดียวที่คู่ควรกับผลงานระดับมาสเตอร์พีซของคนคนนี้ คริสเตียนที่ทนดูไม่ได้อีกต่อไป กระแทกเท้าเดินออกจากห้องไปทิ้งคำอาฆาตไว้ว่า "ฉันจะรอดูวันโชว์! ถ้าชุดพังเมื่อไหร่ เตรียมตัวไปเก็บของออกจากวงการได้เลย!" เมื่อประตูห้องปิดลง เหลือเพียงพวกเธอสองคน เมญ่าที่แอบดูอยู่เงียบๆ ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้เริ่มจากความแค้น แต่มันกำลังเปลี่ยนทิศทางไปสู่การจับคู่ที่อันตรายที่สุดในวงการแฟชั่น รินรดาวางชุดลงช้าๆ เธอหันมาเผชิญหน้ากับวีวี่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆ "คุณจะช่วยฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ? ไม่ใช่แค่เพราะคุณรับเงินมา แต่เพราะคุณ... อยากเห็นมันเกิดขึ้นจริงๆ" วีวี่ยกมือขึ้นทัดผมที่ข้างหูของรินรดาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมจากน้ำหอมของวีวี่อบอวลอยู่รอบตัวรินรดา ร่างสูงโน้มตัวลงมาจนลมหายใจรินรดกัน "ถ้าคุณทำให้ฉันกลายเป็นคนที่สวยที่สุดในคืนนั้นได้... ฉันอาจจะพิจารณา 'ทำลาย' ทุกคนที่เคยเหยียบย่ำคุณให้ราบคาบเลยก็ได้นะคะ" รินรดาใจสั่นไหว เธอพยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้ แต่ทว่า... จังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะกลับทรยศเธออย่างรุนแรง ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้างโดยคนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "หวังว่าฉันคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรที่สำคัญมากนะ... คุณนักออกแบบที่รัก" รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงนั้น—ชายที่เป็น 'จุดเริ่มต้น' ของความพินาศทั้งหมดของเธอ และเขากำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่น่าจะถูกทำลายไปนานแล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเธอทั้งสองคนนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนหัวใจแทบหยุดเต้นค่ะ! ควีนบีทูโก