ความลับหลังบ้านและปิ่นโตปริศนา

"ถ้าป้าสะใภ้จางกล้าเอาสัญญาเช่าปลอมพวกนั้นมาเหยียบที่สวนส้มของฉันอีกครั้งละก็... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกันนะคะ" ซินเอินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย ดวงตาคู่คมกวาดมองต้นส้มสายน้ำผึ้งที่กำลังแตกยอดอ่อนสีเขียวขจีอย่างมีความหวัง แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะเงียบสงบ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วกระหน่ำด้วยความระทึกจากเหตุการณ์เมื่อครู่... แผ่นหลังกว้างของไป๋หย่งคังที่เดินลับหายไปหลังแนวรั้วไม้ไผ่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ กลิ่นอายบุรุษเพศจางๆ ที่เจือมากับสายลมเมื่อยามที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยซ่อมแซมรั้วบ้าน ทำให้พวงแก้มเนียนของเผลอขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ หญิงสาวสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อขับไล่ความรู้สึกวาบหวิวแปลกประหลาดออกไป ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจรอบบริเวณบ้านพักหลังเก่า *ครบรur...* เสียงประหลาดบางอย่างดังขึ้นในห้วงความคิด คล้ายกับมีกลไกโบราณบางอย่างกำลังทำงาน ซินเอินชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นวาบที่แผ่ซ่านมาจากกลางหน้าอก ทันใดนั้น ภาพของห้องครัวสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความคลาสสิกที่กว้างขวางตระการตา พร้อมชั้นวางวัตถุดิบและเมล็ดพันธุ์พืชเรืองแสงนับร้อยชนิดก็ปรากฏขึ้นในมโนสำนึก! นี่คือมิติลับ... คลังสมบัติส่วนตัวที่ติดตัวเธอมาหลังจากการทะลุมิติมายังโลกคู่ขนานแห่งนี้! ซินเอินสูดหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจหลับตาลงตั้งสมาธิ พริบตาเดียว ร่างบางของเธอก็หายวับไปจากหน้าแปลงปลูกส้ม มายืนอยู่เบื้องหน้าเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำสนิทในมิติลับแห่งห้องครัววิเศษอย่างน่ามหัศจรรย์ กลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรและเครื่องเทศชั้นดีลอยอบอวลจนชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย บนชั้นวางด้านขวามีเมล็ดพันธุ์ส้มสายน้ำผันธุ์พิเศษที่ให้ผลผลิตหวานฉ่ำและทนทานต่อโรคพืชวางเรียงรายเป็นระเบียบ ส่วนด้านซ้ายคือเตาไฟวิเศษที่สามารถปรับระดับความร้อนได้ดังใจนึก "ยอดเยี่ยมจริงๆ... มีทั้งคลังเมล็ดพันธุ์โบราณและห้องครัวสารพัดประโยชน์แบบนี้ ต่อให้ป้าสะใภ้จางจะยกพวกมากลั่นแกล้งฉันอีกกี่รอบ ฉันก็มีทุนหนาพอที่จะตบหน้าพวกมันให้หน้าชาได้สบายๆ แล้วนะคะ" ซินเอินแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ ดวงตาระยิบระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และความมุ่งมั่น ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจชั้นเก็บเครื่องปรุงรสโบราณ เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ซินเอินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ พริบตาเดียวร่างของเธอก็กลับออกมาสู่โลกความเป็นจริง ณ บริเวณห้องโถงเล็กๆ ของบ้านพัก หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ยามวิกาลเช่นนี้... ใครกันที่จะมาหาเธอที่ท้ายหมู่บ้านเช่นนี้? หรือจะเป็นป้าสะใภ้จางที่ยังไม่ยอมแพ้เรื่องโฉนดที่ดิน? ฝีเท้าเรียวรีบสาวเท้าก้าวไปที่ประตูหน้าบ้านอย่างระแวดระวัง มือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนไม้เก่าๆ ออกช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ร่างอ้วนท้วนน่ารำคาญของป้าสะใภ้จางอย่างที่คาดคิด ความมืดสลัวยามค่ำคืนเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มเขasกับเรือนร่างกำยำ ไป๋หย่งคังยืนนิ่งสงбиอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแววตาสีเข้มที่มองมากลับมีความอ่อนโยนระAยอยู่เบื้องลึกอย่างปิดไม่มิด ในมือแกร่งของเขามีปิ่นโตเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารลอยฟุ้งทะลุกำแพงสานขึ้นมาเตะจมูก "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... คุณยังไม่นอนอีกหรือคะ?" ซินเอินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแกมระแวงเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ไว้เชิงนัก ไป๋หย่งคังไม่ตอบคำถามในทันที ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ยังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าเจืออยู่จางๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะคลี่ยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวราวกับอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน "ฉันเห็นห้องครัวบ้านเธอยังไม่ยอมจุดไฟ... คิดว่าเธอคงมัวแต่หักโหมงานในสวนจนลืมทานข้าวเย็นกระมังคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย ก่อนที่เขาจะยื่นปิ่นโตในมือมาตรงหน้าเธอ "นี่คือ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขา' กับ 'หมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดอง' ที่ฉันเพิ่งทำเสร็จ... ทานตอนร้อนๆ จะช่วยบำรุงกำลังและขับความชื้นในร่างกายได้ดีนะคะ" ซินเอินก้มมองปิ่นโตในมือหนา สัมผัสอุ่นๆ ที่แผ่ซ่านออกมาทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ชีวิตตามลำพังต้องสั่นไหววูบ กลิ่นหอมเย้ายวนของซุปไก่ตุ๋นโสมลอยเข้าจมูกจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ เธอรู้ดีว่าอาหารเหล่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ และไป๋หย่งคังก็คงไม่ได้เป็นแค่ 'เพื่อนบ้านข้างเคียง' ธรรมดาอย่างที่ใครๆ ในหมู่บ้านเข้าใจเสียแล้ว ทว่า ก่อนที่ซินเอินจะทันได้เอ่ยคำขอบคุณหรือปฏิเสธ สายตาคมกวาดไปเห็นรอยแผลขีดข่วนเล็กๆ บนหลังมือหนาของชายหนุ่มที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ... แผลสดที่เกิดจากการซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ให้เธอเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา! ซินเอินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งลมโบราณที่แขวนอยู่หน้าบ้านจู่ๆ ก็ดังขึ้นเองท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนพุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ข้างรั้วด้วยท่าทางลับๆล่อๆ! .................................................. ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้สวนส้มของพี่ป๋ายและน้องซินเอินนะคะ!