เพื่อนบ้านผู้ขยันขันแข็ง

เสียงคานไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสนั่นพร้อมกับเศษฝุ่นที่ร่วงกราวลงมาบนหัว เป็นสัญญาณเตือนภัยชั้นดีว่าโครงสร้างเรือนพักหลังเก่าในสวนส้มแห่งนี้กำลังร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา ซินเอินถอนหายใจยาว พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย นางเพิ่งจะจัดการไล่ตะردป้าสะใภ้จางผู้หน้าหนาที่บุกเข้ามาทวงบุญคุณถึงในสวนเมื่อช่วงสายด้วยถ้อยคำเจ็บแสบจนอีกฝ่ายหน้าเขียวหน้าเหลืองถอยร่นกลับไปไม่เป็นท่า ทว่าความสุขจากการตบหน้าตัวร้ายยังไม่ทันจางหาย ความจริงอันโหดร้ายเรื่องสภาพบ้านทรุดโทรมก็ตบหน้านางซ้ำเข้าให้อีกฉากใหญ่ "ถ้าฝนตกหนักรอบหน้า มีหวังได้นอนดูดาวผ่านหลังคารั่วแน่ๆ แม่ส้มสายน้ำผึ้งเอ๋ย" นางพึมพำกับตัวเองขณะกวาดสายตามองรอยแยกบนผนังดินดิบที่กว้างจนลมโชกผ่านเข้ามาได้สบายๆ ครั้นจะพึ่งพิงแรงงานของตัวเองคนเดียว เกรงว่านอกจากบ้านจะไม่เสร็จ ซินเอินคงได้กลายเป็นผีเฝ้าสวนก่อนจะได้เห็นส้มสายน้ำผึ้งออกผลผลิตเต็มต้นเป็นแน่ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของบ้านจะได้อนุญาต ประตูไม้ผุกร่อนก็ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย ใบหน้าคมสันได้รูปดั่งถูกสลักจากหยกชั้นดีคู่นั้นยังคงนิ่ง ไป๋หย่งคังยืนนิ่งสงสง่าอยู่ตรงกรอบประตู ในมือหนาถือเครื่องมือช่างไม้ชุดใหญ่ ทั้งสิ่ว ค้อน และเลื่อยเหล็กขึ้นเงา ส่วนอีกข้างหิ้วปิ่นโตเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้สีแดงสดที่คุ้นตา กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นยาจีนโชยเตะจมูกทันทีที่เขาขยับตัว "ข้าเห็นคานหลังคาบ้านเจ้ามันแอ่นลงมาผิดรูป... เกรงว่าถ้าปล่อยไว้จนพายุเข้า คืนนี้เจ้าคงต้องย้ายไปนอนกลางดินกินกลางทรายกระมัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงแววเย้าแหย่เจือความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่เนียนเอาเสียเลย ซินเอินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของไร่ชาข้างๆ ที่ขยันแวะเวียนมาส่งเสบียงให้ไม่เว้นแต่ละวัน จนชาวบ้านเริ่มนินทากันให้แซ่ดแล้วกระมัง "พี่ไป๋... นี่ท่านว่างงานจนต้องมาเดินตรวจความปลอดภัยให้บ้านชาวบ้านเขาเลยหรือคะ?" นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววรู้ทัน "ข้าไม่ได้ว่าง" ไป๋หย่งคังตอบหน้าตาย เดินดุ่มๆ เข้ามาวางปิ่นโตอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าบ้านเชิญ "แต่ข้าไม่อยากเห็นส้มสายน้ำผึ้งในสวนนี้ขาดคนดูแลเพราะเจ้าของบ้านถูกหลังคาพังทับตายเสียก่อน... มานี่ ช่วยจับไม้พยุงนี่ไว้หน่อย ข้าจะค้ำยันคานให้ก่อนที่มันจะหักลงมาจริงๆ" คำพูดขวานผ่าซากแต่มุ่งมั่นลงมือทำทันทีแบบนี้ ทำเอาซินเอินอดอมยิ้มไม่ได้ นางส่ายหัวเบาๆ กับความปากแข็งของชายหนุ่มร่างสูงผู้นี้ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปช่วยถือคานไม้ตามที่เขาบอกแต่โดยดี สัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของไป๋หย่งคังยามที่เขายืนเบียดเข้ามาใกล้เพื่อตอกตะปูซ่อมแซมโครงสร้างไม้ ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา กลิ่นอายสะอาดๆ ของใบชาป่าและกลิ่นอายแดดอ่อนๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูกซินเอินยามที่เข้มขยับตัวทำงานอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการใช้ค้อนตอกตะปูแต่ละครั้งหนักแน่นและแม่นยำ สมกับที่เป็นชายหนุ่มผู้ผ่านการทำไร่ทำสวนมาอย่างโชกโชน "ขอบใจท่านนะคะ... ดูท่าทางแล้ว ฝีมือช่างของท่านคงไม่ได้เป็นรองใครเลยกระมัง" ซินเอินเอ่ยชมขณะส่งค้อนเหล็กด้ามเล็กให้อีกฝ่ายรับไป ไป๋หย่งคังชะงักมือเล็กน้อย หันมาสบตากับนาง แววตาคมกริบคู่นั้นทอประกายอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องแค่นี้... ข้าทำได้ทุกอย่าง หากมันทำให้เจ้าปลอดภัยและมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น" ประโยคเรียบง่ายแต่จริงจังนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยของนางเอกสาวถึงกับกระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ซินเอินรีบเบือนหน้าหนีซ่อนรอยแดงเรื่อที่พาดผ่านพวงแก้มโดยไว นางแกล้งทำเป็นหันไปสนใจปิ่นโตอาหารตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ไหนดูซิ วันนี้พี่ไป๋ส่งอะไรมาปรนบรอท้องข้าอีก..." นางพึมพำ เปิดชั้นปิ่นโตออกทีละชั้น กลิ่นหอมเย้ายวนของ "ไก่ตุ๋นโสมกับเห็ดหอมป่า" ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพักจนกลิ่นอายความอับชื้นของบ้านเก่าเลือนหายไปในพริบตา น้ำซุปสีทองใสแต่เข้มข้นด้วยเครื่องยาจีนชั้นดี ลอยหน้าด้วยเก๋ากี้และเห็ดหอมดอกโตที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม แค่เห็นก็รู้ว่าต้องใช้เวลาเคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวมาค่อนวันอย่างแน่นอน ซินเอินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยชายเสื้ออย่างไม่ถือตัว แล้วเอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง "ทำงานเหนื่อยๆ มาทานข้าวด้วยกันก่อนสิคะ ข้าเพิ่งนึ่งหมั่นโถวแป้งสดร้อนๆ จากมิติลับ... อ้อ หมายถึงแป้งที่ข้าเพิ่งนวดเองเมื่อเช้านี้ เข้ากันกับซุปไก่ตุ๋นของท่านพอดีเลย" ไป๋หย่งคังชะงักไปนิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ดวงตาพินิจพิเคราะห์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนสงสัยในความสามารถที่ซ่อนเร้นของนาง "เจ้าบอกว่าทำเองทั้งหมดอย่างนั้นหรือ... หอมขนาดนี้ เกรงว่าสุนัขบ้านไหนในรัศมีสามลี้คงได้กลิ่นแล้วน้ำลายสอตามกันหมดแล้วกระมัง" ทั้งสองนั่งลงร่วมโต๊ะอาหารกันอย่างเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้และแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่เพิ่งถูกซ่อมแซม อาหารรสเลิศบนโต๊ะกับบรรยากาศเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความใส่ใจ ทำให้ซินเอินรู้สึกว่าการมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกใบนี้นอกจากจะมีระบบมิติลับไว้ตบหน้าคนโลภแล้ว การมีเพื่อนบ้านข้างๆ ที่คอยสนับสนุนและสายเปย์เงียบๆ แบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลยแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปจนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ไป๋หย่งคังเก็บเครื่องมือช่างใส่กล่องเตรียมตัวจะกลับไร่ชาฝั่งตรงข้าม ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูรั้วสวนส้ม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายเอะอะมะเทิ่งก็ดังแว่วมาจากปากทางเข้าสวนเสียก่อน "ซินเอิน! นังตัวดี! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! กล้าดียังไงถึงไปสั่งสอนคนของฉันที่ตลาดจนขายหน้าชาวบ้านเขา!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้จางดังแผดขึ้นมาแต่ไกล ตามด้วยเสียงสมุนมือเท้าของนางอีกสองสามคนที่เดินตามมาสมทบด้วยท่าทางคุกคามหมายมั่นปั้นมือจะมาพังสวนส้มแห่งนี้ให้พินาศคามือ ซินเอินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มหวานเชื่อมเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาดุดลึกและรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นางกำลังจะก้าวเท้าออกไปรับหน้าด้วยความมั่นใจตามสไตล์สตรีสู้ชีวิต แต่ทว่า... ไป๋หย่งคังที่ยืนอยู่ข้างกายกลับยื่นแขนแกร่งออกไปขวางหน้านางไว้เบาๆ ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แววตาคมกริบที่มักจะอ่อนโยนเมื่ออยู่กับนาง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก เขากวาดสายตามองกลุ่มคนรุก้ำที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยรัศมีกดดันที่น่าสะพรึงกลัวจนซินเอินยังต้องแอบสูดปากด้วยความทึ่ง ก่อนที่ซินเอินจะได้เอ่ยปากห้าม ไป๋หย่งคังก็ก้าวออกไปยืนบังหน้าingนางไว้ครึ่งตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวายด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาผู้มาเยือนถึงกับสะดุดหยุดกึกทันที "ใครกล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตสวนส้มนี้อีกก้าวเดียว... อย่าหาว่าข้าไป๋หย่งคังผู้นี้ ไม่เตือน!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าหัวใจของคนอ่านกลับเต้นระรัวตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้อาหารตาและอาหารใจของยัยน้องซินเอินนะคะ! 🍊✨ — สวนส้มปลายฟ้า