ความอ่อนแอของธรรมะ

“เก็บดาบของเจ้าเสีย จางอี้เฟิง... หรือเจ้าอยากให้ความลับของสำนักที่อาจารย์เจ้าแลกด้วยชีวิต ต้องมาถูกเปิดเผยท่ามกลางซากศพของพวกสุนัขรับใช้เหล่านี้กันเล่า?” สุ้มเสียงของหญิงสาวนิ่งสนิท ทว่ากลับดังกังวานบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท จดหมายผนึกครั่งสีทองในมือนางเปล่งประกายล้อกับเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินหอตำราของสำนักพันธมิตรผู้กล้า จางอี้เฟิงชะงักค้าง มือที่แตะด้ามดาบยังคงสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ เขาละสายตาจากคมดาบ มองหญิงสาวตรงหน้า—นางคือ ‘ไป๋หลิง’ ผู้ที่เขานึกว่าจากไปในเงาแห่งความมืดมิดแล้ว กลับมาพร้อมกับสิ่งที่ยุทธภพตามหามานานนับสิบปี “เจ้าไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?” จางอี้เฟิงถาม เสียงเขาทุ้มต่ำและแหบแห้ง ไป๋หลิงไม่ได้ตอบในทันที นางหมุนตัวเดินผ่านกองเพลิงที่โหมกระหน่ำอย่างใจเย็นราวกับเดินในสวนดอกไม้ “ยุทธภพที่เจ้าเทิดทูนว่าสูงส่ง ความจริงแล้วก็เป็นเพียงบ่อน้ำครำที่เน่าเฟะ จางอี้เฟิง... ลองฟังให้ดีสิ เสียงที่เจ้าได้ยินอยู่นั่นน่ะ” จางอี้เฟิงเงี่ยหูฟัง ท่ามกลางเสียงไฟที่ปะทุ เขาได้ยินเสียงการปะทะฝีมือและเสียงกรีดร้องที่ไกลออกไป ไม่ใช่เสียงการต่อสู้กับสำนักมหาเทพของหวงหลง แต่มันคือเสียงการเข่นฆ่ากันเองภายในหมู่พันธมิตรฝ่ายธรรมะ! พวกเขารีบเร่งทะยานร่างขึ้นสู่จุดสูงสุดของหอระฆังที่ยังไม่ถูกไฟไหม้ เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือเหล่าเจ้าสำนักที่มีชื่อเสียงในยุทธภพ กำลังใช้มีดสั้นแทงทะลุหลังกันและกันเพื่อแย่งชิงหีบสมบัติที่ตกจากอกของผู้นำพันธมิตรที่สิ้นชีพไปก่อนหน้า “เห็นไหม?” ไป๋หลิงแค่นหัวเราะ แววตานางว่างเปล่าและเปี่ยมด้วยความสมเพช “เมื่อไร้ซึ่งศัตรูร่วมอย่างหวงหลง สิ่งที่เรียกว่า ‘คุณธรรม’ ก็ถูกถอดหน้ากากออกจนหมดสิ้น ที่เจ้าเห็นอยู่นั่นคือเหล่าผู้ทรงศีลที่เคยประกาศก้องว่าจะพิทักษ์ใต้หล้า บัดนี้พวกเขากลับฆ่าฟันกันเพียงเพื่อ ‘บันทึกราชันย์’ เล่มเดียว” จางอี้เฟิงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ นี่หรือคือสิ่งที่อาจารย์เขาพยายามปกป้อง? นี่หรือคือสิ่งที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต? ความว่างเปล่าเข้าเกาะกุมหัวใจ ราวกับเต๋าที่เขาฝึกฝนมาเนิ่นนานกำลังพังทลายลง “ความอ่อนแอของธรรมะ ไม่ได้อยู่ที่กำลังฝีมือ แต่อยู่ที่ความโลภที่ซ่อนอยู่ในหัวใจที่อ้างว่าบริสุทธิ์ต่างหาก” ไป๋หลิงกล่าวพลางยื่นจดหมายทองคำในมือให้เขา “อ่านดูเสียสิ อี้เฟิง... สิ่งที่อาจารย์เจ้าพยายามซ่อนไว้ ไม่ใช่เคล็ดวิชาดาบ แต่คือรายชื่อของ ‘ผู้ทรยศตัวจริง’ ที่นั่งอยู่ในสภาอาวุโสของฝ่ายธรรมะมาโดยตลอด” จางอี้เฟิงรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เขากางมันออกอย่างระมัดระวัง แสงจากจันทร์เสี้ยวที่ส่องผ่านควันไฟทำให้เขาเห็นรายชื่อที่คุ้นตา รายชื่อของคนที่เขานับถือประดุจญาติผู้ใหญ่ รายชื่อที่อาจารย์เขาเคยพยายามจะเปิดเผยก่อนจะถูกสังหาร เขารู้สึกเหมือนมีหอกนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในอก ทุกความเชื่อ ทุกคำสอนที่เคยได้รับมาดูไร้ค่าและมืดดำไปหมด เขากำลังจะเอ่ยปากถามไป๋หลิงว่านางไปได้สิ่งนี้มาอย่างไร แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นที่บันไดหอระฆัง จางอี้เฟิงชักดาบออกมาทันทีด้วยสัญชาตญาณ ทว่าไป๋หลิงกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น นางขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากร่างของนาง “อย่าเพิ่งขยับ” ไป๋หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตานางเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่ได้มีแค่คนข้างล่าง... แต่ ‘สิ่งนั้น’ มาถึงแล้ว” จางอี้เฟิงหันไปมองยังประตูหอระฆังที่ค่อยๆ ถูกผลักออก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา ไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้เปลวไฟรอบข้างดับวูบลงในทันที หวงหลง... มารโลหิตผู้โหดเหี้ยมไม่ได้มาเพียงลำพัง เขากำลังลากร่างที่โชกไปด้วยเลือดของชายผู้หนึ่งเข้ามาด้วย ร่างนั้นคือเจ้าสำนักใหญ่แห่งคุนหลุน ผู้ที่เป็นคนกล่าวหาว่าอาจารย์ของจางอี้เฟิงทรยศแผ่นดิน! หวงหลงโยนร่างนั้นลงแทบเท้าจางอี้เฟิง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง “เจ้าตามหาสิ่งนี้อยู่ใช่ไหมล่ะ จางอี้เฟิง?” หวงหลงหัวเราะเบาๆ พลางชี้นิ้วไปยังสิ่งที่ผูกติดอยู่กับคอของร่างที่ไร้วิญญาณนั้น “ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาของในมือเจ้า... ข้ามาเพื่อบอกว่าคนที่เจ้ากำลังตามหาเพื่อล้างแค้นมาตลอดน่ะ ตัวจริงน่ะ... ยืนอยู่ข้างหลังเจ้านั่นไงล่ะ!” จางอี้เฟิงตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันไปหาไป๋หลิงที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลังเขา ในมือของนางไม่ได้ถือจดหมายทองคำอีกต่อไป แต่เป็นกริชอาบยาพิษที่เพิ่งจะจ่อเข้ามาที่ลำคอของเขา! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - หมื่นกระบี่คืนรัง