รอยร้าวในใจ

“เหตุใดจึงเป็นเจ้า… ไป๋หลิง” เสียงของจางอี้เฟิงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างแผ่วเบาที่ปลายประโยค กริชอาบยาพิษสีเขียวมรกตจ่ออยู่ที่เส้นเลือดใหญ่ข้างลำคอของเขาเพียงเศษเสี้ยวหุน ความเย็นเฉียบจากโลหะโลหิตพุ่งผ่านผิวหนังเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจในยามนี้ ไป๋หลิงไม่ได้ตอบทันที ดวงตาของนางที่เคยมีเพียงประกายอ่อนโยนยามมองเขา บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากรอยคมกริชที่กดลงบนผิวของชายหนุ่ม “ข้าไม่มีทางเลือก อี้เฟิง...” เสียงของนางแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งผ่านการร่ำไห้มาอย่างหนักหน่วง “หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ชีวิตของพี่ชายข้าในอุ้งมือหวงหลงจะดับสูญ” จางอี้เฟิงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชในโชคชะตา “คุณธรรมงั้นหรือ... ข้าเดินทางสายนี้เพื่อล้างมลทินให้ท่านอาจารย์ ยึดมั่นในวิถีแห่งความเป็นธรรมมาตลอด แต่แล้วคนข้างกายข้ากลับใช้กริชพิษจ่อคอหอยเพียงเพราะเงื่อนไขของศัตรู นี่หรือคือสิ่งที่ยุทธภพสั่งสอนเรา?” “เลิกพูดเรื่องคุณธรรมเถอะ!” ไป๋หลิงตะคอก น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนมือของนาง “โลกนี้ไม่มีคุณธรรมหรอก มีเพียงผู้ที่รอดกับผู้ที่ตาย ข้าปกป้องความถูกต้องของเจ้าไม่ได้ หากข้าต้องสูญเสียทุกสิ่งที่เหลืออยู่ไป!” จางอี้เฟิงหลับตาลง ภาพเหตุการณ์นับร้อยนับพันตั้งแต่เขาเริ่มออกเดินทางผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ความซื่อสัตย์ที่เขาหยิบยื่นให้ไป๋หลิง ความเชื่อใจที่เขาเคยมอบให้เหมือนชีวิตของตนเอง ทั้งหมดนี้กลายเป็นเพียงบทเรียนราคาแพงที่เขากำลังชดใช้ด้วยชีวิตอย่างนั้นหรือ? ปรัชญาเต๋าที่เขาเคยยึดถือว่า 'น้ำนั้นอ่อนโยนแต่ทำลายได้ทุกสิ่ง' บัดนี้เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงฝุ่นผงที่ถูกลมพายุพัดพาไปโดยไร้ทางต้านทาน “เจ้าจะลงมือหรือไม่” จางอี้เฟิงถามเบาๆ “หากเจ้าต้องการหัวข้าไปแลกชีวิตพี่ชายเจ้า ก็จงลงมือเสีย อย่าปล่อยให้ความลังเลของเจ้าทำให้ข้าต้องตายด้วยความอัปยศไปมากกว่านี้” บรรยากาศในห้องลับของโรงเตี๊ยมร้างเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง ไป๋หลิงเม้มปากจนห้อเลือด กริชในมือนางสั่นระริก สายตาของนางจ้องมองไปที่แววตาอันมั่นคงของชายตรงหน้า—แววตาที่ไม่เคยแสดงความโกรธแค้นต่อมือนางเลยแม้แต่น้อย “ทำไมท่านถึงไม่สู้...” ไป๋หลิงถามเสียงสั่น “หากท่านใช้กำลัง... ท่านก็หนีไปได้” “เพราะหากข้าสู้ ข้าจะต้องฆ่าเจ้า” จางอี้เฟิงลืมตาขึ้น แววตาคมกริบดุจดาบที่ยังไม่ได้ชักจากฝัก “และหากข้าต้องฆ่าคนที่ข้าเชื่อใจเพียงเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง ข้าก็ไม่ต่างจากหวงหลงที่ฆ่าฟันผู้คนเพื่อบรรลุความทะยานอยาก คุณธรรมของข้าอาจจะไร้ค่าในสายตาผู้คน แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ายังเป็นคนอยู่ได้ ไม่ใช่เดรัจฉานในคราบนักพรต” คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของหญิงสาว นางปล่อยกริชในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง' ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า กอดขาของเขาไว้แน่นพลางสะอื้นไห้ จางอี้เฟิงมองลงไปที่นาง ความว่างเปล่าในใจเขาไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตั้งใจแน่วแน่บางอย่าง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าโลกนี้ไม่ได้แบ่งแยกด้วยเส้นขีดระหว่างธรรมะและอธรรม แต่เป็นความมืดมิดในใจคนต่างหากที่ตัดสินชะตากรรมของตนเอง ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังเข้าครอบงำอยู่นั้น เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังแทรกเข้ามาจากเงามืดนอกหน้าต่าง เป็นเสียงที่ทำให้คนทั้งยุทธภพต้องสะท้านสะเทือน “ซึ้งใจยิ่งนัก... ความรักความชังของหนุ่มสาวช่างน่าเวทนาเหลือเกิน” จางอี้เฟิงกระชากดาบไร้เงาออกจากฝักทันทีพร้อมเบนสายตาไปที่ประตูไม้ที่พังทลายลงมา ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเลือดของ 'หวงหลง' ก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์เงาอีกนับสิบชีวิตที่ปิดล้อมทางออกไว้จนสิ้น “ไม่ต้องกลัวไปจางอี้เฟิง ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตเจ้าในตอนนี้” หวงหลงกล่าวพลางลูบเคราอย่างใจเย็น สายตาเหี้ยมเกรียมจ้องมองไปที่ไป๋หลิงก่อนจะยิ้มหยัน “ข้าแค่จะมาบอกข่าวดี... ไป๋หลิง พี่ชายเจ้าไม่ได้อยู่ในกำมือข้าหรอก เพราะเขากลายเป็นศพตั้งแต่วันที่เจ้าตัดสินใจร่วมทางกับศัตรูของข้าแล้ว!” ไป๋หลิงเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับถูกสาป จางอี้เฟิงรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่แล่นผ่านหัวใจเมื่อเห็นประกายแสงอาฆาตที่พุ่งออกมาจากร่างของไป๋หลิงที่ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางไม่ได้มองมาที่เขา แต่นางกำลังจ้องมองหวงหลงด้วยสายตาของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้จางอี้เฟิงต้องตระหนักว่า เส้นทางของคุณธรรมที่เขาเลือกนั้น กำลังจะถูกกลบด้วยคาวเลือดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านสัมผัสได้ถึงรอยร้าวในใจของตัวละครและจมดิ่งไปกับความเข้มข้นของเรื่องราวที่กำลังจะปะทุขึ้นนะครับ ขอบคุณจากใจจริงครับที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งนี้ครับ