แผนการยึดเมืองหลวง

“เจ้าคิดว่ากระดาษแผ่นเดียว จะเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์ได้เชียวหรือ?” เสียงทุ้มต่ำของจางอี้เฟิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องลับใต้ดิน แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของเขาที่กำลังจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ของเมืองหลวง ซึ่งถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เขาไม่ได้เงยหน้ามองไป๋หลิงที่ยืนพิงผนังหินอยู่เบื้องหลัง แต่เขารับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากกระแสลมปราณที่แปรปรวนของนาง ไป๋หลิงขยับตัวช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยฤดูหนาวที่ติดตัวนางลอยมาแตะจมูกจางอี้เฟิง “มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือตราประทับเลือดของขุนนางชั้นผู้ใหญ่กว่าสิบคนในราชสำนัก หวงหลงไม่ได้แค่ต้องการเพียงอำนาจในยุทธภพแล้ว อี้เฟิง... เขาต้องการบัลลังก์มังกร” จางอี้เฟิงวางพู่กันลง หมึกสีดำสนิทหยดลงบนแผนที่จุดตำแหน่งของ ‘ประตูทิศทักษิณ’ ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่สุดของกำแพงเมืองหลวง “หวงหลงเป็นคนฉลาดเกินกว่าจะลงมือบุ่มบ่าม เขาใช้ ‘วิถีมารกลืนกิน’ หลอกล่อเหล่าขุนนางด้วยผลประโยชน์และอายุขัยที่ยืนยาว แลกกับการเปิดทางให้กองทัพมหาเทพเข้าสู่เมืองหลวงในคืนพระจันทร์ดับ...” “คืนที่ท้องฟ้าไร้แสง คือเวลาที่พวกมันจะเคลื่อนไหว” ไป๋หลิงกล่าวแทรก เสียงของนางสั่นพร่าด้วยความกังวล “ข้าเห็นค่ายกลโลหิตถูกจัดวางไว้ตามจุดอับสายตาของทหารยามรอบเมืองหลวง หวงหลงกำลังเตรียมทำพิธีบูชายัญชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อเสริมอำนาจให้วิชาของมันก่อนการเข้าตี หากเมืองหลวงแตก แผ่นดินนี้จะกลายเป็นนรกบนดิน” จางอี้เฟิงหลับตาลง นึกถึงภาพอาจารย์ผู้ล่วงลับที่เคยพร่ำสอนเรื่องธรรมะและกระบี่ หากเขาเพิกเฉยต่อเหตุการณ์นี้ วิถีแห่งดาบที่เขายึดมั่นก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กที่ไร้คุณค่า “ไป๋หลิง เจ้าจงนำข่าวนี้ไปส่งที่สำนักธรรมะแปดทิศ บอกพวกเขาว่าอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวจนกว่าข้าจะให้สัญญาณ” “แล้วท่านล่ะ?” หญิงสาวถามพลางก้าวเข้ามาหาเขา สายตาของนางที่ปกติจะเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อ “ท่านจะไปที่สำนักมหาเทพตัวคนเดียวงั้นหรือ? อี้เฟิง... นั่นคือการเอาตัวไปตายนะ” จางอี้เฟิงหยิบกระบี่ไร้เงาขึ้นมา กระชับสายรัดดาบด้วยความนิ่งสงบ “หากต้องมีคนตายเพื่อให้ความจริงกระจ่าง ข้าก็พร้อมจะเป็นคนคนนั้น ในเมื่ออาจารย์ถูกใส่ร้ายว่าทรยศแผ่นดิน การหยุดหวงหลงคือสิ่งเดียวที่จะล้างมลทินให้ท่านได้ ชีวิตข้านี้แขวนอยู่บนคมกระบี่มาเนิ่นนาน ถึงเวลาที่ต้องใช้มันเพื่อความถูกต้องเสียที” เขาก้าวเท้าออกไปท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาหยุดชะงักลงเล็กน้อย สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในห้องลับ ชวนให้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จางอี้เฟิงหันกลับมามองไป๋หลิงที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของนางในตอนนี้ไม่ได้มีความกังวลอีกต่อไป หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “เจ้าควรจะไปได้แล้ว ไป๋หลิง” เขาเอ่ยเรียบๆ “ข้าคงไปไม่ได้หรอก” ไป๋หลิงตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างกายก็เคลื่อนไหวประดุจเงาพรายมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว จางอี้เฟิงเบิกตากว้างเมื่อเห็นเข็มพิษสีม่วงในมือนางที่จ่อคอหอยของเขาอยู่ “เจ้า...” “หวงหลงไม่ได้ต้องการแค่เมืองหลวง จางอี้เฟิง” ไป๋หลิงยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่มีแววตาที่อบอุ่นเหมือนเช่นเคย “เขาต้องการวิชาดาบไร้เงาที่อยู่ในจิตวิญญาณของท่าน และพิธีบูชายัญที่จะเกิดขึ้นในคืนพระจันทร์ดับ... ท่านคือเครื่องเซ่นสังเวยที่สำคัญที่สุด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ดังขึ้นจากภายนอกล้อมรอบห้องลับแห่งนี้ไว้แน่นหนา ผนังหินที่เคยปิดสนิทค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของมารโลหิต หวงหลง ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่เปล่งประกายด้วยไอสังหาร พร้อมกับเหล่าศิษย์สำนักมหาเทพที่นับถือเขาราวกับพระเจ้า หวงหลงหัวเราะก้อง แววตาสีแดงฉานของเขาจ้องมองจางอี้เฟิงด้วยความสมเพช “ดูเหมือนว่าความซื่อตรงของเจ้า จะนำพาเจ้ามาสู่จุดจบที่งดงามที่สุดเลยนะ ศิษย์น้อง” อี้เฟิงกระชับกระบี่ในมือแน่น แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักไปอีกครั้ง เมื่อเหลือบเห็นเงาที่คุ้นตาของใครบางคนก้าวออกมาจากหลังหวงหลง... คนผู้นั้นสวมหมวกปีกกว้างที่ปิดบังใบหน้า แต่หยิบยื่นป้ายประจำตัวสำนักที่ทำจากหยกขาวบริสุทธิ์ออกมา ซึ่งเป็นป้ายที่เขาคิดว่าถูกทำลายไปพร้อมกับร่างของอาจารย์เมื่อหลายปีก่อน! “ท่านอาจารย์?” อี้เฟิงพึมพำด้วยความสับสนขีดสุด ขณะที่ปลายกระบี่ของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลมหายใจแห่งเต๋าและรอยเลือดในบทนี้ไปพร้อมกับผมครับ หมื่นกระบี่คืนรัง