บาดแผลที่ได้รับ

"ท่านอาจารย์... นั่นท่านจริงๆ หรือ?" เสียงของจางอี้เฟิงสั่นพร่า ราวกับมีคมมีดกรีดลงบนกล่องเสียง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังมิใช่เพราะสายลม แต่เพราะชายชราเบื้องหน้า—ผู้ที่เขาเคยหมอบกราบรับใช้ด้วยความเคารพรักสูงสุด บัดนี้กำลังยืนค้อมหลังอยู่เบื้องหลังหวงหลง ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมดุจผืนน้ำนิ่งสงบ บัดนี้กลับขุ่นมัวดุจก้นบึ้งของบึงพิษ มุมปากที่เคยแย้มยิ้มสอนสั่งวิชาดาบ กลับบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ไร้ซึ่งวิญญาณ หวงหลงหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังกังวานในโถงหินที่อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด "ดูสิ จางอี้เฟิง เจ้าศิษย์ผู้กตัญญู เจ้าตามหาความจริงมิใช่หรือ? บัดนี้ความจริงมาอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว วิชาที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงเครื่องมือที่ข้าใช้ต้อนควายเข้าคอกเท่านั้น!" จางอี้เฟิงกำด้ามดาบจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขารู้สึกถึงความเปราะบางของศรัทธาที่พังทลายลงในพริบตา ในขณะที่ไป๋หลิงซึ่งยืนอยู่ข้างกายพยายามส่งสัญญาณมือให้เขาถอยร่น ทว่าร่างของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งอดีตพันธนาการไว้ "อาจารย์... เหตุใดท่านจึง..." ชายชราที่ยืนอยู่ข้างหวงหลงมิได้เอ่ยปาก หากแต่เพียงชักกระบี่ประจำกายออกมา กระบี่ที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ปกป้องธรรมะ บัดนี้กลับถูกเคลือบด้วยไอสีม่วงคล้ำอันน่าสะอิดสะเอียน เขาพุ่งทะยานเข้าหาจางอี้เฟิงด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าในความทรงจำ *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกระเด็นวูบวาบ จางอี้เฟิงรับกระบี่ไว้ได้ แต่แรงปะทะนั้นมหาศาลจนเขาต้องถอยหลังไปสามก้าว พื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง เขาไม่ได้บาดเจ็บที่กาย แต่บาดแผลในใจนั้นฉกรรจ์เกินเยียวยา "เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป" เสียงของอาจารย์แหบพร่าและเย็นชา "วิชาดาบไร้เงาที่ข้าพร่ำสอน มิใช่ให้เจ้าเอาไว้ใช้ผดุงคุณธรรมอันไร้ค่า แต่เอาไว้เพื่อเหยียบย่ำผู้อื่นให้จมดิน!" หวงหลงตบมือช้าๆ สองสามครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้สมุนในชุดดำล้อมรอบทั้งสองคนเอาไว้ "เอาเถิด ความสนุกพอสมควรแล้ว จางอี้เฟิง วันนี้ข้าจะมอบบทเรียนสุดท้ายให้แก่เจ้า... บทเรียนที่ว่า ความตายนั้นน่าอภิรมย์เพียงใดเมื่อเจ้าไม่มีค่าให้มีชีวิตอยู่ต่อไป" ไป๋หลิงอาศัยจังหวะชุลมุน ซัดเข็มพิษสกัดจุดเปิดทางให้จางอี้เฟิง "ไปเถิดอี้เฟิง! อย่าได้หลงกลความโศกเศร้า หากเจ้าตายที่นี่ ความจริงทั้งหมดจะฝังไปกับศพเจ้า!" จางอี้เฟิงตวัดดาบเป็นวงกลม สร้างกำแพงไอพลังกดดันเพื่อตีฝ่าวงล้อม เขาจำต้องหันหลังให้ผู้ที่เป็นดั่งพ่อคนที่สอง ทิ้งหยาดน้ำตาแห่งลูกผู้ชายไว้เบื้องหลังท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาแห่งมหาเทพ กระบี่ของอาจารย์เฉือนผ่านไหล่ซ้ายของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลิ่นเนื้อไหม้และความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาเร่งวิชาตัวเบาสุดกำลัง หลบหนีผ่านป่าทึบในยามราตรี ท่ามกลางเสียงไล่ล่าของเหล่านักฆ่าหวงหลงที่ดังก้องไปทั่วป่า เมื่อหลบเข้ามาในถ้ำร้างแห่งหนึ่ง จางอี้เฟิงทรุดกายลง พ่นเลือดออกมาคำโต เลือดนั้นมิใช่สีแดงสด หากแต่เป็นสีคล้ำดำสนิท ไป๋หลิงรีบประคองเขาไว้ มือของนางสั่นเทาขณะพยายามกดจุดห้ามเลือด "เจ้าโดนพิษกระบี่อสรพิษม่วง" ไป๋หลิงกระซิบ เสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล "ข้าต้องถอนพิษให้เจ้า... แต่เราต้องไปต่อ" จางอี้เฟิงมองไปยังแผลที่ไหล่ เขารู้สึกได้ว่าไอพิษกำลังกัดกินเส้นชีพจรไปเรื่อยๆ ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่บาดแผลทางกาย แต่คือการที่เขาจำต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ผู้ที่สอนเขาให้เป็นคนดี กลับกลายเป็นอสูรที่ร้ายกาจที่สุดในยุทธภพ เขากัดฟันแน่น "ไป๋หลิง... ฟังข้านะ หากข้าไปต่อไม่ไหว เจ้าจงนำบันทึกธรรมใต้หล้าไปที่เขาคุนหลุน อย่าให้หวงหลงได้ครอบครองมันเด็ดขาด" "อย่าพูดจาเหลวไหล" ไป๋หลิงตวาดทั้งน้ำตา "เจ้าคือความหวังเดียวของยุทธภพ หากเจ้าตาย ข้าจะฆ่าตัวตายตามเจ้าไปเอง!" ในขณะที่ทั้งสองกำลังหลบซ่อนตัวอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำ เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมด้วยอำนาจสังหารที่ไม่มีวันผิดพลาด เงาร่างหนึ่งทอดผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในถ้ำ จางอี้เฟิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง มือที่กำดาบสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าผู้ที่ยืนอยู่ที่ปากถ้ำมิใช่หวงหลง แต่มิใช่ใครอื่นนอกจาก 'คนคนนั้น' ที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว... คนที่ยืนเคียงข้างอาจารย์ของเขาในเหตุการณ์เมื่อครู่ "เจ้าคิดหรือว่าการหนีมาถึงที่นี่ จะรอดพ้นจากเงาของข้าไปได้?" เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอาคม "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเป็นศิษย์ที่เชื่อฟัง ข้าก็มีเพียงทางเลือกเดียว คือการจบชีวิตเจ้าเสียในตอนนี้... ด้วยดาบที่เจ้ามอบให้ข้ากับมือเองอย่างไรเล่า อี้เฟิง!" ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่พังทลายลงในวินาทีนั้น จางอี้เฟิงมองเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของอาจารย์ตนเองที่เดินตามหลังชายปริศนาผู้นั้นเข้ามา โดยที่ในมือของอาจารย์ไม่ได้ถือกระบี่... แต่ถือ 'ตราประทับลับ' ของสำนักเร้นลับที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยามวิกฤตนี้ครับ! จากใจ... หมื่นกระบี่คืนรัง