การทรยศของมิตรสหาย

“เจ้าลืมคำสาบานเมื่อคราวแลกสุราใต้เงาจันทร์ที่หุบเขาไร้ชื่อไปแล้วหรือ หวงหลง?” จางอี้เฟิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก แต่ในดวงตากลับสะท้อนภาพคมดาบโลหิตที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเขา ชายในชุดอาภรณ์สีทองหม่น ผู้ซึ่งเคยเป็นสหายร่วมสาบานในวัยเยาว์ บัดนี้ใบหน้าใต้หน้ากากยักษ์นั้นดูบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้ หวงหลงไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงขยับปลายกระบี่ให้บาดลงบนผิวเนื้อที่ลำคอของจางอี้เฟิงจนหยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมออกมาเป็นเส้นสาย “คำสาบานหรือ? ของสิ่งนั้นมันก็เป็นเพียงลมปากที่ลอยไปกับสายลมตอนที่พวกเรายังโง่เขลา จางอี้เฟิง... โลกนี้ไม่มีมิตรแท้ มีเพียงผลประโยชน์ที่สอดคล้องกันเท่านั้น” หวงหลงแค่นหัวเราะ “สำนักกระบี่เมฆาแห่งนี้เปรียบดั่งกุญแจสำคัญที่ข้าต้องการ และโชคร้ายนักที่เจ้าดันมายืนขวางทางกุญแจดอกนั้นพอดี” จางอี้เฟิงไม่ขยับกาย แม้ปลายกระบี่จะจ่ออยู่ใกล้เพียงคืบ เขาทำเพียงหลับตาลงช้าๆ หวนนึกถึงอดีตที่ครั้งหนึ่งชายตรงหน้าเคยเป็นคนที่เขาวางใจที่สุดในใต้หล้า ลมหายใจของเขาคงที่ดั่งภาวะแห่งเต๋า ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้ง “เจ้าเปลี่ยนไปมาก หวงหลง... หรือแท้จริงแล้ว นี่คือตัวตนที่แท้จริงที่เจ้าซ่อนไว้หลังหน้ากากแห่งมิตรภาพมาตลอดสิบปี?” จางอี้เฟิงลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นคมปลาบดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการเจียระไน “วิชามารที่เจ้าฝึกฝนมันกัดกินจิตวิญญาณไปจนหมดสิ้นแล้วสินะ” หวงหลงชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือกระบี่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่เขาก็ไม่แน่ใจว่าคือความโกรธหรือความรู้สึกผิดที่หลงเหลืออยู่ ก่อนที่เขาจะตวาดก้อง “หุบปาก! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า! ในวันที่ข้าถูกเหยียดหยาม ในวันที่สำนักของข้าถูกทำลาย เจ้าอยู่ที่ไหน? เจ้ามันก็แค่พวกโลกสวยที่เชิดชูคุณธรรมจอมปลอม!” ฉับพลันนั้น ไป๋หลิงที่ซ่อนตัวอยู่บนขื่อคานไม้เหนือโถงประชุม ก็อาศัยจังหวะที่หวงหลงเสียสมาธิดีดตัวลงมาราวกับแมวป่า ในมือมีใบมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มเล็งไปยังจุดตายที่คอหอยของหวงหลง ทว่าหวงหลงกลับไม่ได้ตื่นตระหนก เขาเพียงสะบัดแขนเสื้อ แรงลมปราณมหาศาลปะทะร่างของหญิงสาวจนกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินจนโลหิตกระฉอกออกมา “ไป๋หลิง!” จางอี้เฟิงคำรามลั่น สัญชาตญาณนักรบปะทุขึ้นในวินาทีนั้น เขาอาศัยจังหวะที่หวงหลงเบนความสนใจไปที่หญิงสาว พลิกตัวหลบคมกระบี่และคว้ากระบี่ไม้ที่พิงอยู่ข้างเสาเข้าต้านรับ เคร้ง! เสียงโลหะปะทะไม้ดังกังวานไปทั่วโถง จางอี้เฟิงใช้เคล็ดวิชากระบี่ไร้เงาที่อาจารย์เคยถ่ายทอดให้ หมุนตัวเป็นวงกลมดุจพายุหิมะ กระบี่ไม้ในมือกลายเป็นอาวุธร้ายกาจที่หาทิศทางไม่เจอ เขาไม่ได้สู้เพื่อฆ่า แต่สู้เพื่อถ่วงเวลาให้ไป๋หลิงฟื้นตัว “เจ้าคิดว่ากระบี่ไม้จะสู้กับกระบี่โลหิตอาถรรพ์ของข้าได้หรือ?” หวงหลงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กระบี่ในมือของเขาเริ่มแผ่ไอสีดำทมิฬออกมา มันขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนกรงเล็บปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่ง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด จางอี้เฟิงเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูปแบบ แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นของขุนเขา ทุกกระบวนท่าที่เขาปล่อยออกมาคือการแฝงหลักปรัชญาเต๋า—การอ่อนน้อมเพื่อเอาชนะความแข็งกร้าว การไม่สู้คือการสู้ที่ดีที่สุด ทว่าหวงหลงนั้นเปี่ยมไปด้วยพลังปราณที่รุนแรงและป่าเถื่อน ทุกการปะทะทำให้พื้นหินแตกกระจาย ในจังหวะที่จางอี้เฟิงกำลังจะพลิกสถานการณ์ หวงหลงก็หยุดชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปราวกับถูกบางอย่างเข้าครอบงำ ดวงตาภายใต้หน้ากากเบิกกว้างด้วยความตระหนก เขาไม่ได้มองที่จางอี้เฟิง แต่เขากำลังมองไปที่ประตูใหญ่ของสำนักที่ค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนบานประตูพังทลาย ผู้ที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ทหารหรือศัตรูที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างชราในชุดคลุมสีขาดซีดที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นรุนแรงจนหวงหลงถึงกับถอยหลังไปสามก้าวด้วยอาการสั่นเทา “ศิษย์ทรยศ... เจ้าคิดว่าการร่ายอาคมมารจะปกปิดร่องรอยของเจ้าได้พ้นหรือ?” เสียงแหบพร่าดังก้องทั่วโถง จางอี้เฟิงเบิกตากว้างเมื่อจำเสียงนั้นได้ เขาเกือบจะลืมลมหายใจไปเสียสนิท ร่างชราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดยาวบนใบหน้า—ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน “อาจารย์...” จางอี้เฟิงพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เคยมีมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งนี้ครับ ผมหวังว่าท่านจะรอคอยการกลับมาในตอนต่อไปนะครับ