หมู่บ้านที่ถูกทำลาย

“ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสั่งเสียของคนตายหรอกนะ ท่านอาจารย์” จางอี้เฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่คมดาบในมือสั่นระริก แรงกดดันมหาศาลจากชายเบื้องหน้า—อดีตอาจารย์ที่ควรจะดับสูญไปแล้ว—กำลังบีบคั้นอากาศรอบตัวให้กลายเป็นสุญญากาศ ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะปะทะกัน เสียงกรีดร้องโหยหวนดั่งสัตว์บาดเจ็บก็กรีดผ่านโสตประสาทของเขาไปเสียก่อน จางอี้เฟิงสะบัดหน้าไปตามทิศทางของเสียง ทิ้งให้ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทเบื้องหน้ายืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งมากับสายลมร้อนทำให้อี้เฟิงต้องละทิ้งศึกตัดสินในทันที เขาอาศัยวิชาตัวเบาพุ่งทะยานผ่านพุ่มไม้หนาทึบออกไปสู่เนินเขาที่มองเห็นหมู่บ้านเบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หัวใจของจางอี้เฟิงแทบหยุดเต้น หมู่บ้าน 'จื่อถง' ที่เคยสงบสุขดั่งแดนสวรรค์ บัดนี้กลายเป็นนรกบนดิน กองทัพชุดเกราะเหล็กสีนิลตราประทับรูปหัวกะโหลก—กองกำลังมารของหวงหลง—กำลังกวาดล้างทุกชีวิตอย่างเลือดเย็น เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนเผาผลาญบ้านเรือนไม้ไผ่จนเป็นจุล เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าทหารมารดังก้องสลับกับเสียงร้องขอชีวิตที่ขาดห้วง "พวกมัน... ไม่เหลือความเป็นคนแล้ว" ไป๋หลิงที่ตามมาสมทบเบื้องหลังพึมพำ น้ำเสียงของนางสั่นเครือ แม้จะเป็นนักฆ่าที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ความโหดเหี้ยมที่เห็นเบื้องล่างนั้นเกินกว่าจริยธรรมของมนุษย์จะรับได้ ทหารมารนายหนึ่งกำลังใช้หอกยาวเสียบทะลุร่างหญิงชราแล้วชูขึ้นราวกับธงชัย ทหารอีกกลุ่มกำลังไล่ต้อนเด็กน้อยเข้าสู่กองเพลิงด้วยความสนุกสนาน นี่มิใช่การทำสงคราม แต่นี่คือการสังหารหมู่เพื่อสร้างความหวาดกลัว “ข้าจะไปจัดการพวกมัน” อี้เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยโทสะที่ยากจะควบคุม “เจ้าบ้าหรือ!” ไป๋หลิงคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “ดูจำนวนพวกมันสิ นั่นคือหน่วยสอดแนมของกองทัพมารหวงหลง มีมากกว่าสองร้อยคน ขืนบุกเข้าไปตอนนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง!” อี้เฟิงหันกลับมามองสตรีข้างกาย แววตาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที แต่ความเด็ดขาดมิได้จางหายไป “หากข้านิ่งเฉยต่อความทุกข์เข็ญเบื้องหน้า วิถีดาบที่ข้าฝึกฝนมาตลอดชีวิตก็มิได้ต่างอะไรกับเศษเหล็กที่ไร้ค่า ต่อให้ต้องตายที่นี่ ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้พวกมันกระทำการอัปยศเช่นนี้ได้” เขาสลัดมือหลุด แล้วทะยานร่างลงจากหน้าผาสูงชันประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่โจนเข้าหาเหยื่อ ดาบไร้เงาในมือถูกชักออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังกังวานเป็นจังหวะสังหาร “ศัตรูบุก!” ทหารมารตนหนึ่งร้องเตือน ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง คมดาบของอี้เฟิงก็ลากผ่านลำคอของมันจนขาดสะบั้น เลือดสีดำคล้ำพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ เขากระโจนเข้าสู่กลางวงล้อมราวกับพายุหมุน ทุกย่างก้าวคือวิถีแห่งความตาย ทุกการตวัดดาบคือการปลิดชีพ เขาสู้ด้วยความแค้นที่สุมอยู่ในอก สู้เพื่อล้างมลทินให้อาจารย์ สู้เพื่อผดุงธรรมะที่กำลังจะสูญสิ้นไปจากแผ่นดิน ทว่ายิ่งฆ่ามากเท่าไหร่ กองทัพมารกลับยิ่งโถมเข้ามามากเท่านั้น ราวกับมดที่พยายามถมทะเล ในจังหวะที่เขากำลังถูกล้อมด้วยยอดฝีมือของกองทัพมาร ดาบยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุไหล่ซ้ายของเขา อี้เฟิงกัดฟันแน่น ใช้มือข้างที่เหลือกระแทกฝ่ามือใส่หน้าอกศัตรูจนกระดูกอกยุบลงไป ก่อนจะเตะซากร่างนั้นออกไปเพื่อสร้างระยะห่าง “คิดว่าตนเองเป็นวีรบุรุษผู้กู้ชาติหรือ จางอี้เฟิง?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังมาจากบนหลังม้าสีนิลที่ควบเข้ามาหยุดอยู่ใจกลางกองเพลิง แม่ทัพมาร 'จ้าวเฟิง' นั่งอยู่บนหลังม้า สวมหน้ากากยักษ์ที่น่าสยดสยอง ในมือถือกระบี่โลหิตที่แผ่ไอสังหารออกมาไม่ขาดสาย เขาแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก “อาจารย์ของเจ้าส่งเจ้ามาให้ข้าสังหารถึงที่ หรือว่าเจ้าจะมาส่งวิญญาณให้เขาด้วยตัวเองกันแน่?” อี้เฟิงชะงัก ร่างกายที่บาดเจ็บแทบทรุดลงพื้น “เจ้าพูดเรื่องอะไร?” จ้าวเฟิงหัวเราะร่วน พลางโยนวัตถุบางอย่างลงมาที่แทบเท้าของอี้เฟิง มันคือป้ายหยกประจำตัวของอาจารย์เขาที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับร่างของท่าน แต่บัดนี้ ป้ายหยกนั้นกลับแตกละเอียดและเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง “ท่านอาจารย์ของเจ้า... มิได้จากไปไหนไกลหรอก” จ้าวเฟิงโน้มตัวลงมาบนหลังม้า กระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของอี้เฟิงหมุนคว้าง “เขานั่งรอเจ้าอยู่ในห้องโถงกลางของสำนักมหาเทพ... ในฐานะ 'หุ่นเชิด' ที่ไร้จิตวิญญาณตัวใหม่ของหวงหลงอย่างไรล่ะ!” อี้เฟิงเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่ไหล่ดูจะไร้ความหมายไปในทันทีเมื่อเทียบกับความจริงอันโหดร้ายนี้ ความลับที่เขารักษามาตลอดชีวิต กำลังถูกกระชากออกมาเหยียบย่ำต่อหน้าต่อตาเช่นนี้หรือ? ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีดาบที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและความลับของจางอี้เฟิงนะครับ