เพลงกระบี่ที่ไม่มีตัวตน

"เจ้าโง่... คิดว่าซ่อนร่องรอยพิษโลหิตสวรรค์ไว้ใต้ชายเสื้อแล้วข้าจะดูไม่ออกอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงนั้นราบเรียบเย็นชา ทว่าก้องกังวานเสียดแทงลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ใต้แสงจันทร์สลัวบนยอดผาเมฆา ลมหนาวพัดโชยนำพาคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้ง จางอี้เฟิงยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหิน ปลายเท้าของเขาวางอยู่บนชะง่อนผาแคบๆ ที่เบื้องล่างคือเหวลึกไร้ก้นบึง ดวงตาคู่คมกริบดั่งคมกระบี่ไม่ได้มองไปยังความเวิ้งว้างเบื้องหน้า หากแต่จ้องมองร่างที่ค่อยๆ ก้าวพ้นเงาไม้ใหญ่ออกมาอย่างเชื่องช้า บุคคลผู้นั้นก้าวเดินอย่างไร้ซุ่มเสียง ทว่าฝ่าเท้าแต่ละก้าวกลับหนักแน่นดั่งค้อนเหล็กตอกลงบนแผ่นดิน รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าช่างอบอุ่นและคุ้นเคยเสียจนน่าสะพรึงกลัว—ศิษย์พี่รอง "ลู่ชาง" ผู้ซึ่งควรจะนอนพักรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสปางตายอยู่ที่ค่ายพักแรมเบื้องล่างเมื่อสามชั่วยามก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าเขา พร้อมกับคราบเลือดปลอมๆ ที่ค่อยๆ ถูกปัดทิ้งจากบ่าอย่างไม่รีบร้อน "อี้เฟิง... น้องสาม เจ้าช่างตาแหลมคมสมกับที่เป็นผู้สืบทอดวิชาแท้จริงของท่านอาจารย์" ลู่ชางแย้มยิ้ม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยประกายอำมหิตที่ซ่อนเร้นมานานปี "น่าเสียดาย... ความฉลาดมักมีอายุสั้นเสมอ" จางอี้เฟิงไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขายังคงผ่อนคลาย แต่ลมปราณภายในกลับหมุนวนดั่งกระแสน้ำเชี่ยวในหุบเขา ความจริงที่กระจ่างชัดในคืนนี้ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้แก่เขามากนัก ปมปริศนาทั้งหมดที่เคยพันMูกันอยู่ในหัว ค่อยๆ คลายออกทีละปมอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝีเท้าที่หายไปในคืนที่อาจารย์ถูกลอบสังหาร รอยแผลจากกระบี่สำนักเร้นลับบนร่างของผู้อาวุโส และข่าวกรองที่รั่วไหลไปยังสำนักมหาเทพของมารโลหิต หวงหลง—ทุกอย่างล้วนชี้ตรงมาที่ชายหนุ่มผู้พี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผู้นี้ "ข้าเคยสงสัยมาตลอดว่า เหตุใดศิษย์พี่รองผู้รักสงบ จึงมีคราบพิษโลหิตสวรรค์ติดอยู่ที่รองเท้าเมื่อคราวที่สำนักถูกโจมตีเมื่อสามปีก่อน" อี้เฟิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "ที่แท้คนที่ขายวิชาและหักหลังอาจารย์... คือท่านนี่เอง" ลู่ชางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งก้องสะท้อนไปทั่วหน้าผา "หักหลัง? คำนี้ช่างน่าขันนัก อี้เฟิง เจ้าเด็กน้อยผู้ยึดติดกับคุณธรรมปลอมๆ ของสำนักเร้นลับ ทว่าโลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความกตัญญูหรือวิถีเต๋าอันสูงส่ง แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเลือดเนื้อ! หวงหลงมอบวิชาที่เหนือกว่า ตำแหน่งที่สูงส่งกว่า และอนาคตที่ข้ากำหนดเองได้ แล้วเหตุใดข้าจึงต้องทนก무ซากปรักหักพังของสำนักที่กำลังจะล่มสลายไปพร้อมกับท่านอาจารย์แก่ๆ คนนั้นด้วยเล่า?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมกรีดกะแทกหน้าผาราวกับเสียงร่ำไห้ของวิญญาณ ไป๋หลิงที่ซ่อนตัวอยู่เงาไม้เบื้องหลัง ขยับมือจับด้ามมีดสั้นอาบยาพิษแน่นโดยไม่รู้ตัว นางพร้อมที่จะพุ่งออกไปช่วยเหลือสหายรักทุกเมื่อ หากแต่สัญญาณมือเพียงเล็กน้อยจากอี้เฟิงกลับหยุดนางไว้ อี้เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก พลังลมปราณสายหนึ่งแล่นผ่านเส้นชีพจร ทั่วทั้งร่างของเขาพลันแผ่รัศมิ์ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไร้ที่มา ดั่งพายุเก้าสวรรค์ที่ถูกกักขังไว้ในร่างมนุษย์ นี่ไม่ใช่พลังลมปราณทั่วไป แต่มันคือสภาวะที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัว—ขั้นสูงสุดแห่งวิถีดาบไร้เงา ที่แม้แต่ปรมาจารย์รุ่นก่อนก็ยังทำได้เพียงแค่สัมผัส "ท่านคิดผิดแล้ว ศิษย์พี่" อี้เฟิงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผงโดยไม่มีเสียง "วิชาที่แท้จริงของสำนักเร้นลับ หาใช่การครอบครองอำนาจ... แต่คือการปล่อยวางตัวตน" ลู่ชางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไอสังหารรอบกายของอี้เฟิงในยามนี้หนักอึ้งเสียจนทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับว่ากระบี่ในมือของอี้เฟิงไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง แต่มันกลับจดจ่ออยู่ตรงหัวใจของเขาจากทุกทิศทุกทาง ไม่ว่าเขาจะก้าวไปทางไหน คมดาบที่มองไม่เห็นก็พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ในเสี้ยววินาที "อวดดี!" ลู่ชางคำรามลั่น ประทับฝ่ามือซัดพลังมารโลหิตพุ่งเข้าใส่ดั่งอัคคีแผดเผา พลังสายนี้รุนแรงพอจะผ่าภูเขาได้ทั้งลูก คลื่นพลังสีแดงฉานแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ปิดตายทุกเส้นทางหนีของอี้เฟิง ทว่า... อี้เฟิงไม่แม้แต่จะชักกระบี่ออกจากฝัก เขายืนหลับตาลงช้าๆ ในวินาทีที่คลื่นพลังมารพุ่งเข้ามาประชิดร่าง ร่างของอี้เฟิงก็พลันเลือนรางลงดั่งภาพลวงตา คลื่นพลังมารโลหิตพุ่งทะลุผ่านร่างนั้นไปอย่างไร้การต้านทาน ปะทะเข้ากับชะง่อนผาเบื้องหลังจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว หินผานับร้อยชิ้นแตกกระจายร่วงหล่นลงสู่เหวลึก ลู่ชางเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "วิชาอันใดกัน... ภาพติดตาขั้นสมบูรณ์หรือ?!" "ไม่ใช่ภาพติดตา..." เสียงของอี้เฟิงดังขึ้นข้างหูของลู่ชาง ราวกับกระซิบมาจากความว่างเปล่า ลู่ชางสะ giu ตกใจสุดขีด หันกลับมาซัดกระบี่สั้นในมือแทงเข้าใส่ต้นเสียงทันทีด้วยสัญชาตญาณดิบแห่งความเป็นความตาย ทว่าปลายกระบี่กลับแทงผ่านความว่างเปล่าไป ไม่โดนแม้แต่เงาของเส้นผม "เพลงกระบี่ที่แท้จริง... ไม่มีรูปร่าง ไม่มีรูปแบบ และไม่มีตัวตน" อี้เฟิงลืมตาขึ้น ดวงตาส่อประกายแสงสีฟ้าครามดั่งหยกบริสุทธิ์ ในวินาทีนั้นเอง ทั่วทั้งยอดผาเมฆาก็เงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ลมที่เคยพัดโชยหยุดนิ่งสนิท ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ลู่ชางรู้สึกราวกับว่าเวลาหยุดเดิน และทั่วทั้งสรรพสิ่งรอบตัวต่างกลายเป็นส่วนหนึ่งของคมกระบี่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในอากาศธาตุ เขาก้มมองลงที่หน้าอกของตนเองด้วยความรู้สึกเย็นวาบ... ไม่มีรอยแผล ไม่มีเลือดไหลออกแม้แต่หยดเดียว ทว่าลมปราณทั่วร่างกลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเส้นชีพจรและจุดตันtian ถูกตัดขาดออกจากกันในพริบตาเดียวโดยไร้ความเจ็บปวด "เจ้า... เจ้าบรรลุ... ขั้น..." ลู่ชางอ้าปากค้าง เลือดคำโตทะลักออกมาจากมุมปาก ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง อี้เฟิงยืนไขว่ห้างมองศิษย์พี่ของตนด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและลึกซึ้ง ไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความยินดีปรีดา มีเพียงความสงบสงวลดั่งผืนน้ำในยามค่ำคืน "เรื่องระหว่างสำนักเร้นลับกับท่าน... จบลงเพียงเท่านี้แล้ว" อี้เฟิงกล่าวเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านร่างของลู่ชางไปอย่างไร้เสียง ลู่ชางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลา ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากขยับราวกับต้องการจะกล่าวสิ่งใดออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีกต่อไป ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ แต่ทว่า... ก่อนที่สติสัมปชัญญะครั้งสุดท้ายของลู่ชางจะดับวูบลง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาดำสายหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดไม้สูงเหนือหัวขึ้นไป เงาดำนั้นไม่ได้สวมชุดของสำนักมหาเทพ และไม่ใช่ศิษย์สำนักเร้นลับ แต่เป็นสัญลักษณ์รูป "พัดเหล็กสลักลายโลหิต" ที่ปักอยู่บนปกเสื้อของบุคคลปริศนาผู้นั้น—สัญลักษณ์ของ "หอคอยทศวรรษ" องค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งในยุทธภพที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น มือที่ถือพัดเหล็กคู่นั้นกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ขณะที่โยนป้ายคำสั่งลับบางอย่างลงมาแทบเท้าของอี้เฟิงที่กำลังเดินจากไป! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับวิถีดาบนี้ด้วยกันเสมอนะครับ