เบาะแสจากคัมภีร์มรณะ

"หากท่านคิดจะเอาชีวิตข้าด้วยเหล้าพิษขวดนี้ ข้าเกรงว่าท่านคงต้องไปฝึกปรือวิชาปรุงยามาใหม่เสียหน่อย" จางอี้เฟิงวางจอกเหล้าลงบนโต๊ะไม้ที่ผุพัง นิ้วเรียวยาวดั่งนิ้วบัณฑิตแต่กลับเต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับด้ามกระบี่เคาะลงบนขอบจอกเบาๆ จังหวะการเคาะนั้นดังกังวานผิดปกติสำหรับโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในโรงเตี๊ยมที่ดูไร้ผู้คน ไป๋หลิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ขยับกาย นางเพียงแค่เลิกคิ้วเรียวบางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและหยากไย่ ก่อนจะหยุดลงที่บุรุษร่างยักษ์ในชุดสีดำสนิทที่แอบหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ "ท่านพูดถูก" ไป๋หลิงเอ่ยเสียงเรียบ "คนพวกนี้ฝีมือต่ำต้อยเกินกว่าจะสังหารศิษย์เอกแห่งสำนักเร้นลับได้ แต่ที่น่าสนใจคือทำไมพวกมันถึงกล้าทิ้ง 'ตราสัญลักษณ์' เอาไว้บนคอเสื้อของเจ้าของโรงเตี๊ยมที่นอนจมกองเลือดอยู่หลังเคาน์เตอร์นั่น" จางอี้เฟิงปรายตามองศพเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ถูกทิ้งไว้ บนลำคอของเหยื่อมีรอยประทับสีแดงสดรูป 'ดวงตาที่สาม' อันเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของพรรคมารมหาเทพ มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นการประกาศศักดาว่าพวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้นทุกที "พวกมันไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา" จางอี้เฟิงกล่าว พลางลุกขึ้นยืนช้าๆ ด้ามกระบี่ไร้เงาที่พาดอยู่บนหลังสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงไอสังหารที่เข้มข้นขึ้น "พวกมันต้องการล่อให้เราตามไปที่หุบเขาพันธนาการ คัมภีร์วิชาพิสดารที่พวกมันชิงไปอาจจะเป็นเพียงแค่เหยื่อล่อ" "แล้วท่านจะไปไหม?" ไป๋หลิงถามพลางขยับกายด้วยวิชาตัวเบาอันเป็นเลิศ นางหายตัวไปปรากฏข้างกายจางอี้เฟิงเพียงพริบตาเดียว แววตาของนางมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักฆ่าผู้เย็นชา "ข้าไม่มีทางเลือก" จางอี้เฟิงตอบ สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกจากความแค้นในอก "คัมภีร์เล่มนั้นมีความลับเรื่องการตายของอาจารย์ข้า หากข้าไม่ไป วิชาที่ถูกบันทึกไว้จะต้องถูกหวงหลงนำไปบิดเบือนและใช้ทำลายยุทธภพจนสิ้น" ทั้งสองก้าวออกจากโรงเตี๊ยมท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ร่องรอยที่ทิ้งไว้บนพื้นดินไม่ใช่รอยเท้าธรรมดา แต่เป็นรอยไหม้เกรียมที่เกิดขึ้นจากวิชา 'ลมปราณเพลิงโลหิต' อันเป็นวิชาต้องห้ามของสำนักมหาเทพ จางอี้เฟิงเดินตามรอยนั้นไปอย่างเงียบเชียบ ทุกก้าวย่างของเขาหนักแน่นและมั่นคง ดุจขุนเขาที่ไร้การสั่นคลอน ในหัวของเขาครุ่นคิดถึงปรัชญาเต๋าที่อาจารย์เคยพร่ำสอน— *'ความเงียบคืออาวุธที่แหลมคมที่สุด'* เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ประสานจิตเข้ากับธรรมชาติรอบข้าง ผสานปราณเข้ากับกระบี่ในฝัก ขณะที่พวกเขาย่างกรายเข้าสู่เขตป่าทึบ จางอี้เฟิงก็หยุดชะงักลงโดยฉับพลัน "หยุด" เขาเอ่ยเบาๆ ไป๋หลิงที่ชำนาญการตรวจจับอันตรายชะงักกึกเช่นกัน กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ยิ่งกว่านั้น ยังมีเสียงดนตรีแปลกประหลาดที่คล้ายเสียงหัวเราะของเด็กดังแว่วมาจากยอดไม้ "ท่านได้ยินไหม?" ไป๋หลิงกระซิบ มือของนางแตะที่ด้ามมีดสั้นข้างเอว "ไม่ใช่ดนตรี แต่มันคือวิชาสะกดจิต" จางอี้เฟิงขมวดคิ้ว เขาคว้ามือไป๋หลิงไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะชักกระบี่ออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานลั่นป่า ทันใดนั้น ร่างเงาหลายสิบร่างที่ซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้ก็ร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน แต่มิใช่ด้วยความสมัครใจ หากเป็นเพราะถูกแรงกดดันจากลมปราณมหาศาลของจางอี้เฟิงกระแทกเข้าจนกระดูกแตกละเอียด "ออกมาเถอะ หวงหลงข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้มาแค่คนเดียว" จางอี้เฟิงตะโกนก้อง เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยอำนาจแห่งธรรมะที่ทำให้เหล่าพรรคมารต้องถอยร่น ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่หวงหลง แต่เป็นชายชราในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาเดินถือคัมภีร์เล่มเก่าคร่ำคร่าออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดี แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต "ศิษย์น้อง... เจ้ามาที่นี่เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก" ชายชรากล่าวพลางเปิดคัมภีร์ในมือออก แสงสีแดงฉานพุ่งวาบออกมาจากหน้ากระดาษ จางอี้เฟิงเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายชราผู้นั้น เขาคือคนที่ถูกประกาศว่าตายไปแล้วพร้อมกับอาจารย์ของเขาเมื่อสิบปีก่อน "ท่านอาจารย์อา... ท่านทรยศสำนักเพื่อคัมภีร์เล่มนี้งั้นหรือ!" มือของจางอี้เฟิงสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ทำลายศรัทธาทั้งชีวิตของเขาจนป่นปี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติในวินาทีต่อมา คือชายชราที่พุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกับเพลงกระบี่ที่เขาสอนเองกับมือ... เพลงกระบี่ที่ไม่มีใครในใต้หล้าควรรู้จัก นอกจากตัวเขาและอาจารย์ที่ตายไปแล้วเท่านั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับวิถีดาบของจางอี้เฟิงในครั้งนี้ครับ หมื่นกระบี่คืนรัง