โรงเตี๊ยมริมทาง

"วางสุราของเจ้าลงเสีย หากไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่าก่อนจะได้ลิ้มรส" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ดังขึ้นจากมุมมืดของโรงเตี๊ยมริมทาง จางอี้เฟิงไม่ได้ขยับตัวตามคำขู่ เขายังคงประคองจอกเหล้าสีขุ่นในมือไว้นิ่งสนิท นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเพียงคราบรอยแยกบนพื้นไม้กระดานที่ถูกคมกระบี่ของชายร่างยักษ์สามคนที่ล้อมรอบโต๊ะเขาไว้กรีดเป็นรอยลึก "คนของพรรคมารหวงหลงทำงานได้เชื่องช้าเหลือเกิน" จางอี้เฟิงเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางจิบสุราเข้าปากหนึ่งอึก "ข้าสั่งเนื้อย่างไปครู่ใหญ่ เหตุใดจึงส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนแทนอาหารเล่า?" "ไอ้สารเลว!" หนึ่งในชายฉกรรจ์คำรามลั่น มันตวัดดาบยาวหวังจะผ่าลงกลางกะโหลกของชายหนุ่มทว่าในวินาทีที่คมเหล็กจะถึงตัว จางอี้เฟิงเพียงเอนกายหลบเล็กน้อยดุจใบไม้ไหว นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาสะบัดออกไปประหนึ่งประกายสายฟ้า กระแทกเข้าที่จุดชีพจรข้อมือของมันจนดาบหลุดจากมือกระเด็นปักเข้าที่เสาไม้กลางโรงเตี๊ยม ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะปะทุขึ้น เสียงกรีดร้องของชาวบ้านที่หนีตายออกจากโรงเตี๊ยมกลับถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะเย็นเยียบของผู้มาใหม่ จากหลังคาโรงเตี๊ยมที่พังครืนลงมา ร่างหนึ่งพุ่งทะยานลงมาดุจเงาพราย สตรีในชุดสีม่วงเข้มปกปิดใบหน้าเหลือเพียงดวงตาสดใสแต่เปี่ยมด้วยคมเขี้ยวแห่งความตาย นางร่อนลงยืนบนหลังของศัตรูคนหนึ่งก่อนจะใช้เท้าถีบส่งร่างนั้นกระเด็นไปไกลนับสิบวา "ท่านช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริงนะ ท่านจาง" สตรีปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก นางคือ 'ไป๋หลิง' นักฆ่าสาวที่ยุทธภพต่างหวาดเกรง นางตวัดพัดเหล็กในมือตัดผ่านอากาศ เกิดเป็นคมลมที่เฉือนเนื้อหนังของพรรคมารจนขาดสะบั้นโดยไม่เปลืองแรง จางอี้เฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบดุจน้ำในบ่อลึกฉายความแปลกใจ "เรายังไม่เคยพบกัน เหตุใดเจ้าจึงรู้จักชื่อข้า และเหตุใดจึงยื่นมือเข้ามาวุ่นวายในวิถีของข้า?" "วิถีของท่านคือกองเลือด ข้าเพียงแค่มาช่วยกวาดขยะที่ขวางทางสหายเก่าของอาจารย์ท่านเท่านั้น" ไป๋หลิงหมุนตัวร่ายรำ วิชาตัวเบาของนางเหนือชั้นเกินกว่าที่สายตาคนปกติจะติดตามได้ ร่างของนางวูบไหวไปมาดุจภูตผี ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกจากลำคอของเหล่าพรรคมารที่เหลือ ในชั่วพริบตา ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมโรงเตี๊ยมที่พังพินาศ มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง จางอี้เฟิงลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนไหล่เสื้อคลุมสีเทาของตนอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ขอบคุณนาง แต่เดินตรงไปที่หน้าต่างที่แตกละเอียด มองออกไปยังความมืดมิดของผืนป่าภายนอก "เจ้าเป็นใครกันแน่ ไป๋หลิง" จางอี้เฟิงถามโดยไม่หันกลับไปมอง "ผู้ที่รู้เรื่องอาจารย์ของข้า มีเพียงคนที่ตายไปแล้ว หรือไม่ก็พวกที่เฝ้ารอวันจะสังหารข้า เจ้าอยู่ในกลุ่มไหน?" ไป๋หลิงเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยโชยมาปะทะจมูก นางหยิบป้ายหยกสลักรูปกระบี่ที่บิ่นตรงปลายออกมาวางบนโต๊ะไม้ที่ยังเหลืออยู่ แววตาของนางอ่อนแสงลงจนจางอี้เฟิงสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ป้ายนี้... ท่านอาจารย์ของท่านเคยฝากให้ข้านำไปมอบให้บุตรสาวของสหายรัก แต่ในเมื่อท่านยังอยู่ ข้าก็ควรส่งคืนให้เจ้าของที่แท้จริง" นางเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว "และสิ่งที่เจ้าต้องรู้ก่อนจะก้าวเข้าสู่เมืองหลวงคือ หวงหลงไม่ได้ต้องการแค่แผ่นดิน... เขากำลังตามหา 'บันทึกโลหิต' ที่อาจารย์ของท่านถูกใส่ร้ายว่าขโมยไป" จางอี้เฟิงหันกลับมา แววตาเข้มข้นขึ้นด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น "เจ้าหมายความว่าคนในสำนักแท้ๆ เป็นผู้ใส่ร้ายอาจารย์ข้า?" ไป๋หลิงไม่ตอบ แต่นางเดินไปที่ประตูโรงเตี๊ยมแล้วหยุดยืน ก่อนจะเหลียวกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน "จงระวังตัวให้ดี คืนนี้ไม่มีใครในยุทธภพที่เจ้าจะไว้ใจได้ แม้แต่คนข้างกายที่กำลังเดินเข้ามาหาเจ้าในขณะนี้" จางอี้เฟิงชะงัก สายตาเขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เย็นเยือกยิ่งกว่าคนของพรรคมารหวงหลงหลายเท่าตัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักอย่างแช่มช้า เขาค่อยๆ หันกลับไป พบชายชราในชุดนักพรตคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น มือที่เหี่ยวย่นกำลังถือตราประทับของสำนักที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ศิษย์ทรยศ จางอี้เฟิง" ชายชราเอ่ยเสียงกร้าว "เจ้าทำลายชื่อเสียงสำนักมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตตามคำสั่งของเจ้าสำนักเสียที" จางอี้เฟิงกำด้ามกระบี่ไร้เงาในมือแน่น ความลับที่ถูกเปิดเผยในโรงเตี๊ยมริมทางแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นปฐมบทแห่งการนองเลือดครั้งใหม่ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งนี้ครับ หมื่นกระบี่คืนรัง