พลังเต๋าที่แท้จริง

“ท่านวางมันลงเสียเถิดอี้เฟิง… บันทึกเล่มนั้นไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์ปุถุชนอ่านเพื่อเพิ่มพูนอำนาจ แต่มันคือคำสาปที่รอวันกัดกินจิตวิญญาณของผู้ที่อ่อนแอพอจะหลงใหลในพลัง” ไป๋หลิงยืนอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันในโถงหินลึกของถ้ำบรรพชนถูกทำลายลงด้วยกระแสเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยของนาง อี้เฟิงไม่ได้หันกลับไป ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่เพียงตัวอักษรสีชาดที่เขียนด้วยเลือดบนแผ่นหนังแพะเก่าคร่ำ เขาใช้นิ้วหยาบกร้านลูบไล้รอยจารึกนั้นราวกับกำลังสัมผัสบาดแผลของคนรัก “หากพลังคือคำสาป เช่นนั้นอาจารย์ของข้าก็คงเป็นนักโทษประหารที่ตายไปโดยไม่ได้รับความเป็นธรรม” อี้เฟิงเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิททว่าแฝงไว้ด้วยความร้าวราน “เจ้าดูนี่ไป๋หลิง... บรรพชนไม่ได้เขียนถึงกระบวนท่าที่เน้นการทำลายล้าง แต่ท่านเขียนถึง 'การปล่อยวางเพื่อโอบอุ้ม'... นี่หรือคือวิชาที่ถูกตราหน้าว่าเป็นวิชามาร?” อี้เฟิงกางบันทึกออกกว้าง แสงจากคบเพลิงส่องให้เห็นภาพวาดลายเส้นที่ดูเรียบง่ายแต่น่าเกรงขาม มันคือภาพกระบวนท่าที่ดูคล้ายสายน้ำไหลวนไร้ทิศทาง หากมองเพียงผิวเผินมันคือวิชาที่ไร้พลัง แต่เมื่อพินิจให้ลึกถึงแก่น กลับพบว่ามันคือวิถีแห่งการยืมพลังจากฟ้าดินมาเป็นโล่ป้องกันตนเอง ไป๋หลิงขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของนางทาบทับลงบนแผ่นหนัง “บรรพชนมองเห็นสัจธรรมที่ผู้คนในยุทธภพต่างพากันหวาดกลัว นั่นคือการไร้ตัวตน... การเป็น 'ไร้เงา' อย่างที่สำนักเรายึดถือ หากใครสักคนฝึกจนถึงขั้นไร้เงา เขาจะกลายเป็นศัตรูของเหล่าผู้ครองอำนาจทันที เพราะพวกเขาจะควบคุมคนผู้นั้นไม่ได้” “หวงหลงคงล่วงรู้เรื่องนี้” อี้เฟิงเอ่ยขึ้น พลางพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าหนึ่ง “มันถึงได้พยายามทำลายสำนักเราให้สิ้นซาก มันไม่ได้กลัววิชาของเรา แต่กลัว 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในบันทึกเล่มนี้” ความรู้สึกกดดันหนักอึ้งพุ่งเข้าใส่ใจของอี้เฟิง ราวกับมวลอากาศในถ้ำเริ่มบีบรัดตัวเขา วิชาในบันทึกนี้หาใช่การบำเพ็ญเพียรเพื่อพลังยุทธ์ที่เหนือมนุษย์ แต่มันคือการขัดเกลาจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า—สภาวะที่ตัวตนเลือนหายไปจนกระทั่งไร้ช่องโหว่ให้ศัตรูโจมตี “เจ้ารู้ไหมไป๋หลิง...” อี้เฟิงหยุดชะงัก สายตาเขาสั่นไหว “เมื่อครู่ที่ข้าสัมผัสหน้ากระดาษนี้ ข้าเห็นภาพเหตุการณ์วันนั้น... วันที่อาจารย์จากไป ท่านไม่ได้ตายเพราะถูกหวงหลงสังหารเพียงลำพัง แต่นางถูกทรยศโดยคนใน... คนที่ข้าเคยเรียกขานว่าพี่ชาย” ไป๋หลิงเบิกตากว้าง นางรีบคว้าข้อมือของอี้เฟิงไว้ “เจ้ากำลังถูกจิตมารครอบงำ! บันทึกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดเผยอดีต แต่มันคือเครื่องทดสอบจิตใจ หากเจ้าเอาแต่หมกมุ่นกับความแค้น พลังเต๋าที่เจ้าสัมผัสได้จะกลายเป็นเพลิงเผาผลาญร่างเจ้าจนมอดไหม้!” อี้เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหลับตาลง ภาพของอาจารย์ที่กำลังยิ้มให้เขาก่อนสิ้นใจปรากฏขึ้นชัดเจน แต่มันกลับค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ที่กำลังแสยะยิ้มด้วยความกระหายอำนาจ ความโกรธแค้นประดังเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขา เขากำบันทึกแน่นจนสันปกที่เป็นหนังแห้งกรังส่งเสียงกรอบแกรบ พลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นเริ่มหมุนวนรอบตัวเขา เศษฝุ่นในถ้ำลอยขึ้นเป็นวงกวาดผ่านอากาศดุจคมดาบที่ไร้รูปร่าง ไป๋หลิงต้องรีบถอยห่างด้วยวิชาตัวเบา นางรู้ดีว่าหากเข้าใกล้ระยะหมุนวนของพลังนี้ นางอาจถูกคมพลังบาดจนร่างขาดเป็นเสี่ยงๆ “อี้เฟิง! เจ้าต้องหยุด! จงนึกถึงคำสอนของอาจารย์... ความสงบคืออาวุธที่แหลมคมที่สุด!” ไป๋หลิงตะโกนแข่งกับเสียงลมที่หวีดหวิว อี้เฟิงไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว ในห้วงความคิดของเขา เขาเห็นวิถีดาบที่ไร้เงาที่แท้จริง มันไม่ใช่ดาบที่ฆ่าคน แต่เป็นดาบที่ตัดผ่าน 'กิเลส' ของตนเอง เขาเริ่มเคลื่อนไหวกายไปตามจังหวะของการบำเพ็ญเพียรในบันทึก ทุกย่างก้าวช้าลง มั่นคง และสอดคล้องกับจังหวะของธรรมชาติ เงาที่ทอดอยู่บนผนังถ้ำของเขาค่อยๆ จางหายไป... ราวกับตัวตนของเขาถูกลบเลือนออกจากมิตินี้ ในขณะที่เขากำลังเข้าสู่สภาวะแห่งความว่างเปล่าอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังก้องมาจากปากถ้ำ มิใช่ฝีเท้าของมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นจังหวะที่เปี่ยมด้วยไอสังหารของเหล่ายอดฝีมือระดับสูงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน “ไม่นึกเลยว่าจะพบเจ้าที่นี่... ศิษย์น้องผู้ทรยศต่ออุดมการณ์ของสำนักมหาเทพ” เสียงที่คุ้นเคยและชวนให้สะอิดสะเอียนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด อี้เฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของเขาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ดั่งผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าในมือของเขากลับปรากฏกระแสลมหมุนที่รุนแรงจนหินผาเริ่มแตกร้าว หวงหลงก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมด้วยศิษย์พี่ใหญ่ของอี้เฟิงที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยสีหน้าเย้ยหยัน บันทึกในมืออี้เฟิงสั่นระริก ราวกับว่ามันรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตของเขา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีแห่งเต๋ากับข้าพเจ้าในบทนี้ด้วยนะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ