ความลับในหุบเขา

“ท่านอาจารย์… นั่นท่านหรือ?” เสียงของจางอี้เฟิงสั่นพร่า ดาบไร้เงาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินดังกังวาน ผิวหนังที่เคยมีสีดั่งคนชรากลับกลายเป็นซีดเผือดราวกับศพ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเป็นคนเหลืออยู่ มีเพียงความกระหายเลือดที่แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบกายเย็นเยียบลงถนัดตา “ศิษย์รัก... เจ้ายังคงอ่อนหัดเช่นเดิม” เสียงที่ตอบกลับมาแหบแห้งเหมือนการเสียดสีของกระดาษทราย ฟังดูคล้ายเสียงอาจารย์ แต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความอำมหิตที่กดทับหัวใจคนฟังจนแทบหยุดเต้น ไป๋หลิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังกระชับกริชในมือแน่น เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายมหาศาลที่ไม่ได้มาจากแค่ชายตรงหน้า แต่มาจาก 'บางอย่าง' ที่สถิตอยู่ในร่างนั้น เธอรีบคว้าแขนของจางอี้เฟิงไว้ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้าไปหา “อย่าเข้าไป! นั่นไม่ใช่ท่านอาจารย์ของเจ้า เขาถูกควบคุมด้วยวิชามารโลหิตของหวงหลงไปแล้ว!” จางอี้เฟิงนิ่งงัน แววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวภายในเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้อาจารย์ในสภาพนี้ลอยนวล นั่นหมายถึงหายนะของยุทธภพ แต่การให้เขาลงดาบใส่ผู้มีพระคุณที่ปลูกฝังวิชาให้ตนนั้น... คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ร่างสีแดงฉานนั้นขยับไหวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มันพุ่งเข้าหาจางอี้เฟิงดั่งเงาที่ไร้รูปร่าง จางอี้เฟิงรีบชักดาบขึ้นรับ แรงปะทะระหว่างพลังลมปราณสีครามของเขากับไอปีศาจสีแดงส่งผลให้ผนังถ้ำสั่นสะเทือนเศษหินร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย “เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้ ด้วยวิชาที่ข้าสอนเจ้ามากับมือ!” ร่างนั้นคำราม ก่อนจะตวัดฝ่ามือปล่อยกระแสลมปราณที่เปลี่ยนรูปเป็นหัวกะโหลกนับสิบพุ่งเข้าจู่โจม จางอี้เฟิงกัดฟันแน่น หมุนตัวหลบหลีกพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ “ข้าไม่ได้จะสู้กับอาจารย์... ข้าจะปลดปล่อยท่าน!” เขาส่งสัญญาณให้ไป๋หลิง ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไปตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่ต้น ไป๋หลิงใช้ตัวเบาอันเป็นเอกลักษณ์ไต่ไปตามผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและอักขระอาคม เธอต้องหาจุดศูนย์กลางของ 'ค่ายกลโลหิต' ที่หล่อเลี้ยงร่างไร้วิญญาณนี้อยู่ บรรยากาศในถ้ำลับชั้นในนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าภายนอก หลายร้อยร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินต่างอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย พวกเขาคือศิษย์สำนักต่างๆ ที่หายสาบสูญไป ทุกคนถูกฝังเข็มเงินลงบนจุดชีพจรสำคัญเพื่อดึงเอาพลังปราณออกมาใช้เป็นเชื้อเพลิงให้กับวิชามารของหวงหลง “นี่มันโรงฆ่าสัตว์ชัดๆ” ไป๋หลิงพึมพำด้วยความโกรธแค้น เธอพบแท่นศิลาใจกลางถ้ำที่มีอักษรโบราณจารึกอยู่ รอบๆ แท่นมีของเหลวข้นคล้ายเลือดไหลวนเวียนเป็นวงกลม ในจังหวะที่จางอี้เฟิงกำลังจะเพลี่ยงพล้ำจากการถูกกดดันด้วยเพลงหมัดที่ดุดันของอาจารย์ ไป๋หลิงก็ตะโกนลั่น “อี้เฟิง! แท่นศิลานั่น! ทำลายมันซะ!” จางอี้เฟิงรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายดาบ เขาไม่ใช้ความรุนแรง แต่ใช้ 'วิชาดาบไร้เงา' ที่เน้นความว่างเปล่าและจุดอ่อนของสรรพสิ่ง ดาบสีครามตวัดผ่านอากาศอย่างไร้ร่องรอย พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางค่ายกลบนแท่นศิลา *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วหุบเขา ค่ายกลสีแดงแตกสลาย ร่างของอาจารย์จางอี้เฟิงชะงักงัน ดวงตาสีโลหิตค่อยๆ เลือนหายไปเหลือเพียงความหม่นหมอง ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงบนพื้นดินเย็นเฉียบ ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดที่มุมถ้ำ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมสูงและเย็นยะเยือกดังก้องสะท้อนไปมา มันคือมารโลหิต หวงหลง เขาก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่มองผ่านความตายของคนอื่นเป็นเรื่องตลก “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเจ้าจะมาถึงจุดนี้ได้” หวงหลงกวาดสายตามองทั้งสองคน “แต่การทำลายค่ายกลกากเดนพวกนี้... ไม่ได้หมายความว่าพวกเจ้าจะรอดชีวิตไปได้” จางอี้เฟิงก้าวขึ้นยืนขวางหน้าไป๋หลิง สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว แม้ลมปราณจะอ่อนแรงลงจากการต่อสู้เมื่อครู่ แต่เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะหยุดยั้งจอมมารคนนี้ได้ “เจ้าทำลายค่ายกลของข้า แต่เจ้ากลับลืมดูไปอย่างหนึ่ง...” หวงหลงสะบัดแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ก่อนจะเผยให้เห็นวัตถุชิ้นหนึ่งในมือ มันคือหยกสื่อสารที่กำลังส่องแสงสีม่วงประหลาด “เจ้าคิดว่าข้าจะมาที่นี่คนเดียวโดยไม่มีแผนสำรองงั้นหรือ? ลองหันไปดูข้างหลังเจ้าสิ” จางอี้เฟิงและไป๋หลิงหันไปตามเสียงของหวงหลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาคาดไว้ แต่เป็นร่างของหญิงสาวในชุดสำนักเร้นลับที่ควรจะอยู่ในที่ปลอดภัย กลับกำลังถือกระบี่จ่อที่ลำคอของศิษย์ร่วมสำนักคนสุดท้ายที่เหลืออยู่! “เจ้าทำแบบนี้ทำไม!” จางอี้เฟิงตวาดก้อง หญิงสาวคนนั้นยิ้มทั้งน้ำตา สายตาเลื่อนลอย “ท่านอาจารย์ไม่ได้ตายเพราะพรรคมารหรอกอี้เฟิง... แต่เขาตายเพราะความไว้ใจที่มอบให้แก่ 'คนใกล้ตัว' ของเจ้าต่างหาก” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ หมื่นกระบี่คืนรัง