ปมในใจของไป๋หลิง

"สิบปี... เจ้ายังจำเสียงข้าได้ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ จางอี้เฟิง?" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าดุจใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ใต้รองเท้าบูต มันไม่ใช่เสียงของคนตาย แต่มันคือเสียงของ 'วิญญาณแค้น' ที่ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมศพ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวออกมาจากเงามืดของรอยแยกดินแยก บุคคลผู้นี้คือ 'มู่หรงเซียน' อดีตอาจารย์อาผู้เคยพร่ำสอนวิชาดาบให้แก่จางอี้เฟิง ก่อนจะหายสาบสูญไปพร้อมกับข่าวลือเรื่องการทรยศสำนัก จางอี้เฟิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ใบหน้าคมสันเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับสั่นไหววูบหนึ่ง เขาไม่ได้ลดปลายดาบลง แม้ศัตรูตรงหน้าจะมากโข แต่สายตาเขากลับจับจ้องไปที่มู่หรงเซียนเพียงคนเดียว "ท่านอาจารย์อา..." จางอี้เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล "ข้าเฝ้าถามตัวเองมาตลอดสิบปีว่า หากวันหนึ่งได้พบท่านอีกครั้ง ข้าควรจะก้มกราบในฐานะศิษย์ หรือชักดาบปลิดชีพท่านในฐานะศัตรู" มู่หรงเซียนหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวเหลือบมองไปทาง 'ไป๋หลิง' ที่ยืนเคียงข้างจางอี้เฟิง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนมุมปากของคนเฒ่า "เจ้าอย่าได้มัวหลงใหลในคุณธรรมจอมปลอมนั่นเลยอี้เฟิง เจ้าดูข้างกายเจ้าเสียก่อน สตรีผู้นี้... เจ้าคิดว่านางเป็นใคร? เจ้าแน่ใจหรือว่าเงามืดที่เกาะติดนางอยู่ จะไม่ย้อนกลับมาเชือดคอเจ้าในวันที่เจ้าเผลอ?" ไป๋หลิงชะงักไปเล็กน้อย มือที่กุมด้ามมีดสั้นสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นางก้มหน้าลงต่ำ เส้นผมปรกใบหน้าที่ซีดเผือด จางอี้เฟิงหันไปมองคู่คิดของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ไป๋หลิง... เจ้ารู้จักเขางั้นหรือ?" นางไม่ได้ตอบในทันที เสียงลมหายใจของนางหอบถี่ ความเงียบงันแผ่ขยายท่ามกลางวงล้อมของเหล่าอสูรโลหิตที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ "ข้า..." ไป๋หลิงเค้นเสียงออกมา แทบไม่ได้ยิน "ข้าไม่ได้แค่รู้จักเขา จางอี้เฟิง... ข้าเป็นคนที่เขา 'สร้าง' ขึ้นมากับมือ" นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง "อดีตของข้า... ข้าไม่ได้มาจากสำนักเล็กๆ อย่างที่เคยบอกเจ้า ข้าคือศิษย์สายตรงของพรรคมารหุบเขาโลหิต คนที่มู่หรงเซียนชุบเลี้ยงขึ้นมาเพื่อเป็น 'เครื่องมือ' สังหารคนในยุทธภพ และข้าก็คือคนเดียวที่เหลือรอดจากการทดสอบนองเลือดครั้งนั้น" ความจริงถูกเปิดเผยดุจคมดาบที่ฟาดฟันลงกลางใจ บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบขาดใจ จางอี้เฟิงมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความไว้ใจที่สั่งสมมานานสิบปี ดูเหมือนจะถูกทดสอบด้วยความจริงที่โหดร้ายที่สุด "เจ้าโกหกข้ามาตลอดหรือ" จางอี้เฟิงถามเสียงเบา หากทว่าหนักแน่นดุจภูผา "ข้าไม่ได้โกหก..." ไป๋หลิงน้ำตาคลอเบ้า "ข้าเพียงแค่หวังว่า... หากข้าลืมอดีตที่โสมมนั้นได้ ข้าอาจจะคู่ควรกับการยืนอยู่เคียงข้างเจ้าในฐานะคนปกติ แต่บัดนี้... เมื่อมู่หรงเซียนปรากฏตัวขึ้น ทุกอย่างที่ข้าเพียรพยายามปกปิดก็พังทลายลง" มู่หรงเซียนหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องกังวานราวกับจะเยาะเย้ยโชคชะตา "ดราม่าจบหรือยัง? ศิษย์ทรยศกับนักฆ่าพรรคมาร ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ! วันนี้แหละ ข้าจะส่งพวกเจ้าทั้งคู่ไปลงนรกด้วยกัน!" มู่หรงเซียนสะบัดแขนเสื้อ แรงลมปราณมหาศาลพุ่งเข้าใส่จางอี้เฟิงและไป๋หลิงอย่างรุนแรง จางอี้เฟิงกระชับดาบในมือแน่น เขายืนหยัดอยู่หน้าไป๋หลิงอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่สัญชาตญาณแห่งนักรบยังคงตื่นตัว ทว่า... ในวินาทีที่การปะทะกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ไป๋หลิงกลับก้าวออกมาข้างหน้า นางชักมีดสั้นอาบยาพิษออกมา แล้วปักลงบนจุดชีพจรที่ลำคอของตนเอง! เลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาพร้อมกับแววตาที่เด็ดเดี่ยว "อี้เฟิง... ข้าไม่มีทางกลับไปเป็นหุ่นเชิดให้เขาอีก... และข้าจะไม่ยอมให้เขาใช้ชีวิตข้ามาทำลายเจ้า!" นางทรุดตัวลงในอ้อมแขนของจางอี้เฟิง ท่ามกลางความตกตะลึงของมู่หรงเซียน จางอี้เฟิงเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุด... เงาร่างที่เขาคิดว่าหายไปตลอดกาล ก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้เบื้องหลังมู่หรงเซียน และแทงกระบี่เข้าที่หัวใจของคนเฒ่าอย่างเลือดเย็น! "คนทรยศสำนัก... ไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใครทั้งนั้น" เสียงของชายคนนั้นแผ่วเบา หากแต่เย็นเยือกจนจับขั้วหัวใจ เมื่อจางอี้เฟิงเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เพิ่งปรากฏตัว เขาแทบหยุดหายใจ ชายผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่มันคือ 'อาจารย์' ที่เขาเพิ่งทำพิธีฝังศพไปเมื่อปีก่อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ หมื่นกระบี่คืนรังสัญญาว่าจะพาพวกท่านไปพบกับจุดจบของความจริงในตอนถัดไปครับ