การเผชิญหน้าในวัง

"ท่านยังไม่ตาย..." เสียงของจางอี้เฟิงสั่นพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้ตะโกน หากแต่คำพูดนั้นดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งท้องพระโรงที่เงียบกริบดุจป่าช้า บนแท่นสูง บุรุษในชุดคลุมสีเทาหม่น ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก กำลังรินสุราลงจอกด้วยท่าทีเนิบนาบ ดวงตาของเขาคู่นั้น... ดวงตาที่จางอี้เฟิงจำได้แม่นยำ แม้เวลาจะผ่านไปห้าปี ดวงตาที่เคยสอนให้เขาเข้าใจถึงความว่างเปล่าของกระบี่ กลับกำลังจ้องมองเขาประหนึ่งมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ศิษย์ข้า เจ้ายังอ่อนหัดนัก" เสียงนั้นแหบพร่าแต่ทรงพลังราวกับเสียงกระทบของโลหะ หวงหลงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานพลันหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเหล่าขุนนาง "จางอี้เฟิง เจ้าช่างโง่เขลานัก คิดหรือว่าคนตายจะฟื้นคืนชีพด้วยอำนาจของสวรรค์? สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเจ้า... ก็แค่ตุ๊กตาที่ข้าบรรจงปั้นแต่งขึ้นด้วยวิชามารโลหิตเท่านั้น!" คำว่า 'ตุ๊กตา' กระแทกใจจางอี้เฟิงจนตัวชาวาบ เขากระชับด้ามดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มืออีกข้างของไป๋หลิงที่ยืนอยู่เคียงข้างค่อยๆ เอื้อมมาแตะที่หลังมือเขาเบาๆ เพียงสัมผัสเดียวแต่มั่นคงพอจะดึงสติให้เขากลับมาอยู่กับปัจจุบัน "อย่าให้ความโกรธนำทาง" ไป๋หลิงกระซิบแผ่วเบา สายตาของนางกราดมองเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังล้อมกรอบเข้ามา "คนผู้นี้อาจไม่ใช่ท่านอาจารย์ของท่านจริงๆ" จางอี้เฟิงไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ทิ้งรอยแยกไว้บนพื้นกระเบื้องเคลือบ ดาบไร้เงาถูกชักออกจากฝัก ก่อเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหูราวกับภูตผีร่ำไห้ เขาพุ่งเป้าไปที่บุรุษบนแท่นสูง หมายจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าภายใต้หน้ากากนั่นคือใคร "บังอาจ!" องครักษ์ชุดดำนับสิบพุ่งเข้ามาขวางทาง ดาบยาวในมือพวกมันประสานกันเป็นตาข่ายเหล็ก จางอี้เฟิงเพียงสะบัดข้อมือ ดาบในมือหมุนวนดุจพายุหิมะ เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายกลางงานเลี้ยง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเหล่านางรำที่วิ่งหนีตายอลหม่าน จางอี้เฟิงพลิกตัวกลางอากาศ เหยียบไหล่ขององครักษ์คนหนึ่งแล้วดีดตัวขึ้นสูง ก่อนจะฟาดดาบลงมาด้วยวิชา 'ดาบไร้เงาพิชิตมาร' แรงปะทะรุนแรงจนโถสุราบนโต๊ะระเบิดแตกกระจาย น้ำสุราผสมเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ บุรุษชุดเทายังคงนั่งนิ่ง เขาไม่ได้ชักอาวุธ เพียงแค่ยกจอกสุราขึ้นรับคมดาบของจางอี้เฟิง! *เคร้ง!* แรงปะทะทำให้พื้นกระเบื้องรอบกายบุรุษชุดเทาแตกละเอียดเป็นผุยผง จางอี้เฟิงเบิกตากว้าง พลังวัตรของอาจารย์เขานั้นแฝงไว้ด้วยไอเย็นเยียบที่คุ้นเคย ไอเย็นที่แฝงกลิ่นอายความตาย แต่อันตรายกว่าเดิมนับพันเท่า "เจ้าพัฒนาขึ้น แต่กระบี่ของเจ้ายังขาดจิตวิญญาณ" บุรุษชุดเทากล่าวพลางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แรงปะทะมหาศาลผลักจางอี้เฟิงจนร่างกระเด็นกลับไปหลายวา "จางอี้เฟิง! อย่ามัวเสียเวลา!" ไป๋หลิงตะโกนพลางซัดมีดสั้นอาบยาพิษเข้าใส่จุดตายของหวงหลง ทว่าหวงหลงเพียงปัดมือเบาๆ มีดสั้นนั้นก็แหลกละเอียดเป็นผุยผง "ความแค้นของเจ้ามันตลกสิ้นดี" หวงหลงลุกขึ้นยืน แผ่พังพานมรณะออกมาคลุมทับทั่วทั้งโถง "ศิษย์ทรยศกับอาจารย์ที่ตายไปแล้ว... วันนี้ข้าจะปิดตำนานนี้ลงด้วยมือของข้าเอง!" จางอี้เฟิงยันกายลุกขึ้น มุมปากมีเลือดซึมออกมา เขาจ้องมองบุรุษชุดเทาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความอาลัยอาวรณ์ค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาของนักรบที่มองทะลุจุดตาย "ท่านไม่ใช่ท่านอาจารย์" จางอี้เฟิงกล่าวเสียงเรียบ "ท่านเป็นเพียงศพที่ถูกควบคุมด้วยเชือก... และข้าจะตัดเชือกเส้นนั้นให้ขาดสะบั้นเดี๋ยวนี้" เขาปักดาบลงกับพื้น ส่งพลังวัตรไปตามรอยแยกของแผ่นหิน พื้นดินทั่วทั้งท้องพระโรงสั่นสะเทือนดุจแผ่นดินไหว เสาหลักของวังหลวงเริ่มสั่นคลอน เศษหินหล่นลงมาดุจห่าฝน ความโกลาหลถึงขีดสุดเมื่อเพดานไม้ขนาดใหญ่เริ่มถล่มลงมา ในจังหวะที่ความตายกรายใกล้เข้ามา จางอี้เฟิงสังเกตเห็นบางอย่างที่หลังคอของบุรุษชุดเทา... มันคือตะปูมรณะสีดำสนิทที่ตอกฝังลงไปในกระดูกต้นคอ! ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ มือข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น พลังที่มหาศาลจนเขาไม่อาจต้านทานได้... ไม่ใช่หวงหลง และไม่ใช่บุรุษชุดเทา "อย่าขยับ หากไม่อยากให้เขาตายจริงๆ" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูเขา มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร... เสียงของหญิงสาวที่ควรจะตายไปพร้อมกับสำนักเมื่อห้าปีก่อน! จางอี้เฟิงตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของมือนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่านางกำลังถือกระบี่จ่อคอหอยของไป๋หลิงอยู่ และที่สำคัญกว่านั้น... ใบหน้าของนาง คือใบหน้าเดียวกับที่เขารักและเทิดทูนที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยุทธภพแห่งความลับและหยาดเลือดนะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ