สายสืบจำเป็น

"ถ้าคุณยังขยับปากบ่นอีกคำเดียว ผมจะเอาเทปกาวปิดปากคุณให้สนิทตั้งแต่ออกจากห้องน้ำนี่ล่ะครับ รวินทร์" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของธันวาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันคือโทนเสียงต่ำที่บ่งบอกถึงขีดจำกัดความอดทนที่กำลังจะขาดผึ่ง นิ้วเรียวยาวของนักสืบหนุ่มผู้เจ้าระเบียบกำลังสาละวนอยู่กับการจัดปมเนคไทไหมพรมสีเข้มให้เข้าที่ แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เนคไท... ปัญหามันอยู่ที่คนตรงหน้าต่างหากที่กำลังทำให้แผนการอันแนบเนียนระดับปฏิบัติการพิเศษสั่นคลอนตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มก้าวขาออกจากห้องแต่งตัว รวินทร์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนเนี้ยบๆ อย่างธันวากำลังหัวเสีย เขายกมือขึ้นกอดอกพิงสะโพกกับขอบอ่างล้างหน้า ชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีตที่สวมอยู่ขับเน้นให้รูปร่างโปร่งระหงดูโดดเด่นสะดุดตา แม้ว่าวิกผมสีบลอนด์ทองประกายสว่างที่สวมทับเส้นผมสีดำสนิทจะดูขัดหูขัดตาในสายตาของธันวาจนอยากจะถทอนหายใจใส่สักร้อยรอบก็ตาม "ใจเย็นน่าคุณสารวัตร... เอ๊ย นักสืบธันวา" รวินทร์ลากเสียงกวนประสาท จงใจขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสเจือจางลอยแตะจมูก "จะให้ผมปลอมตัวเป็น 'คุณหนูไฮโซทายาทธุรกิจนำเข้า' ทั้งที ดีเทลมันต้องเป๊ะสิครับ เสื้อผ้า หน้าผม จริตจะก้าน... ถ้าผมเดินเข้าไปแล้วโป๊ะแตกขึ้นมา ความซวยมันจะตกที่ใครล่ะครับ หืม?" ธันวาชะงักมือที่กำลังติดกระดุมเสื้อสูทให้รวินทร์ ดวงตาคมเข้มดุจพญาอินทรีตวัดมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ รวินทร์ในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนนักเขียนนิยายอิสระผู้มีปมในใจแม้แต่น้อย แต่กลับกลายเป็นตัวแสบชั้นยอดที่พร้อมจะปั่นป่วนหัวใจเขาได้ทุกวินาที ตั้งแต่ที่ได้รับเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับเครือข่ายฟอกเงินที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมปริศนา ธันวาก็พบว่าทางเดียวที่จะเจาะเข้าถึงตัวการใหญ่ในงานกาล่าดินเนอร์ปิดอภิมหาเศรษฐีค่ำคืนนี้ได้ คือการพา 'สายสืบจำเป็น' เข้าไปในงานด้วยสถานะคู่ควงปลอมๆ แต่ปัญหาคือ... รวินทร์ดันแต่งตัวจัดจ้านเกินเบอร์แถมยังชอบทำตัวล่อเป้าเสียนี่ "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเดินแฟชั่นโชว์นะครับรวินทร์" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นออกไปจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างจำใจ ปลายนิ้วเผลอสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนบริเวณต้นคอของอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ ส่งผลให้รวินทร์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มยียวนตามเคย "โอ๊ะ... มือไม้อ่อนโยนกว่าที่คิดนี่ครับ นึกว่าคุณจะถนัดแต่การใส่กุญแจมือคนร้ายเสียอีก" "ถ้าคุณยังไม่เลิกพูดมาก ผมจะใส่กุญแจมือคุณตั้งแต่ออกจากห้องนี้แหละครับ เดิน!" ธันวาตัดบทด้วยการคว้าข้อมือเรียบร้อยแล้วดึงให้เดินตามออกมาจากห้องแต่งตัวภายในเซฟเฮาส์ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดของภารกิจ แต่อุณหภูมิในอากาศกลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทุกครั้งที่ผิวเนื้อของพวกเขาสัมผัสกัน ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าขอบเขตของ 'ผู้ว่าจ้าง' และ 'ผู้รับจ้าง' กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่ารุนแรงในความรู้สึก รถยนต์ซีดานสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างอาคารระฟ้า บรรยากาศภายในงานกาล่าดินเนอร์อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางเหล่าเซเลบและนักธุรกิจชื่อดังที่แต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทสากลราคาแพง ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ รวินทร์ปรับเปลี่ยนบุคลิกทันที จากนักเขียนปากร้ายกลายเป็นคุณหนูตระกูลดังผู้สูงศักดิ์ รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แขนเรียวสอดเข้าคล้องกับแขนแกร่งของธันวาอย่างแนบเนียน แนบชิดจนธันวาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "แสดงเนียนดีนี่ครับ" ธันวาพกระซิบข้างหู ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบงานเพื่อประเมินสถานการณ์ "ระดับผมแล้ว... บทบาทไหนก็เอาอยู่ครับ ยกเว้นบทคนรักของคุณ... อันนั้นคงต้องซ้อมอีกนานหน่อย" รวินทร์กระซิบตอบเสียงเบาเคลือบรอยยิ้มเย้าแหย่ แต่ดวงตากลับคมกริบ กวาดสายหาเป้าหมายตามที่ได้รับบรีฟมา เป้าหมายคือ 'คุณชายพงศธร' นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพลที่มีเบื้องหลังพัวพันกับการฟอกเงินข้ามชาติ โต๊ะวีไอพีมุมสุดของห้องโถงคือจุดที่เป้าหมายกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคนยืนคุมเชิง "ตามผมมา" ธันวาออกคำสั่งเสียงเข้ม พาตัวปลอมอย่างรวินทร์เดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะเป้าหมายทันที การปรากฏตัวของนักสืบหนุ่มในคราบนักลงทุนหนุ่มไฟแรงและคู่ควงคนสวยสะดุดตาสายตาหลายคู่ในงาน คุณชายพงศธรละสายตาจากแก้วไวน์ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาททางสังคม ทว่าดวงตากลับแฝงความระแวดระวัง "สวัสดีครับคุณพงศธร ผมธันวา... ส่วนนี่รวินทร์ คู่หมั้นของผมครับ" ธันวาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง รวินทร์แย้มยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท พร้อมกับใช้สายตากวาดสำรวจเอกสารบนโต๊ะที่คว่ำไว้ผ่านมุมมองที่เฉียบคม "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณธันวา... และคุณรวินทร์" พงศธรยิ้มรับ แต่สายตาคมกราบกรานมองรวินทร์ด้วยความสนใจที่มากเกินความจำเป็น "ไม่คิดเลยว่าคนสวยระดับคุณรวินทร์จะสนใจเรื่องธุรกิจอสังหาฯ ด้วย" "ความจริงฉันไม่ได้สนใจเรื่องตึกรามบ้านช่องหรอกค่ะคุณพงศธร..." รวินทร์จงใจดัดเสียงให้หวานหยาดเยิ้มเล็กน้อยเพื่อความแนบเนียน ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะมากขึ้นจนธันวาต้องเอื้อมมือมาโอบเอวสอบไว้โดยสัญชาตญาณเพื่อกันไม่ให้ล้ำเส้นเกินไป "...แต่สนใจผลกำไรที่มันซ่อนอยู่หลังผนังปูนมากกว่า... จริงไหมคะ?" คำพูดกำกวมแต่เชือดเฉือนทำเอาพงศธรหุบยิ้มลงทันที บอดี้การ์ดด้านหลังขยับตัวเข้าหาอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีเย็นเยียบลงในพริบตา "คุณหมายความว่ายังไง?" พงศธรหรี่ตาถาม เสียงต่ำลงอย่างอันตราย ธันวาก้าวขึ้นมาบังหน้ารวินทร์ไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาแอบส่งสัญญาณเตือนให้รวินทร์หยุด แต่นักเขียนตัวแสบกลับลอบส่งยิ้มท้าทายให้เป้าหมาย โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างของใครอีกคนที่เดินเข้ามาประชิดด้านหลังอย่างเงียบเชียบ "ระวัง!" ธันวาตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากร่างของรวินทร์ให้หลบพ้นวิถีบางอย่างในเสี้ยววินาที แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อกระบอกปืนเก็บเสียงกระบอกหนึ่งถูกจ่อตรงมาที่ศีรษะของรวินทร์จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นชิดใบหู "เล่นสนุกพอหรือยังครับ... คุณนักสืบปลอมตัว" รวินทร์ตัวแข็งทื่อเมื่อสบเข้ากับดวงตาของชายแปลกหน้าที่คว้าข้อมือเขาไว้แน่น และก่อนที่ธันวาจะทันได้ชักปืนออกมาชักยิง ชายคนนั้นก็กระชากวิกผมสีบลอนด์ของรวินทร์หลุดออกเผยให้เห็นกลุ่มผมสีดำสนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังขึ้นจากบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้... ...ผู้บัญชาการตำรวจฝ่ายสืบสวน ผู้ซึ่งควรจะอยู่ที่กองปราบในเวลานี้ กลับยืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มเย็นที่แขวนความตกตะลึงของพวกเขาสองคนไว้บนเส้นด้าย --- *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมาครับ* **- ปราณธาตุเก้าสุริยัน -**