ภารกิจเสี่ยงตายในงานเลี้ยง

"ถ้าคุณยังขยับตัวเกร็งเป็นท่อนไม้แบบนี้ ผมเกรงว่าคนทั้งงานเขาจะคิดว่าเรากำลังมาเดินขบวนประท้วง ไม่ใช่มาสืบคดีไฮโซนะครับ คุณธันวา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดของนักเขียนหนุ่มจอมกวนที่สอดเข้าโอบรอบเอวสอบของผมอย่างถือวิสาสะ แรงกดเบาๆ ที่ช่วงเอวบังคับให้ผมต้องขยับกายเข้าไปแนบชิดกับแผงอกของเขาโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความสะอาดแบบบุรุษเพศโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าลงมากลางห้องโถงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ตระกูลดัง ผม—ธันวา นักสืบผู้ยึดมั่นในความถูกต้องและระเบียบวินัย กำลังกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ขยับปากตอบลอดไรฟันโดยไม่ยอมหันไปมองหน้าไอ้ตัวแสบที่ฉวยโอกาสตีเนียนเป็นคนรักในงานสังคมครั้งนี้ "รวินทร์... มือของคุณนี่มันชักจะลามปามเกินขอบเขตของ 'งานแสดง' ไปใหญ่แล้วนะครับ ถอยออกไปห่างๆ สองนิ้วเดี๋ยวนี้เลย" "ห่างไม่ได้หรอกครับ คนของตระกูลคูเปอร์กำลังมองมาทางเราอยู่ตรงมุมบันไดวนโน่น ถ้าคุณถอย ผมถอย แผนที่เราวางกันมาสามวันก็พังไม่เป็นท่าสิครับท่านนักสืบผู้เคร่งครัด" รวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นผมตกเป็นรอง "ไหนลองยิ้มหวานให้กล้องของนักข่าวสังคมหน่อยซิครับ ที่รัก... ทำหน้าให้มันเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามมันที่รักกันปานจะกลืนกินหน่อยสิครับคุณ" ให้ตายเถอะ... คำว่า 'ที่รัก' จากปากผู้ชายคนนี้มันช่างระคายหูและทำให้อัตราการเต้นของหัวใจผมรัวเร็วกว่าปกติเสียจริง ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้มตามตำรามารยาทสังคมชั้นสูงที่ร่ำเรียนมา แต่ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายเสื้อสูทของรวินทร์กลับยื่นไปหยิกเข้าที่เนื้อสะโพกของเขาเต็มแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก หน้าตาหล่อเหลาบิดเบี้ยวไปชั่วพริบตา "โอ๊ย! คุณธันวา... ความรุนแรงนี่มันงานอดิเรกประจำตัวคุณหรือไงกันครับเนี่ย" รวินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวดปนหมั่นไส้ แต่กระนั้น แขนแกร่งที่โอบเอวผมอยู่กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม บังคับให้ร่างของเราแนบชิดสนิทกันเสียจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ เสียงหัวoเราะต่อกระซิบของแขกผู้มีเกียรติในชุดราตรีหรูหราและสูทสากลตัดเย็บชั้นดี ทุกคนต่างดื่มด่ำกับแชมเปญชั้นเลิศในค่ำคืนอันหรูหรา แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มเคลือบน้ำตาลและเสียงหัวเราะเหล่านั้น มีเกมล่าชีวิตและการหักเหลี่ยมเฉือนคมซ่อนอยู่เบื้องหลัง เป้าหมายของเราในคืนนี้คือ 'วิคเตอร์ หลี่' นักธุรกิจชาวต่างชาติผู้ทรงอิทธิพลที่มีส่วนพัวพันกับการฟอกเงินและการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพยานคนสำคัญ การจะเข้าถึงตัวเป้าหมายในงานเลี้ยงปิดที่มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นระดับพรีเมียมนี้ ทางเดียวที่ทำได้คือการปลอมตัวเป็นคู่รักไฮโซที่ได้รับเชิญในฐานะแขกพิเศษของเจ้าภาพ และผู้ที่เสนอแผนการอันแสนจะบ้าบิ่นและเปลืองเนื้อเปลืองตัวนี้ ก็ไม่ใช่ใครอื่น... ไอ้นักเขียนจอมกะล่อนที่กำลังยืนยิ้มระรื่นอยู่ข้างผมนี่แหละครับ "มองซ้ายมือสิครับ" รวินทร์กระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันiที ดวงตาคมกริบเปลี่ยน1โทนจากความขี้เล่นเป็นความคมปลาบดั่งนักล่า "วิคเตอร์กำลังเดินมาทางโต๊ะเสิร์ฟคาร์เวียร์แล้ว พร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคนตามประกบ" ผมเหลือบสายตาตามสัญชาตญาณนักสืบ เห็นเป้าหมายรูปร่างสูงใหญ่ สวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์กำลังก้าวเท้าตรงมาทางโซนที่เรายืนอยู่จริง ๆ แววตาของวิคเตอร์กวาดมองผู้คนรอบข้างอย่างระแวดระวัง สมกับที่เป็นสุนัขจิ้งจอกแห่งวงการมืด "เราต้องทำยังไงต่อ" ผมถามเสียงเบา หัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางเข้าประชิดตัวโดยไม่ให้การ์ดไหวตัวทัน "ไม่ต้องทำอะไรมากครับ..." รวินทร์ยิ้มมุมปาก มือที่โอบเอวผมอยู่เลื่อนขึ้นมาลูบไล้กลุ่มผมด้านหลังเบาๆ อย่างอ่อนโยน ผิดกับแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย "แค่ทำตามบทบาท 'คนรักที่คลั่งรักคุณ' ให้เนียนที่สุดก็พอ" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามไถ่ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร รวินทร์ก็รวบตัวผมเข้าไปประชิดยิ่งขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาอย่างรวดเร็วจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มของผม กลิ่นหอมจางๆ และสัมผัสจากปลายนิ้วที่ประคองท้ายทอยไว้อย่างนุ่มนวลทำเอาสมองผมขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะทาบทับลงมาปิดริมฝีปากของผมอย่างแนบเนียน! ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สัญชาตญาณร้องเตือนให้ผลักอกอีกฝ่ายออกไปเสีย แต่เมื่อหางตาเหลือเห็นวิคเตอร์และบอดี้การ์ดกำลังเดินผ่านเข้ามาในระยะประชิดพอดี ผมจึงทำได้เพียงกำหมัดแน่น ขยับมือไปโอบรอบลำคอของรวินทร์ไว้ตามสัญชาตญาณการแสดง ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกรานริมฝีปากด้วยจังหวะที่นุ่มนวลแต่หนักหน่วงและเร่าร้อนเกินกว่าบทบาทสมมติ สัมผัสที่อบอุ่นและวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รวินทร์ไม่ได้รุกล้ำเกินเลยไปมากกว่าการบดเบียดริมฝีปากและส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคออย่างได้ใจ ขณะที่ผมทำได้เพียงหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ปล่อยให้ความใกล้ชิดนี้หลอมรวมเราเข้าด้วยกันท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยในงาน ผ่านไปชั่วอึดใจที่ยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง รวินทร์จึงยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองผมด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยกยิ้มพึงพอใจ "แสดงได้ยอดเยี่ยมมากครับท่านนักสืบ สีหน้าเคอะเขินเมื่อครู่นี้... สมจริงจนผมเกือบคิดว่าคุณรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ซะแล้ว" เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย ผมหอบหายใจเล็กน้อย เม้มริมฝีปากที่ยังคงร้อนผ่าวจากการจูบเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่สับสนปะปนกัน ทั้งโกรธที่โดนฉวยโอกาส และทั้งใจเต้นแรงอย่างน่าหงุดหงิด "รวินทร์... คุณนี่มัน..." ผมกัดฟันเตรียมจะต่อว่ายาวเหยียด แต่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะความหวานของคู่รักคู่นี้... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังยืนขวางทางเดินส่วนตัวของผมอยู่นะครับ" ผมกับรวินทร์ชะงักค้าง หันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที วิคเตอร์ หลี่ ยืนกอดอกจ้องมองเราด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบราวกับงูพิษกวาดมองสำรวจเราตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของผมกระชากวูบ และทำให้รวินทร์ถึงกับหุบยิ้มทันที ไม่ใช่ตัวของวิคเตอร์เอง... หากแต่เป็นร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังวิคเตอร์ต่างหาก เธอก้าวออกมาจากเงาแสงไฟ ใบหน้าเรียวสวยได้รูปส่งยิ้มหวานหยดเยิ้มให้เราทั้งคู่ พร้อมกับเอמהทักทายด้วยน้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นยำแม้ไม่ได้ยินมาหลายปี "สวัสดีจ้ะ... ธันวา ไม่คิดเลยนะ ว่านักสืบผู้แสนดีอย่างเธอ จะกลายมาเป็น 'คู่รัก' ของนักเขียนจอมโกหกคนนี้ได้" รอยยิ้มของหญิงสาวคนนั้นแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ขณะที่ปมปริศนาทั้งหมดกำลังพลิกผันตลบหลังเราในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอดในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ