เต้นรำท่ามกลางอันตราย

"ถ้าคุณยังก้าวเท้าผิดจังหวะอีกแค่ครั้งเดียว ผมจะถือวิสาสะเหยียบเท้าคุณคืนให้สมกับที่โดนย่ำไปสามรอบนะครับ, คุณนักเขียน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ท่ามกลางเสียงเพลงออร์เคสตราช้าๆ ที่กำลังบรรเลงคลอเคล้าไปกับบรรยากาศหรูหราของงานเลี้ยงสวมหน้ากาก รวินทร์กลอกตาเล็กน้อยภายใต้หน้ากากขนนกสีดำ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกวนประสาทอย่างเคย "แหม, คุณนักสืบธันวาผู้เจ้าระเบียบ... นี่มันงานเต้นรำกระชับมิตร ไม่ใช่การฝึกแถวเตรียมทหารนะครับ มือสมัครเล่นอย่างผมจะก้าวพลาดบ้างไม่ได้เลยหรือไง" รวินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความท้าทายที่จตั้งใจปั่นป่วนหัวใจอีกฝ่ายให้ปั่นป่วนเล่น ทว่าในวินาทีที่รอยยิ้มของหญิงสาวปริศนาจากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ปมปริศนาที่กำลังพลิกตลบหลังพวกเขากลับถูกแทนที่ด้วยสัมผัสอันแน่นแฟ้นจากวงแขนแกร่งที่โอบเอวเขาไว้ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีอำพัน ทั้งคู่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ระยะห่างระหว่างอกของธันวากับแผ่นอกของรวินทร์แทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นแบบมืออาชีพของนักสืบหนุ่มลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก จนรวินทร์เผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ สายตาคมกริบภายใต้หน้ากากสีเงินของธันวาจ้องมองตรงมาที่ดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาคู่นั้นจริงจังจนน่ากลัว แต่ขณะเดียวกันมันก็มีความร้อนรุ่มบางอย่างที่แผดเผาหัวใจคนมองจนแทบละลาย เปลวเพลิงแห่งความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์กำลังปะทุขึ้นเงียบๆ ในพื้นที่ส่วนตัวระหว่างเขาทั้งสอง "คุณไม่ได้ก้าวพลาดเพราะเป็นมือสมัครเล่นหรอกครับ... รวินทร์" ธันวาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันนุ่มนวลขึ้น ลึกซึ้งขึ้น จนคนฟังถึงกับใจกระตุก "แต่คุณจงใจก้าวผิด เพื่อให้ผมต้องดึงคุณเข้ามาใกล้ขึ้นต่างหาก" รวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตากระพริบถี่เพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา ปากเก่งๆ ที่มักมีคำพูดกวนประสาทตอบกลับได้เสมอในทุกสถานการณ์ กลับติดขัดขึ้นมาดื้อๆ เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของธันวาที่ประคองแผ่นหลังของเขาอยู่ ออกแรงกดลูบไล้อย่างแผ่วเบาผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพง เคมีที่เข้ากันอย่างน่าตกใจนี้ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความอันตรายรอบตัว ปริศนาฆาตกรรมและเอกสารลับที่พวกเขากำลังตามหาดูเหมือนจะเลือนหายไปจากความทรงจำชั่วขณะ เหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในอก "หลงตัวเองชะมัด..." รวินทร์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาคู่คมยังคงสบประสานกับดวงตาของนักสืบหนุ่ม "ผมแค่... ไม่ชอบเดินตามเกมของใครก็เท่านั้นเองครับ" "รวมถึงเกมหัวใจด้วยหรือเปล่าล่ะครับ?" ธันวาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด จนร่างของรวินทร์แนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนในจังหวะที่หมุนตัวไปตามท่วงทำนองเพลง ความเย่อหยิ่งและระเบียบวินัยเคร่งครัดที่ธันวายึดถือมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เมื่อเผชิญหน้ากับความดื้อรั้นและเสน่ห์แพรวพราวที่หาตัวจับยากของนักเขียนหนุ่ม รวินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนพวงแก้ม เขาอยากจะถอยหลังหนี แต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการก้าวตามจังหวะนำของธันวาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีสะดุด ไม่มีข้อผิดพลาด มีเพียงสัมผัสอันมั่นคงและอ้อมกอดที่อบอุ่นจนน่าใจหาย "ถ้าผมบอกว่า... เกมนี้ผมไม่อยากเป็นฝ่ายควบคุมแล้วล่ะครับ" ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล "ผมยอมจำนนให้คุณตั้งแต่ตอนที่คุณเอาแต่เถียงผมในห้องทำงานวันนั้นแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอารวินทร์ถึงกับนิ่งค้าง สมองที่เคยประมวลผลคำพูดและพล็อตเรื่องได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกทำให้เขาพูดไม่ออก มือเรียวที่วางอยู่บนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายเผลอขยุ้มเนื้อผ้าสูทแน่นโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่การสืบสวน ไม่ใช่การไล่ล่าหาความจริง แต่มันคือการเดิมพันด้วยความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสองคู่ประสานกันอีกครั้ง ความเงียบงันและความหมายลึกซึ้งที่สื่อผ่านทางสายตากำลังบอกเล่าทุกอย่างที่คำพูดไม่สามารถอธิบายได้ ธันวาค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน รวินทร์หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อบรรยากาศและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันในเสี้ยววินาทีนั้น ทว่า... *เคร้ง!* เสียงแก้วคริสตัลแตกกระจายดังสนั่นมาจากมุมมืดของห้องโถงใหญ่ ตามด้วยเสียงกรีดร้องตกใจของผู้ร่วมงานและความโกลาหลที่เกิดขึ้นทันที ประตูบานใหญ่ทางด้านทิศเหนือถูกผลักเปิดออกกระแทกผนังเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทคนหนึ่งที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลนองจากบาดแผลที่หน้าอก ธันวาผละตัวออกจากรวินทร์อย่างรวดเร็วสัญชาตญาณนักสืบตื่นตัวเต็มพิกัด แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเฉียบคมและดุดันในเสี้ยววินาที รวินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา กวาดสายตามองไปยังร่างไร้ลมหายใจที่นอนขวางประตู ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับเงาสะท้อนของใครบางคนบริเวณระเบียงชั้นสอง... รอยยิ้มคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหายลับไปในความมืด ทำเอาสันหลังของนักเขียนหนุ่มเย็นวาบ ความลับที่พวกเขากำลังตามหาไม่ได้อยู่ไกลตัวอย่างที่คิด และเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างแท้จริงครับ * * * ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความรู้สึกอันร้อนแรงและชวนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะครับ