สงครามประสาท

ปัง! เสียงบานประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับร่างของหมวดวิกรมที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน เอกสารในมือสั่นระริกราวกับถือชนวนระเบิดเวลา แต่ทว่า... วินาทีที่สายตาของนายตำรวจหนุ่มปะทะเข้ากับภาพเบื้องหน้า คำรายงานทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก รวินทร์ยืนชิดติดขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีร่างสูงสง่าของสารวัตรธันวากลืนกินพื้นที่ด้านหน้าจนเกือบชิด ร่างของทั้งคู่แทบจะแนบสนิทกัน หากหมวดวิกรมผลักประตูมาช้ากว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาที ปลายจมูกของนักเขียนหนุ่มจอมกวนคงจะชนเข้ากับสันจมูกโด่งเป็นคมของท่านสารวัตรเจ้าระเบียบไปเสียแล้ว "เอ่อ... คือว่า... ผม..." หมวดวิกรมกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลไม่ทันกับบรรยากาศมาคุกที่อวลไปด้วยกลิ่นอายความ(เกือบจะ)หวานชื่นปนอันตราย รวินทร์ไหวตัวทันก่อนใครเพื่อน ร่างเพรียวบางดีดตัวถอยหลังออกจากวงล้อมของสารวัตรหนุ่มอย่างไร้ร่องรอย เจ้าตัวจัดปกเสื้อยืดสีพื้นของตัวเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น ใบหน้าหวานฉายแววยียวนกวนประสาทตามสไตล์ ถือโอกาสส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ผู้มาใหม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เข้ามาได้จังหวะนรก... เอ๊ย จังหวะเวลาพอดีเลยครับหมวดวิกรม พอดีท่านสารวัตรเขาก กำลังจะอธิบาย 'ระเบียบการใช้เซฟเฮาส์' ข้อที่แปดร้อยแปดสิบแปดให้ผมฟังพอดี" รวินทร์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ สายตาพราวระยับเหลือบมองคนหน้าตึงที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ธันวาขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อนูนเด่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ความหงุดหงิดพุ่งพล่านในอก ไม่ใช่เพราะถูกลูกน้องขัดจังหวะ แต่เป็นเพราะไอ้รอยยิ้มกวนประสาทของคนที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนั้นต่างหาก "ออกไปก่อน วิกรม" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุๆ ไปยังผู้ใต้บังคับบัญชา "อ้าวสารวัตร แต่แฟ้มด่วนจากกองปราบ..." "วางไว้บนโต๊ะ แล้วออกไป!" สารวัตรหนุ่มย้ำเสียงเข้ม บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันทีจนหมวดวิกรมต้องรีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วซอยเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดประตูเสียงดังคลิกเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบ สิ้นเสียงปิดประตู ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ รวินทร์ทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวยาวอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตมองสารวัตรหนุ่มที่กำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทีฮึดฮัด "หงุดหงิดอะไรเล่าคุณสารวัตร แค่ลูกน้องเข้ามาขัดจังหวะชีวิตคู่... เอ๊ย ชีวิตการสืบสวนแค่นี้ทำเป็นหน้ายักษ์ไปได้" รวินทร์จงใจหยอดคำพูดแทงใจดำ เพื่อทดสอบความอดทนของอีกฝ่าย ธันวาหยุดเดิน เขาก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนค้ำหัวโซฟาที่รวินทร์นั่งอยู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ปากเก่งนักนะคุณรวินทร์ คิดว่าผมไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมคุณรึไง" "เล่ห์เหลี่ยมอะไรกันครับ ผมเป็นแค่นักเขียนใสซื่อบริสุทธิ์ หาเช้ากินค่ำ..." "ใสซื่อบ้านคุณสิ!" ธันวาโพล่งขึ้น ตัดบทด้วยความเหลืออด "เมื่อคืนคุณแอบเปลี่ยนรหัสผ่าน Wi-Fi ในบ้าน แถมยังตั้งชื่อเครือข่ายว่า *'สารวัตรหน้าดุแต่ใจปลาซิว'* คิดว่าผมไม่รู้เรอะ!" รวินทร์หลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าหวานฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "อ้าว รู้ด้วยเหรอครับเนี่ย ก็นึกว่าจะหากล่องเร้าเตอร์ไม่เจอซะอีก สมแล้วที่เป็นนักสืบมือหนึ่ง" "คุณรวินทร์!" ธันวาคำรามต่ำในลำคอ มือหนาทุบลงบนพนักพิงโซฟาข้างศีรษะของอีกฝ่ายอย่างแรง เพื่อเป็นการกักขังไม่ให้รวินทร์ขยับหนีไปไหนได้ ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้แก้ว ทว่า รวินทร์กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เจ้าตัวกลับเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มท้าทาย สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวของสารวัตรหนุ่ม "ใกล้เกินไปแล้วนะครับสารวัตร ระวังหัวใจคุณจะทำงานหนักเกินอัตรากำลังนะ" รวินทร์กระซิบเสียงแผ่วเบa น้ำเสียงเจือความเย้ายวนที่จงใจยั่วโมโห "คนที่ควรระวังคือคุณต่างหาก" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แนบชิดไม่แพ้กัน "ในเมื่อคุณเริ่มเกมสงครามประสาทก่อน อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน" สงครามเย็นย่อมๆ ภายใต้ชายคาเซฟเฮาส์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่วินาทีนั้น ต่างฝ่ายต่างงัดสารพัดวิธีกลั่นแกล้งกันมาใช้เพื่อเอาชนะคะคาน โดยไม่มีใครยอมใคร ตกดึกของคืนเดียวกัน รวินทร์เดินง่วงงุนออกมาจากห้องนอนเพื่อจะหาอะไรดื่มแก้กระหาย ทว่าพอเดินมาถึงห้องครัว ความงืดงุนก็มลายหายไปสิ้นเมื่อพบว่า กาแฟกระป๋องโปรดที่แช่ไว้ในตู้เย็นหายเกลี้ยง เหลือเพียงกระดาษโน้ตแปะไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *'คาเฟอีนเกินขนาดไม่ดีต่อสุขภาพ ผมยึดไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเอง - ธันวา'* รวินทร์ขยريกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ด้วยความหมั่นไส้ "หนอย... ไอ้สารวัตรเจ้าระเบียบ กล้าดียังไงมาแตะต้องสมบัติของผม!" เช้าวันถัดมา ถึงตาของรวินทร์เอาคืนบ้าง นักเขียนหนุ่มตื่นแต่เช้าตรู่ จัดการย่องเบาเข้าไปในห้องทำงานของสารวัตรธันวาขณะที่เจ้าตัวยังอาบน้ำอยู่ รวินทร์จัดการสลับรองเท้าหนังขัดมันวับคู่เก่งของสารวัตร ให้สลับข้างซ้ายขวาอย่างแนบเนียน พร้อมกับแอบหยอดกาวตราช้างลงไปในปลอกปากกาซิกเนเจอร์ราคาแพงที่ธันวาใช้เซ็นเอกสารสำคัญเป็นประจำ เมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง รวินทร์ก็รีบเผ่นแนบกลับเข้าห้องตัวเองแทบไม่ทัน นั่งอมยิ้มรอฟังเสียงระเบิดเวลาจากห้องทำงานด้วยความสะใจ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เสียงทุบโต๊ะดังโครมครามก็ตามมาด้วยเสียงสบถเบาๆ ของธันวาที่ดังทะลุกำแพงมาถึงห้องนั่งเล่น รวินทร์หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ ปลดปล่อยอารมณ์ฟินสุดขีดกับการได้เห็นคนเนี๊ยบๆ อย่างสารวัตรธันวาเสียอาการ ทว่า ความสุขมักอยู่กับเราไม่นาน... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ไม่รอให้อนุญาต ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่หมวดวิกรม... และไม่ใช่ใครอื่นที่เป็นคนในเครื่องแบบ ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกวาดตามองรอบตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รวินทร์ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "คุณรวินทร์สินะครับ... ผมได้รับมอบหมายให้มาพาตัวคุณกลับบ้าน" ชายแปลกหน้าเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับชูเอกสารคำสั่งศาลขึ้นมาต่อหน้าต่อตา "คุณพ่อของคุณส่งผมมารับตัวคุณครับ" รวินทร์หน้าถอดสี รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่หายวับไปกับตา ความทรงจำอันดำมืดและปมในอดีตที่พยายามหลบหนีมาตลอด พรั่งพรูเข้ามาโจมตีหัวใจจนชาหนึบ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนของสารวัตรธันวา1ก็เปิดผางออกมา ร่างสูงใหญ่ของสารวัตรหนุ่มก้าวออกมาในสภาพที่สวมเสื้อเชิ้ตยังไม่ติดกระดุมเม็ดบน รองเท้าหนังใส่สลับข้างซ้ายขวาอย่างทุลักทุเล แต่แววตาที่มองไปยังชายแปลกหน้ากลับเต็มไปด้วยประกายอันตรายและดุดันยิ่งกว่าเสือร้าย ธันวาก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรวินทร์กับชายแปลกหน้าทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของแขกไม่ได้รับเชิญด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น "ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ..." ธันวาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ "ก่อนที่ผมจะข้อหาบุกรุกและส่งคุณไปนอนห้องขังแทนที่จะได้พาใครกลับ!" --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งแซ่บของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ)*