รอยเท้าของความเจ็บปวด

กลิ่นออนอ่อนของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน ณ หอจดหมายเหตุอาชญากรรมกรุงเทพฯ คือบรรยากาศเดียวที่เราพอจะพึ่งพาได้ในคืนที่ฝนไม่ตกแต่ความกดอากาศต่ำกดทับจนหายใจแทบไม่ออก เอกสารคดีหมายเลข 408/2558 วางกองอยู่ตรงหน้า รินรดากำลังใช้ปลายแหนบโลหะคีบฟิล์มกระจกเนกาทีฟภาพถ่ายเก่าๆ ขึ้นส่องกับหลอดไฟนีออนสีนวล สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพิจารณาร่องรอยการตัดต่อภาพที่เนียนกริบเมื่อสิบปีก่อน ภาพของครอบครัวเธอก่อนวินาทีแห่งหายนะ สามีผู้เป็นนักกฎหมายตงฉินและลูกสาววัยเจ็ดขวบที่กำลังยิ้มกว้างในวันหยุดสุดสัปดาห์ รอยยิ้มนั้นถูกลบเลือนด้วยกระดาษสีขาวที่ศาลประทับตรา "ยกฟ้องเนื่องจากพยานหลักฐานไม่เพียงพอ" "คุณกำลังมองหาผีในคราบหมึกพิมพ์หรือไง หมอ" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของคีย์ ธันวา ดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง เขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนพิงกรอบประตูมือข้างหนึ่งคิ้วบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่มุมปาก ดวงตาคมปลาบจับจ้องรินรดาด้วยความรู้สึกหลากหลาย—ทั้งเป็นห่วง หวงแหน และเจ็บปวดแทนในคราวเดียวกัน รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอยังคงจดจ่ออยู่กับฟิล์มในมือ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค "ผีพวกนี้ไม่ได้หลอกฉันด้วยความกลัวหรอก ธันวา... มันหลอกฉันด้วยความจริงที่ว่า กฎหมายมีไว้ลงโทษคนจน ส่วนคนรวยใช้มันเป็นเกราะกำบังต่างหาก" คีย์ถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจออกทางจมูกก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ ของเขา ทำให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีดิบเถื่อน "ความจริงมันไม่ได้สะอาดเหมือนในตำราจิตวิทยาที่คุณท่องจำหรอกนะริน" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า ศอกค้ำกับโต๊ะไม้เก่าๆ "ไอ้เอกสารที่คุณกำลังรื้อค้นอยู่เนี่ย มันไม่ใช่แค่สำนวนคดีอุบัติเหตุบนท้องถนน... มันคือสัญญาทาสที่ซื้อขายความยุติธรรมได้ด้วยตัวเลขแปดหลักบนเช็คเงินสด" รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสนเท่ห์และจริงจังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสายลับ "คุณรู้อะไรมามากกว่าในรายงานลับนั่นใช่ไหม" คีย์หยิบแฟ้มสีน้ำตาลอีกแฟ้มหนึ่งที่เขาแอบไปสืบมาได้เมื่อช่วงหัวค่ำวางทับลงบนเอกสารกองเดิม กระดาษข้างในเหลืองกรอบและมีรอยคราบน้ำกาแฟ แต่มันคือสิ่งที่จะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลผู้มีอิทธิพลที่ฆ่าครอบครัวเธอทางอ้อม "เอกสารชันสูตรศพรอบแรก... ที่ถูกสั่งให้เก็บเงียบในตู้เซฟของโรงพยาบาลตำรวจ" คีย์ใช้นิ้วเคาะเบาๆ บนกระดาษแผ่นนั้น "ลูกสาวของคุณไม่ได้เสียชีวิตเพราะแรงกระแทกจากอุบัติเหตุรถชนธรรมดาอย่างที่สำนวนสรุป ร่างกายของเธอมีสารคลายกล้ามเนื้อปริมาณมากเกินขนาดก่อนที่รถจะพุ่งชนต้นไม้... พูดง่ายๆ คือ เธอถูกทำให้หมดสติตั้งแต่ยังอยู่บนรถคันนั้นแล้ว" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน รินรดารู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางหน้าอก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน นิ้วเรียวที่ถือแหนบสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความทรงจำในวันที่เธอสูญเสียทุกสิ่งไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ เสียงร้องไห้ กลิ่นควันไฟ และความไร้พลังของตัวเองในฐานะแม่ที่ไม่สามารถปกป้องลูกได้ "ฝีมือ... ใคร" น้ำเสียงของรินรดาขาดห้วงและเย็นเยียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงร้องไห้ฟูมฟายของหญิงสาวอ่อนแอ แต่มันคือเสียงของนักล่าที่กำลังเจอเหยื่อที่ตามหามาตลอดชีวิต "คนที่คุณกำลังร่วมมือด้วยเพื่อทำลายเขานั่นแหละ" คีย์ตอบสั้นๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ท่านอภิชาติ... พ่อเลี้ยงอุปถัมภ์ของคุณในวงการวิชาการปัจจุบัน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ในห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นในใจของรินรดาที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกผิดที่เคยเชื่อใจคนชั่วในคราบผู้ดีตีกลับเข้ามาทำร้ายเธออย่างรุนแรง รอยยิ้มอบอุ่นและการสนับสนุนที่ท่านอภิชาติเคยมีให้เธอในอดีต แท้จริงแล้วมันคือรอยยิ้มของฆาตกรที่คอยเฝ้ามองเหยื่อเดินวนอยู่ในกำมือ "เขาเลี้ยงฉันไว้... เพื่อดูว่าฉันจะฉลาดพอที่จะขุดคุ้ยความจริงเรื่องนี้เจอไหมสินะ" รินรดากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันตัวเอง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนกระดาษคดีเก่า ละลายหมึกพิมพ์ให้เลือนรางลงไป คีย์เอื้อมมือหนามาวางทับลงบนหลังมือที่สั่นเทาของเธอ ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาคือสิ่งเดียวที่ดึงสติเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง แรงบีบกระชับที่สื่อความหมายว่า *'คุณไม่ได้สู้คนเดียว'* ทำให้หัวใจที่แหลกสลายของรินรดายังคงเต้นต่อได้ "เกมจิตวิทยาที่คุณเก่งนักหนา ใช้มันไม่ได้ผลหรอกกับคนอย่างอภิชาติ เพราะมันไม่มีจิตสำนึกให้เราเข้าไปเล่น" คีย์มองเธอด้วยสายตาจริงจัง "แต่ถ้าเราอยากกระชากหน้ากากมัน... เราต้องเล่นด้วยกติกาของพวกมัน" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความโกรธแค้นที่กำลังแผดเผาขั้วหัวใจ แววตาที่เคยสั่นไหวแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีดโกน เธอดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลก่อนจะปิดแฟ้มคดีนั้นลงเสียงดังสนั่น "งั้นเรามาเริ่มเกมต้อนรับความพินาศกันเถอะค่ะ... ธันวา" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดทางขึ้นห้องใต้ดิน ฝีเท้าที่มั่นคงและคุ้นเคยอย่างยิ่งยวดหยุดลงตรงหน้าประตูเหล็กที่ปิดสนิท เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะที่ทำเอารินรดาและคีย์ต้องสบตากันด้วยความตกใจ—ท่านอภิชาติยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เอ่ยทักทายผ่านบานประตูเข้ามาว่า... "ดึกป่านนี้แล้ว ลูกศิษย์ตัวน้อยของผมกำลังค้นหาอะไรสนุกๆ อยู่หรือครับ ดร.รินรดา" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับเรานะครับ