คำถามที่ไร้คำตอบ

"คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างจากผม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านความมืดของห้องทำงานที่เปิดเพียงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ คีย์ ธันวา ไม่ได้มองหน้าเธอ เขากำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างที่สายฝนโปรยปรายลงมากระทบถนนย่านธุรกิจ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง ดร.รินรดา นاتขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้หนังสีเข้ม แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงไฟวับวาว ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบ ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยม แต่หากสังเกตให้ลึกซึ้ง—ลึกซึ้งเกินกว่าที่ดวงตาสามัญจะมองเห็น—เธอกำลังใช้ปลายนิ้วมือข้างซ้ายกดลงบนสันแฟ้มเอกสารคดีลับที่วางอยู่บนตักแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "คำว่า 'อะไรบางอย่าง' ของคุณ มันกว้างเกินกว่าที่นักจิตวิทยาอย่างฉันจะวิเคราะห์ได้นะฃคีย์" รินรดาเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่มันคือเกราะกำบังชั้นดีที่เธอมักใช้เวลาที่สถานการณ์เริ่มบีบคั้น "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่า ดีลนี้เราแลกเปลี่ยนกันด้วยข้อมูล ไม่ใช่ความระแวง" "ข้อมูลเหรอ?" คีย์หันขวับกลับมา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากคมเข้ม นัยน์ตาดิบเถื่อนคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความไม่ไว้วางใจ "ข้อมูลที่คุณบอกผมเกี่ยวกับเส้นทางการเงินของเป้าหมาย... มันขาดหายไปสามวัน ช่วงเวลาก่อนที่เหยื่อจะเสียชีวิตสามวันนั้น คุณไปไหน และทำไมรายงานของตำรวจถึงระบุว่า IP Address ที่เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองของพวกมันในช่วงเวลาเดียวกันนั้น มาจากอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของคุณ?" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดกระทบกระจกราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอยังคงรักษาจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอ สมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) ของเธอกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประเมินความเสี่ยงและหาทางตอบโต้ที่สมเหตุสมผลที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจข้างในกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เธอเกลียดชังที่สุด—ความรู้สึกของการถูกจับได้ไล่ทันโดยคนที่เธออนุญาตให้เข้ามาใกล้ชิดเกินเส้นแบ่ง "คุณกำลังตั้งข้อหาฉันในฐานะอะไร คีย์? ในฐานะคู่หู หรือในฐานะนักข่าวที่กำลังหาข่าวหน้าหนึ่งเพื่อแลกกับชื่อเสียง?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคมกริบของเธอกดดันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันต้องการหักหลังคุณ ฉันคงไม่พาตัวเองมานั่งอยู่ในห้องเดียวกับคุณในคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้หรอกนะ" "บางที... คุณอาจจะไม่ได้หักหลังผม" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ เงาร่างของเขาพาดทับลงบนโต๊ะทำงานของเธอ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือลงมาทาบกับขอบโต๊ะโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชื้นของละอองฝนลอยแตะจมูก "บางที... คุณอาจจะไม่ได้ร่วมมือกับพวกมัน แต่คุณกำลังใช้ผมเป็นเครื่องมือ เพื่อสะสางบัญชีแค้นส่วนตัวที่คุณเก็บงำมาห้าปีเต็มต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นในอดีต รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสเลือดที่สูบฉีดแรงขึ้น แต่มือของเธอยังคงนิ่งสนิท เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและระแวงสงสัยของอดีตสายลับ เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ไม่ใช่แค่ความดึงดูดทางกายภาพ แต่มันคือการต่อสู้ทางจิตวิทยาของคนสองคนที่ต่างมีบาดแผลฉกรรจ์ในอดีต และต่างฝ่ายต่างก็ไม่เคยเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้ใครล่วงรู้ "คุณรู้ดีว่าฉันต้องการอะไรจากพวกมัน" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ แผ่วเบาแต่เฉียบคมดั่งคมมีด "และความแค้นของฉัน มันก็สะอาดกว่าความรู้สึกผิดที่คุณแบกไว้บนหลังมาตลอดชีวิตของคีย์ ธันวา ไม่ใช่หรือไง?" คำพูดนั้นทำให้คีย์ชะงักไป ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับมาโรยตัวอีกครั้ง แต่ในความเงียบนั้น มันกลับเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนแทบจะจุดประกายไฟขึ้นมาได้ ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาอะไรออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของรินรดา หน้าจอสีดำสนิทเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยถูกเจาะ รินรดากับคีย์สบตากันโดยไม่ต้องนัดหมาย ความระแวงสงสัยเมื่อครูถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดในเสี้ยววินาที คีย์พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเธอให้หลบลงใต้โต๊ะทำงานทันที ขณะที่เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายละเอียดด้วยแรงกระแทกของกระสุนปืนไรเฟิลเก็บเสียงที่เจาะทะลุกำแพงเข้ามา ฝุ่นควันและเศษปูนร่วงกราวลงมา ในความมืดที่คละคลุ้งไปด้วยฝุ่น รินรดากำมือแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ เมื่อเธอมองเห็นเงาสودของใครบางคนกำลังก้าวเดินผ่านแสงแฟลชจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกแฮกเข้ามา... เงาร่างที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับเรานะครับ