นัยยะที่ซ่อนอยู่ในคำลวง

กลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงระยับผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมตระกูลโอเรียนทัลราคาแพงในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัว ดร.รินรดา ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ปลายนิ้วเรียวที่กำลังถือแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีทับทิมเข้มกลับเย็นเฉียบ เธอจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะเบนสายตาผ่านหมู่มวลแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในชุดสูทสากลและราตรียาวลากพื้น ไปหยุดอยู่ที่เป้าหมายหลักของค่ำคืนนี้ "คุณรินรดา... ไม่นึกเลยว่าจะได้พบผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรชื่อดังในงานการกุศลแบบนี้" เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความเย่อหยิ่งไว้ในทีดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของ "ประธานาธิบดีแห่งโลกธุรกิจสีเทา" อย่าง พล.ต.ท. อนันต์ หรือที่ใครๆ ลับหลังต่างขนานนามเขาว่า "นายพลผู้ไร้เงา" ชายวัยหกสิบเศษที่นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยว กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า รินรดาวางแก้วไวน์ลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดีอย่างใจเย็น เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มบางเบาถูกคลี่ออกที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบมืออาชีพที่ไร้ซึ่งความรู้สึกทางใจโดยแท้จริง "ดิฉันก็ไม่คิดว่า คนระดับท่านอนันต์ จะให้ความสนใจกับงานระดมทุนเพื่อเด็กกำพร้าหรอกนะครับ... หรือบางที การสร้างภาพลักษณ์ว่า 'ผู้พิทักษ์' อาจจำเป็นกว่าการกวาดล้าง 'ผู้ล่า' ในสายตาของสังคมตอนนี้?" รินรดาเลือกใช้คำพูดที่คมกริบแต่สุภาพ เจือด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ท้าทายอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน อนันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ เขาก้าวเข้าไปใกล้รินรดาอีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่คาร์ตันชั้นดีลอยเข้าจมูก "คุณเป็นคนปากกล้ากว่าที่ผมคิดไว้ในรายงานประวัติ... ดร.รินรดา การศึกษาพฤติกรรมมนุษย์มันสอนให้คุณกล้าต่อปากต่อคำกับคนที่สั่งเป็นสั่งตายคุณได้ง่ายๆ เลยหรือ?" อนันต์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังมองเหยื่อที่ติดกับ "จิตวิทยาไม่ได้สอนให้ดิฉันกล้าหาญอย่างไร้เหตุผลหรอกครับท่าน... แต่มันสอนให้ดิฉันมองทะลุผ่าน 'หน้ากาก' ของคนที่พยายามซ่อนความเน่าเฟะไว้ใต้ความหรูหราต่างหาก และเชื่อเถอะว่า... หน้ากากของท่านหนาเสียจนดิฉันเกรงว่า ต่อให้ใช้ค้อนปอนด์ทุบ ก็คงไม่สะเทือนถึงเนื้อข้างใน" รินรดาตอบกลับทันควัน สายตาไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เธอกำลังใช้หลักการ 'Desensitization' หรือการลดความกลัวด้วยการเผชิญหน้า เพื่อทดสอบปฏิกิริยาทางจิตวิทยาของอีกฝ่าย อนันต์หุบยิ้มทันที แววตาของเขาฉายแววอันตรายวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ระวังปากหน่อย ดร.รินรดา... คนที่รู้มากเกินไป มักจะอายุสั้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเรื่องในอดีตเกี่ยวกับครอบครัวของคุณด้วยแล้ว... ผมคิดว่าคุณน่าจะจำบทเรียนราคาแพงนั้นได้ดีนะ" คำพูดนั้นทำเอารินรดาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที หัวใจกระตุกวูบด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจากก้นบึ้งของความทรงจำอันเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านเมื่อสิบปีก่อนที่พรากพ่อแม่ไปต่อหน้าต่อตา โดยที่กฎหมายไม่สามารถเอาผิดใครได้ ลอยย้อนกลับมาหลอกหลอน แต่วินัยของนักจิตวิทยาอาชญากรทำให้เธอควบคุมสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว เธอดึงสติกลับมาแล้วแย้มยิ้มเยาะ "ขอบคุณที่เตือนความจำครับท่าน... แต่ดิฉันกลับมองว่า คนที่พยายามปกปิดความผิดต่างหาก ที่มักจะนอนไม่หลับในยามค่ำคืน และภาวนาไม่ให้มีใครขุดคุ้ยความจริงขึ้นมา" ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังตึงเครียดจนแทบจะตัด Pheromone แห่งความหวาดระแวงออกเป็นชิ้นๆ ได้นั้น เสียงกระซิบผ่านหูฟังไร้สายขนาดเล็กจิ๋วจาก คีย์ ธันวา ก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงร้อนรนแต่นิ่งสนิท *(ริน... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! มีความผิดปกติที่ระบบเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดิน ข้อมูลที่คุณต้องการถูกดาวน์โหลดออกไปแล้ว และ... ชit! มีคนกำลังเดินตรงไปหาคุณจากด้านหลัง ระวังตัว!)* รินรดาดึงสายตากลับจากอนันต์ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวถอยตามคำเตือน มือหนาอันเย็นเฉียบของใครอีกคนก็เอื้อมมาแตะที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่เธอคุ้นเคยดีจากแฟ้มคดีลับ "ขอโทษที่ขัดจังหวะบทสนทนาอันแสนออกรสครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่เราตามหากำลังจะทำให้งานเลี้ยงนี้กลายเป็นงานศพเร็วกว่ากำหนดนะครับ, ดร.รินรดา" รินรดาเหลือบมองมือที่แตะไหล่ ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นแหวนเงินสลักลายรูปกางเขนหักครึ่งที่นิ้วก้อยของชายแปลกหน้าคนนั้น—สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่ฆ่าครอบครัวเธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วในตอนนี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทานี้ด้วยกันนะครับ