เสียงฝีเท้าในความมืด

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในแสงไฟสลัวของห้องใต้ดิน คือกลิ่นอายเดียวกับที่คีย์ คุ้นเคยมาตลอดหลายปีในฐานะนักข่าวสืบสวน แต่ค่ำคืนนี้ มันกลับมีกลิ่นแปลกปลอมเจือจางเข้ามา—กลิ่นความชื้นจากรองเท้าหนังราคาแพง และไอเย็นจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่เขาจำได้แม่นว่า มันเพิ่งเดินสวนกับเขาที่ชั้นล็อบบี้ของสำนักพิมพ์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว นิ้วหยาบกร้านของคีย์หยุดชะงักจากการรื้อค้นลังเอกสารลับ เขาย่อตัวลงต่ำอย่างไร้เสียง น้ำหนักตัวทั้งหมดถ่ายเทไปที่ปลายเท้า พร้อมๆ กับที่มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามโลหะเย็นเฉียบของปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว *กริ๊ก...* เสียงขยับของพื้นไม้กระดานเก่าเบייהใต้ฝ่าเท้าใครบางคนดังแว่วมาจากมุมมืดสุดทางเดิน ไม่ใช่เสียงหนูวิ่ง ไม่ใช่เสียงลมลอดหน้าต่าง แต่มันคือจังหวะการเดินที่จงใจผ่อนน้ำหนัก—จังหวะของมืออาชีพที่รู้ว่ากำลังไล่ล่าใคร คีย์หรี่ตาลง ประกายตาคมกริบดุดันขึ้นในความมืด เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว ความรู้สึกนึกคิดที่ผ่านการเผชิญหน้ากับความตายมาหลายครั้งสอนให้เขาสงบเยือกเย็นในยามวิกฤต ร่างสูงใหญ่แนบแผ่นหลังเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กขึ้นสนิม ปล่อยให้ความมืดกลืนกินเงาร่างของตัวเอง เพื่อรอเวลาให้ผู้มาเยือนเดินเข้ามาในรัศมีสายตา ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายกิโลเมตรในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ดร.รินรดา กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผังเส้นทางการเงินของกลุ่มทุนสีเทา ดวงตาสอบสวนคู่สวยฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะ เธอกำลังรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างใน "ดีล" ที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมา รินรดายกกาแฟดำขึ้นจิบ รสชาติขมปร่าบนปลายลิ้นช่วยขับไล่ความอ่อนล้า เธอย้อนทบทวนทุกย่างก้าวของคีย์ตั้งแต่วันแรกที่ดึงเขาเข้ามาในเกมนี้ ผู้ชายคนนั้นดิบเถื่อนและคาดเดายาก แต่มีความซื่อตรงต่อความแค้นของตัวเองสูงมาก ซึ่งนั่นทำให้เขาเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบ... หรืออย่างน้อยเธอก็เคยคิดเช่นนั้น จนกระทั่งเธอพบว่าข้อมูลการทำธุรกรรมบางส่วนที่เธอส่งให้คีย์เมื่อวานนี้ ถูกเปิดอ่านจากไอพีแอดเดรสปริศนาในเขตอุตสาหกรรมเก่า—สถานที่เดียวกันกับที่คีย์กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ตอนนี้ "นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ คีย์..." รินรดาพึมพำกับความว่างเปล่า หัวสมองระดับด็อกเตอร์ด้านจิตวิทยาอาชญากรรมกำลังประมวลผลความเป็นไปได้ทั้งหมด ความระแวงเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อเธอตระหนักว่า มีความเป็นไปได้สูงมากที่เป้าหมายของพวกเขาไม่ได้ถูกหลอก... แต่กลับเป็นพวกเขาต่างหากที่กำลังเดินเข้าสู่กับดัก กลับมาที่ห้องใต้ดินอันมืดมิด เสียงฝีเท้าคู่นั้นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องเก็บของพอดี แสงไฟฉายวับแวมสาดส่องลอดใต้บานประตูเข้ามา กวาดผ่านพื้นห้องทีละนิดอย่างใจเย็น คีย์กลั้นหายใจ สายตาจดจ้องไปที่เงาตะคุ่มที่ทาบทับอยู่บนบานกระจกฝ้าของประตู เขารู้ทันทีว่าคนๆ นี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจา และไม่ใช่ตำรวจที่จะมาจับกุม แต่นี่คือมือสังหารที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดพยานปากสำคัญ เงาดำนั้นหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูด้านนอกชั่วครู่ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอาดของบานพับที่ถูกหยอดน้ำมันมาเป็นอย่างดี ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟฉายวาดผ่านเข้ามาในห้อง คีย์ไม่รอให้ผู้บุกรุกตั้งตัว เขากลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับชักอาวุธปืนขึ้นเล็งตรงไปยังร่างเงาที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูทันที "ถ้าไม่อยากตายคาที่ อย่าขยับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของคีย์ดังขึ้นแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นมาถนัดตา ทว่า สิ่งที่ทำให้คีย์ต้องชะงักและหัวใจกระตุกวูบ ไม่ใช่การที่ผู้บุกรุกตกใจกลัว แต่เป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ดังตอบกลับมา—เสียงหัวเราะที่คุ้นหูอย่างประหลาด เงาดำนั้นไม่ได้ยกปืนขึ้นสู้ แต่กลับค่อยๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปกดสวิทช์ไฟติดผนัง แสงไฟนีออนสีเหลืองส้มกระพริบติดๆ ดับๆ อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะสว่างจ้าขึ้นจนคีย์ต้องหยีตาลงเพื่อปรับโฟกัส ภาพเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของนักข่าวสืบสวนผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับสะดุดกึก บนพื้นห้องใต้ดินที่ควรจะมีเพียงความว่างเปล่า บัดนี้กลับมีกล่องพัสดุปริศนากล่องหนึ่งวางอยู่กลางห้อง บนฝากล่องมีซองเอกสารสีน้ำตาลแปะทับด้วยเทปกาวสีดำสนิท และที่มุมซองมีสัญลักษณ์รูป "กางเขนกลับหัว" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับองค์กรลับที่คร่าชีวิตคนรักเก่าของคีย์เมื่อหลายปีก่อน และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... บนเอกสารแผ่นบนสุด มีชื่อของ ดร.รินรดา พิมพ์ไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงสด พร้อมข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมราคาแพงว่า *"เกมนี้... ใครกันแน่คือเหยื่อ และใครกันแน่คือผู้ล่า?"* คีย์ก้มมองหลักฐานตรงหน้าสลับกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่สะท้อนอยู่ในเงากระจกหน้าต่าง บัดนี้ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว เขาไม่ได้กำลังตามล่าหาความจริงจากผู้มีอิทธิพล แต่พวกมันกำลังจูงจมูกเขาและรินรดาให้เดินเข้ามาอยู่ในฝ่ามือตั้งแต่ต้นแล้ว ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้คิดวิเคราะห์อะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากนับสิบก็ดังขึ้นก้องกังวานจากชั้นบน ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี และเสียงเคาะรองเท้าหนังที่ก้าวเดินลงบันไดมาทีละขั้นอย่างมั่นใจ ก็ทำให้เขารู้ทันทีว่า... ประตูทางออกถูกล็อกสนิทแล้ว หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการเดินทางไปในห้วงอารมณ์สีเทานี้นะครับ