ความเชื่อใจที่ไร้ความหมาย

กลิ่นอับชื้นของกระดาษคดีเก่าและความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำลังจ้องมองกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นด้ายสีแดงโยงใยความเชื่อมโยงของกลุ่มทุนสีเทา ดวงตาคู่คมใสตลอดเวลาฉายแววเหนื่อยล้า แต่สมองยังคงทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องจักร เสียงเปิดประตูกระแทกผนังเบาๆ ตามด้วยฝีเท้าหนักๆ ของคีย์ ธันวา ที่ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ ท่าทางของเขาในยามนี้ดูดิบกระด้างและร้อนรนกว่าทุกครั้ง แววตาคู่นั้นไม่ได้มองตรงมาที่เธอราวกับกำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "คุณมาช้าไปย,คีย์" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างเยือกเย็น รินรดาผละสายตาจากกระดานไวท์บอร์ด หันมาสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน "และคุณดู... เปลี่ยนไปจากเมื่อวานมากทีเดียว" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งเล็กน้อย "เปลี่ยนไปเหรอครับ... หรือแค่ผมเพิ่งตาสว่างว่า เรากำลังวิ่งตามเกมที่ถูกเซ็ตอัพไว้ตั้งแต่แรกโดยคนที่นั่งอยู่ตรงนี้" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาบอกเธอทันทีว่า ชายตรงหน้ากำลังเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายในอย่างรุนแรง หรือไม่ก็... เขากำลังถูกครอบงำด้วยข้อมูลบางอย่างที่ทรงพลังพอกจะสั่นคลอนความเชื่อใจทั้งหมดที่มี "คุณหมายความว่าอย่างไร" น้ำเสียงของเธอยังคงนิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกปลุกให้ตื่นตัวสูงสุด "หมายความว่าแบบนี้ไงครับ ดอกเตอร์" คีย์ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางกางลงบนโต๊ะ มันคือรายงานการเงินลับที่โอนเข้าบัญชีต่างประเทศ และชื่อเจ้าของบัญชีปลายทาง... คือชื่อของรินรดาเอง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาเดิน รินรดากวาดสายตามองเอกสารแผ่นนั้น แววตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่คนช่างสังเกตอย่างคีย์ไม่มีทางพลาด "คุณเชื่อเอกสารชิ้นนี้มากกว่าตัวผม... เอ้ย มากกว่าตัวตนที่คุณร่วมงานด้วยมาตลอดงั้นหรือครับ" รินรดาเปลี่ยนสรรพนามเล็กน้อยเพื่อดึงสติของอีกฝ่าย "ผมเคยเชื่อครับ... เชื่อว่าคุณทำเพื่อทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวที่ตายไป จนกระทั่งมีคนส่งสิ่งนี้มาให้ผมเมื่อสองชั่วโมงก่อน" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผู้หญิงที่สูญเสียทุกอย่างให้แก่อำนาจมืด จะยอมรับเงินก้อนโตจากคนกลุ่มเดียวกันเพื่อปิดปากคดี... มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลในโลกสีเทาไม่ใช่หรือครับ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเธอกลัวความผิดที่ไม่ได้ก่อ แต่เธอกำลังวิเคราะห์ว่า "บุคคลที่สาม" คนไหนกันที่มีอิทธิพลพอจะแทรกแซงเข้ามาบنรทัดฐานความสัมพันธ์ที่เปราะบางคู่นี้ได้ ใครบางคนกำลังพยายามตัดตอนพวกเขาจากภายใน โดยไม่ต้องลงมือฆ่าด้วยซ้ำ "ถ้าฉันเป็นคนรับเงินนั้นจริง..." รินรดาค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาเขาอย่างช้าๆ ใช้จิตวิทยากดดันผ่านน้ำเสียงที่เรียบสนทนาราวกับกำลังคุยกับผู้ป่วย "คุณคิดว่าฉันจะทิ้งหลักฐานโง่ๆ ให้ใครก็ไม่รู้ส่งมาถึงมือคุณได้ง่ายๆ แบบนี้หรือครับ, คีย์? สมองของคุณไปไหนหมด หรือว่าความหลังฝังใจกับคนรักเก่าที่หักหลังคุณ มันกำลังทำให้คุณหวาดระแวงจนมองใครก็เป็นศัตรูไปหมด" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าจุดเปราะบางของคีย์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ กล้ามเนื้อกรามของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "อย่าเอาเรื่องนั้นมาพูด!" คีย์คำรามต่ำในลำคอ ขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดร่างของหญิงสาว "ผมแยกแยะได้ระหว่างเรื่องส่วนตัวกับงาน... แต่หลักฐานชิ้นนี้มันฟ้องอยู่ว่าคุณกำลังเล่นสองหน้า รินรดา คุณกำลังปกป้องใครอยู่กันแน่ในกลุ่มเป้าหมายของเรา" "ฉันปกป้องความจริงครับ..." รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและนิ่งสนิท ดวงตาไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย "และถ้าคุณฉลาดพอ คุณควรจะถามตัวเองว่า ใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์ที่สุดจากการที่เราสองคนแตกคอกันในตอนนี้" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนถึงขีดสุด ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายของสองชีวิตที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งความลับ ไม่มีใครยอมถอยหลังให้ใคร จนกระทั่ง... *กริ๊ก* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของห้องโถงด้านนอก ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงในพริบตา คีย์ชักอาวุธประจำกายออกมาจากเอวด้วยความเร็วระดับสัญชาตญาณสายลับ รินรดาก(พุ่ง)ตัวไปคว้าแฟ้มเอกสารพร้อมกับถอยหลังไปชิดมุมกำแพง ทั้งคู่หันขวับไปมองยังประตูที่ปิดสนิท ซึ่งตอนนี้มีเงาสะท้อนของใครบางคนทาบทับอยู่บนผืนกระจกเงา มือปริมาณหนึ่งค่อยๆ ดันประตูก่อนจะเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นของแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้อง รินรดากลั้นหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลนั้นชัดเจน... มันคือคนที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดที่จะมายืนอยู่ ณ จุดนี้ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาและเกมจิตวิทยาอันเชือดเฉือนนี้ไปกับเรานะครับ