รอยเลือดยังไม่จาง

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้... หรือจะให้ฉันต้องยิงซ้ำที่เดิม" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม เธอเอียงคอเล็กน้อยขณะที่เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ขวา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องในโกดังร้างแห่งนี้ มันไม่ใช่เลือดที่หยดลงพื้นเหมือนในหนังเกรดบี แต่มันกำลังไหลรินอย่างเงียบเชียบ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าความเป็นความตายนั้นใกล้กว่าที่คิด ชายชุดดำเบื้องหน้าชะงักฝีเท้า มันมองรอยแผลที่ไหล่ของเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความกระหายที่จะปิดปากพยาน กลายเป็นความลังเลที่ฉาบฉวยด้วยความกลัว ดร. รินรดา นักจิตวิทยาที่ใครๆ ต่างมองว่าบอบบาง กำลังถือมีดพกที่แย่งมาได้จ่อเข้าที่ลำคอของตัวเอง... หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ไอ้โง่นั่นคิด "คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง หมอ" ชายชุดดำเค้นเสียงลอดไรฟัน "แค่คนทำลายชีวิตคนอื่นไม่กี่คน ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงขนาดนี้" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอเปื้อนเลือดเล็กน้อย "อาชีพของฉันคือการอ่านใจคน ส่วนอาชีพของคุณคือการทำลายหลักฐาน แต่น่าเสียดายนะที่คุณอ่านผิดไปถนัดตา... ฉันไม่ได้กำลังจะฆ่าตัวตาย แต่ฉันกำลังรอให้คุณก้าวเข้ามาในระยะที่ฉันจะเสียบมีดเล่มนี้เข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของคุณได้พอดีต่างหาก" จังหวะที่ชายชุดดำขยับเท้าขวาเพียงนิดเพื่อเตรียมพุ่งเข้าใส่ คีย์ ธันวา ก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดหลังตู้คอนเทนเนอร์ เสียงกระแทกของท่อนเหล็กเข้ากับต้นคอของมันดังสนั่นพอๆ กับเสียงกระดูกลั่น ชายชุดดำทรุดลงกองกับพื้นทันทีโดยไม่ได้ทันส่งเสียงร้อง คีย์พุ่งตัวเข้ามาประคองรินรดา ใบหน้าที่มักจะฉายความกวนประสาทบัดนี้มีเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด มือหนาของเขาสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงบนแผลที่ไหล่ของเธอ "อย่าทำหน้าเหมือนผมทำคุณเจ็บเสียเองสิครับ ดร." รินรดากระซิบ ลมหายใจเธอเริ่มติดขัด "ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ... ที่มาช้าเกินไป" "ถ้าคุณมาช้ากว่านี้อีกนิด ฉันคงไม่ต้องใช้วิธีดิบๆ แบบนั้น" รินรดาพิงศีรษะกับไหล่กว้างของเขา ความเย็นชาที่เธอพกติดตัวมาตลอดเริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักวิชาการผู้ปราดเปรื่อง "ธันวา... ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของมัน มีแฟลชไดรฟ์อยู่หนึ่งอัน" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเอื้อมมือไปหยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกจากเสื้อของคนหมดสติ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบเมื่อนึกถึงสิ่งที่อาจบรรจุอยู่ข้างใน "คุณล่อให้มันเข้ามาถึงนี่ เพื่อเอาไอ้นี่งั้นหรือ" "เพื่อเอาชีวิตของคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดมาวางบนโต๊ะต่างหากครับ" คีย์เงียบไป บทสนทนาระหว่างพวกเขามักเป็นเช่นนี้เสมอ—การแลกเปลี่ยนความเจ็บปวดด้วยความจริงที่หนักอึ้ง เขาฉีกแขนเสื้อตัวเองออกเพื่อพันแผลให้เธออย่างเบามือ สัมผัสที่ผิวหนังนั้นหยาบกร้านแต่ทว่าอ่อนโยนอย่างประหลาด สำหรับคีย์ รินรดาไม่ใช่แค่คู่หู แต่เธอคือภาพสะท้อนของมนุษย์ที่พยายามทำความสะอาดโลกใบที่เน่าเฟะด้วยมือเปล่า "ถ้าเราเปิดไฟล์นี้ เราจะย้อนกลับไปใช้ชีวิตปกติไม่ได้อีกเลย" คีย์เปรยขึ้นขณะที่แสงจันทร์ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาโกดัง ส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบเลือด "คุณเคยคิดว่าเรามีชีวิตที่ปกติด้วยหรือครับ ธันวา" รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "สำหรับฉัน ความปกติคือการได้เห็นความยุติธรรมเกิดขึ้นจริง ไม่ใช่แค่การเขียนบทความวิชาการบนกองซากศพที่กฎหมายมองไม่เห็น" ทั้งคู่เงียบลงอีกครั้ง ในห้วงความคิดของรินรดา ภาพอดีตที่พ่อแม่ถูกพรากไปจากเหตุการณ์ที่ไร้ความรับผิดชอบวนเวียนกลับมา ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน เธอไม่ได้สู้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป แต่เธอกำลังสู้ไปพร้อมกับชายที่ถูกหักหลังจนหัวใจแหลกสลายเหมือนกัน "ได้เวลาไปแล้วครับ" คีย์อุ้มร่างของเธอขึ้นอย่างทะนุถนอม "มีรถรออยู่ด้านหลังโกดัง แต่ก่อนจะไป... มีบางอย่างที่คุณต้องเห็น" เขาวางเธอลงในรถเอสยูวีที่จอดหลบมุมอยู่ แล้วเปิดแฟลชไดรฟ์ผ่านแท็บเล็ตส่วนตัว แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในห้องโดยสารที่มืดมิด ทว่าเมื่อภาพบนหน้าจอปรากฏขึ้น ลมหายใจของรินรดาก็แทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่หลักฐานการทุจริตอย่างที่เธอคาดไว้ ไม่ใช่รายชื่อบัญชีม้า หรือสัญญาลับ แต่มันเป็นวิดีโอวงจรปิดจากบ้านของเธอเอง... ภาพของชายคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา พร้อมกับซองเอกสารที่เธอเก็บไว้ในตู้เซฟ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่จะเอาผิดผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดได้ และที่เลวร้ายกว่านั้น... ชายในภาพคือคนที่เธอไว้ใจที่สุดคนหนึ่งในสำนักงานตำรวจ "ดูที่ข้อมือของเขา" คีย์กระซิบ เสียงของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "นาฬิกาเรือนนั้น... เป็นของขวัญที่ผมเคยซื้อให้เพื่อนร่วมงานที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน" รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนบาปข้างนอก แต่มันคืองูพิษที่เลี้ยงไว้ในบ้านตัวเอง ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับเรานะครับ