ความลับที่รินรดาเก็บไว้

เสียงกระดาษแฟ้มคดีพลิกผ่านทีละแผ่นในความเงียบงันของห้องทำงานอพาร์ตเมนต์ย่านชานเมือง คีย์ ธันวา ไม่ใส่ใจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟสีส้มจากป้ายนีออนนอกหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามาตัดกับใบหน้าคมคายที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนขมสนิทบนโต๊ะสะท้อนถึงชั่วโมงอันยาวนานที่เขาจมอยู่กับกองเอกสารเก่าคร่ำครึ ซึ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากซอกหลืบมืดมนของกระบวนการยุติธรรม ตรงข้ามกับเขา ดร.รินรดานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงเงาจากโคมไฟสลัวขับเน้นกรอบหน้าคมคายและแววตาที่เยือกเย็นจนน่ากลัว เธอกำลังหมุนปากกาในมือช้าๆ จังหวะการหมุนนั้นสม่ำเสมอราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาทีอันตราย "คุณกำลังหาอะไรอยู่กันแน่ คีย์" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบขึ้นมา รินรดาเอ่ยถามโดยไม่กะพริบตา "หลักฐานที่จะลากคอมหาเศรษฐีคนนั้น หรือหลักฐานที่ยืนยันว่าโลกใบนี้มันเน่าเฟะจนเยียวยาไม่ได้แล้ว" คีย์หยุดมือที่กำลังไล่สายตาอ่านบันทึกการสอบสวนเมื่อสิบปีก่อน เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองนักจิตวิทยาอาชญากรสาวด้วยสายตาที่คมกริบไม่แพ้กัน "ผมกำลังหาคำตอบ... ว่าทำไมแฟ้มคดีอาชญากรรมอำพรางคดีหนึ่ง ถึงถูกเซ็นอนุมัติปิดแฟ้มอย่างเร่งรีบโดยอัยการมือสะอาดที่จู่ๆ ก็ฆ่าตัวตายในคืนต่อมา และที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ชื่อของผู้รับมอบอำนาจคนสุดท้ายในบันทึกนี้... คือชื่อเดียวกับนามสกุลก่อนแต่งงานของคุณ, รินรดา" บรรยากาศในห้องราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น อุณหติลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างระมัดระวังของคนทั้งคู่ รินรดายังคงนิ่งสนิท รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึก "คุณฉลาดมาก ธันวา" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ เธอวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แต่คุณประเมินความแค้นของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียต่ำเกินไป... พ่อของฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย คีย์ เขาถูกบังคับให้เซ็น เพื่อแลกกับลมหายใจสุดท้ายของแม่และน้องสาวฉัน และคนที่ยืนมองดูความพินาศครั้งนั้นจากหน้าต่างชั้นบน... ก็คือนายจ้างคนปัจจุบันที่คุณกำลังรับใช้อยู่ยังไงล่ะ" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง สมองของอดีตสายลับประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความโกรธเกรี้ยวที่เคยสุมอกถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า ดีลลับที่พวกเขาร่วมมือกันทำลายเป้าหมาย ไม่ใช่แค่เรื่องของการแก้แค้นทางธุรกิจหรือการเมือง แต่รินรดากำลังใช้เขาเป็น 'เครื่องมือ' ในการชำระหนี้เลือดที่เธอแบกรับมาตลอดทศวรรษ "คุณหลอกผมมาตั้งแต่แรก" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดิบเถื่อนวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกถูกหักหลัง "คุณไม่ได้จ้างผมมาเพื่อเปิดโปงคดีฉ้อโกง... แต่คุณจ้างผมมาเพื่อเปิดทางให้คุณได้ฆ่ามันด้วยมือของคุณเอง" "โลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหريอกนะ คีย์" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาสบประสานกับเขาในระยะประชิด "ทุกก้าวที่คุณเดิน ทุกข่าวกรองที่คุณหามาได้... มันถูกคำนวณไว้หมดแล้วตั้งแต่แรกที่เราเริ่มจับมือกัน เพราะฉันรู้ว่ามีเพียงเสือหิวโซอย่างคุณเท่านั้น ที่จะกัดไม่ปล่อยจนกว่าเหยื่อจะตายคาสนาม" ก่อนที่คีย์จะได้โต้แย้งด้วยถ้อยคำใดๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นรหัสลับที่ตกลงกันไว้เฉพาะตัวพวกเขาสองคน แต่ทว่า ในวินาทีถัดมา กลอนประตูห้องทำงานกลับถูกบิดเปิดออกเองจากด้านนอกโดยไม่มีการรอคำอนุญาต ร่างเงาสูงโปรดของบุคคลที่สามก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่คีย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิต... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับตัวละครทั้งสองนี้นะครับ